Foto’s door Cancia Leirissa

Donderdag 9 februari: Blouse, OT301, Amsterdam

Een van onze favorieten van het Captured Tracks label (The Soft Moon, Widowspeak, Wild Nothing, Beach Fossils) staan vandaag in de Amsterdamse OT301, en zouden dat doen samen met Blondes. Helaas hebben zij de sneeuw niet kunnen bereiken door problemen met hun paspoort. Zoals we van veel Captured Tracks-bands gewend zijn maakt Blouse retro dreampop. Het trio uit Portland mixt dit echter met wave-elementen, wat de muziek iets duisters meegeeft.

Into Black by BLOUSE

Zaterdag 11 februari: Rats on Rafts, Ekko, Utrecht

Deze band uit Rotterdam is sinds het uitbrengen van hun debuut LP The Moon is Big veelbesproken in de Nederlandse muziekwereld. Ze maken post-punk die sterk  is geïnspireerd door new-wave bands uit de jaren ’80 zoals The Cure en Echo & The Bunnymen, en die potentie heeft ook buiten Nederland hoge ogen te gaan gooien. Zorg dus dat je ze niet mist tijdens een van hun vele shows in het land, waaronder deze show in de Ekko.

Rats On Rafts – God Is Dead by INDIE INDIE

Woensdag 15 februari: The War On Drugs, Melkweg, Amstedam

Deze band rondom Andy Granduciel uit Philadelphia brengen hun bezwerende mix van psychedelica, americana en indie rock weer naar Nederland. Vorig jaar spraken wij met Granduciel over zijn band alvorens hij een sterk optreden gaf in Paradiso dat zeker naar meer smaakte.

The War on Drugs – Baby Missiles by tbailey_lb

Donderdag 23 februari: Youth Lagoon, Paradiso, Amsterdam

Dit zal de eerste keer zijn dat Trevor Powers zijn muziek met zijn bedroompop-project Youth Lagoon naar Nederland brengt. Onlangs bracht hij zijn debuut The Year Of Hibernation  uit, dat vol staat met intieme liedjes doordrenkt met nostalgie en reverb. Een nachtconcert in de bovenzaal van Paradiso zou wel eens de perfecte plek kunnen zijn om de sfeer van het album live te kunnen herbeleven.

Cannons by Youth Lagoon

Woensdag 29 februari: Future Islands, OT301, Amsterdam

Deze band uit Baltimore maakt er live altijd een feestje van. Zanger Samuel T. Herring brengt zijn melodramatische teksten live extreem theatraal en vol bezieling, waarbij hij ondersteund wordt door synthesizer, basgitaar en drumcomputer. Vorige keer in De Nieuwe Anita was het al een succes en dat beloofd het deze keer weer te zijn, nu onlangs hun uitstekende laatste LP On The Water uitgekomen is.

Future Islands – Balance by edin2sun

Het is niet zelden dat bands die eerder uitstekende platen hebben geproduceerd tragisch de verkeerde kant op gaan. Gelukkig blijft deze twijfelachtige eer The Maccabees bespaard. Na hun intens melodieuze en energieke debuut Colour It In wisten ze met het meer melancholische Wall of Arms het beruchte ‘tweede-plaat-syndroom’ zonder moeite te omzeilen en nu is er dan Given to the Wild. Deze waardige opvolger is volwassener dan de voorgaande platen. Waren zeer ingenieuze up-tempo liedjes eerder het forté van de heren, nu blijkt het dat ze voor lang uitgesponnen droomachtige composities hun hand ook niet omdraaien. De melancholie die op Wall of Arms al werd ingezet wordt hier doorgevoerd, maar er blijft genoeg over voor de liefhebbers van hun meer opgewekte werk. Vooral de single “Pelican” past in de typisch tragisch-vrolijke up-tempo stijl waar ze hun faam mee hebben vergaard.

INDIE INDIE: Dus, jullie zitten bijna aan het einde van de tour.

Ian: Einde? Ons hele leven is één grote tour.

INDIE INDIE: Okay, het einde van de Europese tour bedoel ik, jullie spelen alleen nog een show in Nederland, België en Londen.

Jared: Ja, het was sowieso een erg korte Europese tour, maar zestien data.

INDIE INDIE: Is er nog iets bijzonders of iets raars gebeurd onderweg?

Jared: Bij één show raakte Cole een fan per ongeluk met zijn gitaar. Vervolgens wilde hij het goed maken, die fan klom op het podium en ze omhelsden elkaar. Maar toen gaf die gast Cole een kopstoot. Dus Cole pakt zijn gitaar en slaat hem op z’n hoofd, die gast wordt afgevoerd en door een aantal mensen in elkaar geslagen. Dat was niet echt de bedoeling, het liep uit de hand.

INDIE INDIE: Die gast had dat ook niet moeten doen natuurlijk.

Jared: Ja, het was een cheeky move.

INDIE INDIE: Verder nog noemenswaardigheden?

Ian: We hebben met z’n vijven honderd oesters gegeten, daarom hadden we ook allemaal een stijve net op het podium! Oesters zijn ook veel natuurlijker en gezonder dan Viagra. En erg lekker.

INDIE INDIE: Hebben jullie nog verhalen over Nederland?

Joe: In 2003 Speelde we in een kleine punk-kroeg, De Diepte. Helaas bestaat die nu niet meer. Er ging daar het gerucht dat als je de barman een fles Pacharan (een Spaanse anijs-likeur) gaf, dat hij je er een gram speed voor terug gaf.

Ian: We hebben “Katrina” geschreven in Nederland. Volgens mij waren we ergens in de buurt van Utrecht toen de levies doorbraken en mijn stad kapot ging.

INDIE INDIE: Jullie zijn een garage-punk band, en ik heb gehoord dat jullie ook veel verstand hebben van de klassiekers, wat is je favoriete 60’s garage band?

Jared: Love uit San Fransisco is wel één van de beste bands uit die tijd. En natuurlijk de 13th Floor Elevators met Roky Erickson.

INDIE INDIE: De Elevators zijn echt goed ja, maar ook wel redelijk bekend voor een garage band, ik was eigenlijk op zoek naar wat meer ondergewaardeerde bands.

Ian: Mighty Hannibal is ook wel een belangrijke inspiratie geweest voor ons geluid, al valt hij niet echt onder de garage-rock, hij was nog van daarvoor, meer R&B. (Mighty Hannibal, die ook uit Atlanta komt, deelde in 2007 met The Black Lips het podium)

Joe: De Teenage Shutdown compilaties, die staan helemaal vol met obscure 60’s garage punk. Zeker de moeite waard om je in te verdiepen.

INDE INDIE: En zijn er ook nog bands van deze tijd waardoor jullie je laten inspireren, of wiens werk jullie wel kunnen waarderen?

Jared: Duane the Teenage Weirdo. Hij is een 18-jarige weirdo uit Detroit. Verder Mark Sultan en The Spits uit Seattle. (The Black Lips tekenden Duane onlangs voor hun eigen label)

Joe: Nobunny, Davilla 666  en Night Beats.

INDIE INDIE: Jullie zitten bij het Vice Records label, de laatste video is geproduceerd door Urban Outfitters.

Ian: Nou ja, zij hebben ons het geld ervoor gegeven.

INDIE INDIE: Hoe zijn jullie in die “hipster” scene terecht gekomen, en wat vind je ervan?

Jared: Ik zou Urban Outfitters niet zo snel hip noemen, het is een beetje dorky, zo’n plek waar je ouders winkelen. En  over Vice, ik denk dat ze gewoon cool zijn en zagen dat wij dat ook zijn.

INDIE INDIE: Okay, dat was het, bedankt! Hebben jullie nog wat wijze woorden ter afsluiting?

Ian: Keep a dry lip and a clean pecker. Be nice to your mom, cuz she’ll kick you out. Ofwel: Houd je lip droog en je pik schoon. En wees lief voor je moeder, anders schopt ze je op straat.

Na het enigszins curieus geprogrammeerde en intens slaapverwekkende voorprogramma Thread Pulls mogen de heren Iceage laten zien hoe het er in de ‘New Way of Danish Fuck You’-scene aan toe gaat. De term past perfect: niet alleen de show van slechts twintig minuten, maar ook het complete negeren van het publiek (in de NWoDFY-scene ‘slachtoffers’ genoemd) en de quasi-verveelde manier waarop er gespeeld wordt onderstrepen hun lak aan conventies en hun duidelijke behoefte om recht tegen alles in te gaan. Dit maakt de band overigens alleen maar sympathieker. De muziek leent zich niet voor aardigheden en hoewel niet origineel, is het wel verfrissend om weer eens een band te zien die het echt allemaal worst zal wezen.

Toch is het niet allemaal lol en rebellie: ze geven duidelijk wel om hun muziek. De show is verrassend strak en ook live blijft het pakkende randje dat op plaat zo onderscheidend werkt, sterk aanwezig. Ditzelfde randje is live opgeleukt met duidelijke metal-invloeden. Zelfs tijdens het bijna poppy nummer White Rune kan frontman Elias Bender Rønnefelt het niet laten om hier en daar wat te grunten en de nieuwere nummers bevatten allemaal een sluimerend metal sfeertje. Dit spelen met verschillende genres maakt het wel extra jammer dat de band niet langer speelt: de muziek is zo afwisselend dat het publiek onvermijdelijk moet fantaseren over wat er allemaal nog had kunnen gebeuren.

Foto’s en video’s door Kasper Vogelzang

Er kan Tashaki Miyaki niet worden verweten dat ze te inventief te werk is gegaan. Als dan de teksten op deze self-titled EP niet bijzonder vindingrijk blijken te zijn, en  ook deze band uit California komt, zou je denken dat dit de zoveelste  (dertien in een dozijn) dreampop-duo uit het westen van de VS is. En dat is het op zich ook, maar daar heeft de liefhebber maling aan. De door het Londense label The Sounds Of Sweet Nothing uitgebrachte EP  blinkt uit door de minimalistische aanpak, mistroostige stem van Miyaki en het fuzzy gitaarspel. Hoogtepunten zijn “Somethin’ Is Better Than Nothin’” en “Get It Right”, waaruit blijkt dat The Jesus And Mary Chain geen onbekende zijn voor Miyaki en haar gitarist.

Tashaki Miyaki, Get It Right by Danceyrselfcleaner

Odonis Odonis – Hollandaze by Odonis Odonis

The Icarus Line – King Baby by Engine Face

Ruben Braeken

1. The Icarus Line – Wildlife
2. Hollie Cook – Hollie Cook
3. Black Lips – Arabia Mountain
4. Iceage – New Brigade
5. Anna Calvi – Anna Calvi
6. Dum Dum Girls – He Gets Me High EP
7. PJ Harvey – Let England Shake
8. Liturgy – Aesthetica
9. Lady Gaga – Born This Way
10. Psychic Dancehall – Dreamers

1. Swans – Melkweg (20/7)
2. Black Lips – Trouw (16/5)
3. The Icarus Line – Winston (7/10)
4. Baxter Dury – Paradiso (7/10)
5. Former Ghost – Studio 80 (2/3)

Julie Nielen

1. White Lies – Ritual
2. The Soft Moon – Total Decay EP
3. Wild Beasts – Smother
4. Veronica Falls – Veronica Falls
5. Weekend – Red EP
6. Blouse – Blouse
7. Cold Cave – Cherish the Light Years
8. Iceage – New Brigade
9. James Blake – James Blake
10. Chapel Club – Palace

1. Queens of the Stone Age – Paradiso (15-5)
2. White Lies – Melt! (17-7)
3. Wild Beasts – Paradiso (London Calling) (21-5)
4. The Soft Moon – OCCII (14-5)
5. James Blake – Melkweg (7-4)

Iceage – You’re Blessed by What’s Your Rupture?

Nick van der Vaart

1. Iceage – New Brigade
2. Austra – Feel It Break
3. Gross Magic – Teen Jamz EP
4. John Maus – We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves
5. Cold Cave – Cherish The Light Years
6. Black Lips – Arabia Mountain
7. Male Bonding – Endless Now
8. Yuck – Yuck
9. Kurt Vile – Smoke Ring For My Halo
10. Weekend – Red EP

1. Former Ghosts – Studio 80 (2-3)
2. Austra – OT301 (31-8)
3. Male Bonding – OT301 (5-10)
4. Panda Bear + Sonic Boom – Tivoli Oudegracht (Le Guess Who?) (27-11)
5. Warpaint – Paradiso (19-6)

Thee Oh Sees – “The Dream” by rockedition

Vier november stonden The Horrors nog op de planken in de Vera te Groningen, met ondersteuning van S.C.U.M. Dat bleek een goede match, in tegenstelling tot het spugend en bier gooiende voorprogramma van vanavond. Beginnen doen The Horrors met albumopener “Changing The Rain”, waarna er wordt afgewisseld tussen nummers van Skying en Primary Colors. In theorie een hypnotiserende cocktail, maar niets blijkt minder waar. Onder aanvoering van een, bijna irritant, stuurse Faris Badwan wordt er voorin de zaal volop gesprongen en gedanst.

Aan de ene kant willen ze graag herrie schoppen met een maniakaal bewegend publiek aan de voeten, aan de andere kant is dat totaal niet aan het geluid van de band te horen. Waar de gewone set begonnen wordt met de albumopener van het laatste album Skying, doen ze dat (al na een klein uur) bij de toegift met die van Primary Colors: “Mirror’s Image”. Logischerwijs worden nummers met enige noise-aspecten als deze door het enthousiaste publiek beter ontvangen dan de new wave die ons eerder werd voorgeschoteld. The Horrors kunnen niet kiezen.

Foto’s door Brian Krijgsman

De keuze voor een EP, in plaats van een nieuwe plaat om hun uitstekende debuut Sports op te volgen, is een bewuste geweest. “We wilden experimenteren, spelen met de verwachtingen van de luisteraar, ze verwarren, en dat gaat beter door middel van een EP. Je kunt veel meer uitproberen.” De behoefte om te experimenteren is ook duidelijk te horen op Red; ze hebben gekozen voor een relatief cleaner geluid en de vocalen zijn een stuk meer aanwezig. “Het gaat op Red meer om de liedjes zelf, in plaats van het creëren van een soort noise-landschap.”

Of deze tendens op de volgende plaat, die komende zomer uit moet komen, voortgezet zal worden laten de heren nog in het midden. “We gaan de kant van het album, noch de kant van de EP op. Nee, we gaan salsa-death-metal maken”, aldus drummer Abe Pedroza met een intens sarcastische glimlach. Een ding is wel zeker: het wordt een ervaring. “Dat is toch een van de belangrijkste dingen in muziek, dat mensen het niet alleen horen, maar dat ze het ervaren en voelen. Daar gaat het voor ons ook om.” Hoewel het op Red dus meer om de liedjes zelf gaat, blijft het gevoel van de muziek heel belangrijk. Zanger/bassist Shaun Durkan vertelt bewogen: “We zijn een post-punk band en voor ons betekent dat onder andere het omzetten van emoties, vaak woede, in muziek. Het is muziek als ervaring, niet alleen als muziek. Dat idee moet altijd overkomen.”

De muzikale invloeden zijn divers binnen de band. “We luisteren alledrie naar veel verschillende muziek, het is moeilijk te zeggen wat de algemene invloeden zijn.” Toch zijn er wel een aantal overeenkomsten. “We houden allemaal van The Appleseed Cast en meer van die late jaren negentig bands. En sowieso allemaal van punk, hardere muziek in ieder geval.”

Qua hedendaagse bands gaan ze voor Pure X en, alledrie afkomstig uit hun eigen Bay Area: The Soft Moon, Cool Angels en Young Prisms. Met deze laatste zijn ze speciaal geaffilieerd. “Dat is onze zuster-band! We kennen ze vanaf het begin en hebben zelfs een tijdje samengewoond. Wel slechte huisgenoten trouwens”, grinnikt gitarist Kevin Johnson. The Soft Moon heeft ook een speciale plaats in hun hart en ze denken er zelfs over om volgend jaar met hen een gezamenlijke Europa-tour te doen!

San Fransisco, en meer algemeen de Bay Area, is een vruchtbare plaats voor bands. Maar hoe heeft deze locatie Weekend beïnvloed? “Het is gewoon de stad waar we terecht zijn gekomen, het heeft de muziek als zodanig niet beïnvloed.” De gevoelsfactor en het intens persoonlijke element van muziek maken heeft hier veel mee te maken. “Je maakt muziek waar je zelf naar zou willen luisteren, daar verandert de plaats waar je bent weinig aan.” Toch mag SF nog wel iets op de conto schrijven. “Het is wel zo dat er veel ruimte is voor bands en wij zijn altijd erg gesupport door ‘de stad’, het voelt wel alsof je deel bent van een gemeenschap.” Of er zoiets bestaat als een San Fransisco sound, weten ze niet zeker. “Op zich, je hebt wel bands als Ty Segall die zo’n party-vibe hebben, dat past wel bij de sfeer van de stad. Waarschijnlijk is dat wel typisch SF, maar wij horen daar in ieder geval niet bij.”

Niet alleen hun thuisstad, maar ook de internationale muziekgemeenschap heeft Weekend tot nu toe erg ondersteund; alles wat tot nu toe werd uitgebracht is lovend ontvangen. Ze leiden echter niet aan de alom beruchte ‘tweede-plaat-druk’. “We maken onze muziek niet voor de critici of andere mensen, de enige druk die we voelen komt van onszelf. We leggen de lat hoog; we willen een zo goed mogelijk product dus in zekere zin is er wel druk, maar niet van buitenstaanders.”

Het succes van de band staat nog niet op het punt om te doven, mits ze geen salsa-death-metal plaat uitbrengen. Wat zijn hun doelen voor de toekomst? “Ik wil gitaren kapot kunnen slaan op het podium!”, verklaart Johnson onmiddellijk. Na een discussie over het mogelijk inwisselen van gitaren of het gebruiken van een Lego-gitaar, wordt er plaatsgemaakt voor een meer afgewogen visie. “We willen eigenlijk gewoon het materiaal verfijnen en een ‘really great record’ maken.” Ook de liveshow krijgt aandacht. “Die willen we verbeteren, vooral op technisch gebied. Doordat we geen geld hebben en dus geen eigen mensen zit er nu een heel grote kloof tussen wat we willen doen en wat we kunnen doen. We willen graag zelf de controle hebben, zoals dat nu alleen het geval is bij kleinere gigs.”

Coma Summer by Weekend by terrorbird

Foto’s door Cancia Leirissa

6 December: Austra, Paradiso, Amsterdam

Eerder dit jaar interviewden wij Katie Stelmanis al alvorens zij een sterk optreden gaf met haar band in de OT301 in Amsterdam. Op 6 december komt de band weer terug naar Amsterdam om hun met dramatiek doorspekte synthpop ten gehore te brengen, als onderdeel van de Indievloot avond van Concerto en OOR (!). Voor iedereen een niet te missen avond, maar vooral voor diegenen die er de vorige keer door de beperkte capaciteit van OT301 niet bij konden zijn.

Austra – Lose It by snipelondon

11 December: The Horrors, Melkweg, Amsterdam

Hoewel het oud-nieuwe geluid van The Horrors, vol met synthesizers en jaren tachtig wave-invloeden niet iedereen zal plezieren, kan er toch wel worden gesteld dat ze met hun laatste album Skying zich opnieuw succesvol hebben verplaatst in een genre uit vroeger tijden. Tijd om te kijken of ze de dreigende, licht-hypnotische sfeer van het album live ook waar kunnen maken.

12 December: Thurston Moore, De Duif, Amsterdam

Dit is geen post-breakup tour (Sonic Youth frontman Thurston Moore en bandlid Kim Gorden maakten onlangs een einde aan een langdurige relatie), maar is er een ter promotie van zijn derde solo-album genaamd Demolished Thoughts. Van de experimentele noise-rock die Sonic Youth ten gehore brengt is weinig te horen, des te meer van Moore’s reputatie als uitstekende gitarist. In een ingetogen setting en enkel bijgestaan door een drummer/gitarist, harpiste en violiste zal Moore doen fascineren.

Benediction by Thurston Moore

14 December, High Places, OT301, Amsterdam

Het duo High Places uit LA maakt fijne psychedelische electronica met een DIY-attitude. Indiepop met synthesizers en samples die over met folk-instrumenten bespeelde beats galmen. De Utrechtse Cosmo V verzorgt het voorprogramma.

High Places – Year Off by felixnicklas

16 December: Black Lips, Area 51 Skatepark, Eindhoven

Deze band heeft een behoorlijke reputatie hoog te houden, wat betreft hun controversiële live-optredens. De rammelende jaren ’60 geïnspireerde garagepunk van deze jongens uit Atlanta zorgt eigenlijk altijd voor wanorde. Voor de liefhebber immer een succes.

Black Lips – O Katrina! by todaystune

Weekend

The Kills

Foto’s door Brian Krijgsman

De band heeft een paar drukke en stressvolle dagen achter de boeg. “Toen we in Parijs waren is er ingebroken in ons busje. De dieven hadden toegang tot al onze spullen, maar gelukkig hebben ze alleen het navigatiesysteem meegenomen. Verder hadden we sowieso geen geluk, omdat de bus kapot ging tijdens de reis naar Brussel. Het waren een paar hectische dagen.” Afgezien van een paar tegenslagen, loopt de tour wel goed: “We speelden gisteren in de Botanique te Brussel en dat was echt een prachtige zaal met een geweldig goed geluid.”

Vorige week brachten zij hun laatste EP (together) uit, relatief snel nadat het album Burst Apart eerder dit jaar verscheen. “We waren eigenlijk helemaal niet van plan om een EP uit te brengen, maar we hadden zoveel extra materiaal wat we in twee jaar hadden verzameld. En dat wilden we wel laten horen. Het is eigenlijk niet bedoeld als een plaat apart, het is meer een soort bonus disc. Ook moet je er niet heel gericht naar willen luisteren. Het is bedoeld als een plaat die je aan kan zetten en waarbij je ook even weg kan lopen.”

Op de EP staat een cover van “VCR”, een liedje van The XX. “We ontdekten dat nummer ongeveer anderhalf jaar geleden en we luisterden het toen in de tourbus. Het is een populair liedje en vrij makkelijk om te spelen. Dat maakt het leuk om te coveren, zeker als je veel live speelt.”

Pitchfork gaf de nieuwe EP een 3. Silberman laat zich hierdoor absoluut niet beïnvloeden. “Pitchfork heeft ons altijd enorm gesteund. Het is weliswaar een strenge review geworden, maar wel eerlijk en op een gekke manier vind ik dat wel fijn. Je kan iets leuk vinden of niet. We proberen onze carrières als muzikanten te stabiliseren, al moet je soms ook kunnen experimenteren en nieuwe ideeën uitproberen.”

Silberman is op een gegeven moment naar New York verhuisd: “Voor die tijd heb ik de persoon ontmoet waar Hospice over gaat. We werden verliefd en we verhuisden allebei naar New York. Mede dankzij haar ben ik daarheen gegaan. Maar ook omdat ik daar veel meer met mijn muziek kon doen.” Op Hospice staat het pijnlijke liedje “Bear”. “Het was meer mijn bedoeling om het mensen zelf uit te laten zoeken en wilde ik het eigenlijk niet vertellen. Maar ik zal je gewoon heel eerlijk zeggen dat het over abortus gaat.”

In New York heeft hij allerlei soorten studies gedaan. “Ik verveelde me zo snel, dat ik telkens weer iets anders koos. Uiteindelijk heb ik politicologie afgemaakt. Op het moment dat ik daarmee klaar was, begon de band juist een succes te worden. We gingen touren en ik heb geen tijd meer gehad om er nog iets mee te doen.” Silberman heeft echter niet op een conservatorium gezeten. “Ik heb wel mijn hele leven gitaar gespeeld en veel muziek theorie bestudeerd, maar voor de rest houd ik niet zo van die geformaliseerde training.”

Silberman luisterde tijdens zijn middelbare schooltijd veel naar Jeff Buckley en dit is te horen aan de manier waarop hij zijn stem gebruikt. “Het gekke met Jeff Buckley is, dat als je er teveel naar luistert je hem wil gaan imiteren. Misschien omdat hij zo’n apart stemgeluid heeft. Een van zijn mooiste liedjes vind ik “Morning Theft”, van het album Sketches for My Sweetheart the Drunk.” Ook de muziek van Radiohead heeft veel invloed op hem gehad. “Ik heb veel naar het nieuwe album The King of Limbs geluisterd, vooral begin dit jaar. Het is geweldig dat een band, hoe gekker en experimenteler ze ook worden, altijd even goed en populair blijft. Ik houd van de manier waarop ze steeds risico’s blijven nemen. Ik hoop dat wij dat ook kunnen blijven doen, maar ik wil ons absoluut niet vergelijken met Radiohead hoor!”

The Antlers stonden woensdagavond in een uitverkochte Oude Zaal van de Melkweg. De nieuwe cover van The XX is hieronder te beluisteren.

The Antlers – VCR (the xx cover) by Hypetrak

Het relatief jonge Blouse (ze bestaan nog geen anderhalf jaar) heeft niet stil gezeten en verblijdt de wereld nu al met een eerste, titelloze, langspeler. Hoewel ze afkomstig zijn uit grunge-bakermat Portland, had de dromerige wave-pop van dit trio niet verder van Oregon’s ‘signature-music’ af kunnen staan. De synthesizers overheersen en de bas doet vooral denken aan minimalistische bands als Joy Division en The Cure. Deze laatste hoor je vooral terug in de sterke single “Time Travel”. Wat deze band apart maakt is de combinatie van de donkere wave met de stem van zangeres Charlie Hilton. Hoewel zeker niet vrolijk, weet ze de muziek toch een speels randje te geven. Het enige echte minpunt is dat de plaat iets te clean is afgemixt en daardoor het geheel wat afstandelijk overkomt, maar gezien de kwaliteit van de nummers kan daar wel doorheen worden geluisterd.

Time Travel by BLOUSE

De selectie van Ruben Braeken

- Stephen Malkmus & the Jicks: Donderdag 24 November, 22:45 uur, Tivoli Oudegracht

Met het zweet van de Pavement-reunie (lees: zegetocht) nog vers in de naad, besloot Stephen Malkmus de studio in te duiken met aartsloser (en inmiddels producer) Beck, met Mirros Traffic als resultaat. En natuurlijk is deze vijfde langspeler alweer zijn beste prestatie sinds zijn Pavement-jaren, aldus doofstomme journalisten die Pig Lib te wazig vonden. De slacker de luxe schreef zelf een ware prijsvraag uit: wie kan voor de in – overigens vertrouwde single – “Senator” voorkomende tekstfrase ‘blowjob’  een meer radiovriendelijk synoniem bedenken. Kijk, daarom houden wij van Stephen.

Stephen Malkmus & The Jicks – Senator by artsandcraftsmx

- Zola Jesus: Zaterdag 26 November, 22:00 uur, Tivoli Oudegracht

Het lijkt misschien een vies woord, maar de jongste plaat van Zola Jesus klinkt haast ‘volwassen’.. In de meest positieve zin des woord: nog steeds is de vertrouwde formule aanwezig (diepe mistroostige zang begeleid door even zwartgallige minimale synthpop), met meer gevoel voor subtiliteit en epiek (nog zo’n vies woord). De goth-bakvissen kunnen zaterdag maar zo ver mogelijk buiten Utrecht blijven, want live dondert deze miniscule dame als een lawine over je heen.

Vessel by ZolaJesus

- Gross Magic: Donderdag 24 November, 22:15 uur, EKKO

2011 was het jaar van de gemiste kansen: waarom werd The Sweetest Touch toch niet de zomerhit waar de mensheid op zit te wachten? Waarom spreekt de uitgezaaide diaree van The Horrors en Cloud Control de jeugd wel aan en wordt massaal over de ultracatchy lo-fi powerpop Gross Magic heengekeken? Het zijn deze vragen die ons maandenlang doen dolen. Feit is dat ondergetekende deze ellende voor lief neemt als hij debuut ep Teen Jamz opzet, dat bol staat van postmoderne verwijzingen en semi-ironische nostalgie. Aan Le Guess Who? om hun Nederlandse debuut te faciliteren.

Gross Magic – Dream Gurl by TheSoundsOfSweetNothing

- Bass Drums of Death: Vrijdag 25 November, 23:15 uur, ACU

Ligt het aan het drinkwater van het hoofdkwartier van Fat Possum records, of beschikken ze over een legbatterij met kippen die aan de lopende band gouden eieren uitwerpen? Hoe dan ook, naast Unknown Mortal Orchestra en Crocodiles bracht het label met Bass Drums of Death eindelijk een rockplaat uit waar de opwinding uit iedere porie gutst. En dat voor een tweemansformatie; bijna net zo sexy en urgent als het zwaar gemiste Death From Above 1979.

Bass Drum of Death – Get Found by wirralaudio

- John Maus: Zondag 27 November, 21:30 uur, EKKO

Wat is een feest in de Domstad zonder de missionaris van de melancholische lo-fi pastorale? Niets, zonder John Maus. In deze soulmate van Ariel Pink huist het talent om ijzige synthpop om te toveren in zwoele meesterwerkjes, zeker gezien zijn laatste meestwerk We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves. Live gaat het er net zo gepassioneerd aan toe. Als er een God is, dan is John Maus zijn troostjongen.

John Maus – And the Rain by imaginary_hn

De selectie van Ronald Goeman

- Braids: Donderdag 24 November, 20:00 uur, EKKO

Het prachtig opgebouwd en sfeervol kabbelende ‘Lemonade’ van Canadese beroepsdromers Braids is absoluut een van de mooiere liedjes van het afgelopen jaar. Met het recent verschenen ‘Peach Wedding’ gaat de band echter nog een stapje verder. Elektronische geluidsflarden, ondersteund door intense vrouwenzang. De band kreeg Paradiso tijdens London Calling onterecht allesbehalve stil, het bescheidener zaaltje van EKKO zal de band daarom ongetwijfeld goed doen.

BRAIDS ‘Lemonade’ by kaninerecords

- Netherfriends: Vrijdag 25 November, 20:45 uur, ACU

Achter Netherfriends schuilt de Amerikaanse globetrotter Shawn Rosenblatt. Hij reisde het afgelopen jaar alle Amerikaanse staten af om ze stuk voor stuk van een liedje en een optreden te voorzien. Gewapend met slechts twee loop pedalen en een zwik instrumenten maakt Rosenblatt de betere psychpop. Voor de mensen die vrijdag alvast een voorproefje van Panda Bear willen een aanrader.

Netherfriends – Bret Easton Ellis Novel by PressWolfPR

- I Break Horses: Vrijdag 25 November, 23:05 uur, Tivoli De Helling

Het Zweedse duo dat achter I Break Horses schuilt maakt elektronische shoegaze, waarbij geluidserupties worden afgewisseld met sfeervolle ambient. De band bevindt zich qua geluid tussen de gitaarmuren van My Bloody Valentine en de elektronica van Slowdive. Vooral het spannende ‘Hearts’ laat zien dat de band goed in staat is spannend opgebouwde popmuziek te maken.

I Break Horses – Hearts (Bella Union) by Independent Label Market

- Panda Bear: Zondag 27 November, 22:3o uur, Tivoli Oudegracht

Naar verluidt leven er in totaal nog zo’n 1.500 reuzenpanda’s in het wild. De beren komen alleen voor in het westen van China en hun dieet bestaat enkel uit bamboe. De beren worden in het wild gemiddeld vijftien jaar oud, maar kunnen in gevangenschap leeftijden van rond de dertig bereiken. Mannetjes pandaberen zijn seksueel uitermate kieskeurig en paren alleen met vrouwtjes die aan al hun (hoge) eisen voldoen.

Panda Bear – Alsatian Darn by sandyandjeffrey

De selectie van Nick van der Vaart

- Babe Rainbow: Vrijdag 25 November, 23:50 uur, EKKO

Getekend worden door het fameuze Warp Records (Battles, Grizzly Bear) brengt verwachtingen met zich mee. Single “It’s All Happening” lost deze al gedeeltelijk in. De bebaarde Engelsman doet menig onheilspellend geluid versmelten met catchy melodieën.

Babe Rainbow – It’s All Happening by Babe Rainbow

- Suuns: Zaterdag 26 November, 23:30 uur, Tivoli Oudegracht

Muziek veel intenser dan dat van Suuns zul je tegenwoordig niet veel horen. De Canadezen mixen de bezwerende stem van Ben Shemie met hypnotiserende ritmes en een onheilspellend basgeluid. Eerdere shows in de OT301 en bovenzaal van Paradiso waren al sterk.

Suuns – Armed For Peace by jesse.sotelo

- Gang Gang Dance: Zondag 27 November, 21:00 uur, Tivoli Oudegracht

Stevige club beats gecombineerd met tropische, Afrikaanse en Oosterse ritmes. Lizzi Bougatsos draait er haar hand niet voor om, om er nog wat bezwerende teksten bij te zingen, schreeuwen of kreunen.

Gang Gang Dance – Glass Jar by rezvanm

- Iceage: Zondag 27 November, 18:40 uur, DB’s

Wie wel houdt van muziek met ballen, en een nummer van Iceage hoort is meteen om. De Denen, die afkomstig zijn uit ‘The New Way of Danish Fuck You’ scene, zijn hun tienerjaren nog niet ontgroeid en hebben met New Brigade al het album van het jaar op hun naam staan. Intens, bezeten, en vooral oprecht.

Iceage – You’re Blessed by What’s Your Rupture?

- Eagulls: Zondag 27 November, 17:20 uur, DB’s

Een melodieus lo-fi bandje zoals je ze die alleen in Engeland vindt. Op het internet verschenen al de nummers “Council Flat Blues”, “Posessed” en “Mystery”. Bovenal is de band vast voorprogramma van Iceage.

Possessed by eagulls

Dat Girls uit het zonnige Californië komt moge duidelijk zijn als de opbouwende technici de instrumenten en standaards behangen met vrolijk gekleurde bloemen. Een warm welkom op een ijskoude november avond. Aanvankelijk worden de liedjes, zoals dat de Nederlander betaamt, ontvangen met een lauw applausje, gepaard een verdwaalde brul. Niet eens onterecht: de frisse en brutale energie die op de twee platen van Girls duidelijk aanwezig is, ontbreekt vanavond helaas in de Melkweg.

Ook Christopher Owens’ stem, die op plaat netjes wordt gelijk getrokken met de rest, verdrinkt live vaker wél dan niet in de muziek. Owens fluistert nog meer dan je gewend bent en doet bij liedjes als “Vomit” en “Hellhole Ratrace” sterk denken aan Elliott Smith. Maar laat dat nou net de ommekeer in de Girls set zijn: na 5 nummers wordt de toon wat minder up-tempo en heerst er ineens een aandachtiger sfeer in de Oude Zaal. Vooral “Hellhole Ratrace” tilt het geheel naar een hoger niveau.

Dat Girls ook buiten de lijntjes kan kleuren wordt duidelijk bij “Die” en “Forgiveness”, waar de mannen ruimte maken voor muzikale intermezzi. Stampende 70’s rock à la Deep Purple, wordt zonder problemen omgegooid naar Pink Floyd-achtige escapades. Een aangename afwisseling in verder wat brave set van Girls. Album single “Lust for Life” wekt, zoals te verwachten viel, pas echt het enthousiasme op bij de bezoekers van de Melkweg, en doet menig toeschouwer zelfs bescheiden heen en weer wiegen.

Al met al een heel degelijke set van Girls in de Melkweg, hoewel het echte vuurwerk vanavond helaas ontbrak. Met een man als Christopher Owens verwacht je live toch wat meer te mogen aanschouwen dan een ‘mellow’ ogende notenfluisteraar. Jammer genoeg lijkt de gewenning van het toeren de overhand te hebben gekregen, en is Girls op haar best bij de afwijkende uitstapjes.

Foto’s door Brian Krijgsman

NEW SINGLE – WOODS by headphone-music

Als Paradiso ondertussen wat beter is gevuld is het de beurt aan Other Lives. De folkmuziek van band uit Oklahoma is te omschrijven als.. tja? Vooral erg degelijk. Het enorme instrumentarium dat op het podium staat uitgestald maakt in elk geval indruk, maar het geeft ook het probleem van de band aan. Ze kunnen niet kiezen. Elk bandlid staat gedurende het concert met minstens drie verschillende instrumenten in de handen. Erg ambitieus, en de stem van ‘frontman’ Jesse Tabish is indrukwekkend. Maar ondertussen lijken alle nummers erg veel op elkaar, en ontbreekt het het deels bebaarde vijftal aan de zo broodnodige sterke liedjes.

Ietwat later op de avond mag Wolf Gang het publiek gaan vermaken. Het vijftal geeft een Robbie Williams-achtige show, waarbij alleen de glitterpakjes nog ontbreken. Enige schaamte zou hier wel op zijn plaats zijn, maar niets is minder waar. Wie weet horen we dit niemendalletje nog op 3FM!

Gelukkig zijn er ook vanavond ook bands geprogrammeerd die wel tot de verbeelding spreken. Eerst een jaar of tien geleden, maar door het nieuwe album In the Grace of your Love kunnen we de hitjes van The Rapture weer onder het stof vandaan halen. De New Yorkse band speelt met het publiek, en legt het vaak schrijnende niveau van de rest van de bands die vanavond op het podium staan bloot. Tegen het eind van de swingende set spelen ze hun nieuwste danshitje “How Deep Is Your Love”. Met onder meer een saxofoon en koebel wordt het publiek getrakteerd op het meest overtuigende van de avond, in de grote zaal dan.

Net als tijdens het optreden in de Bitterzoet, eerder dit jaar, helpt Ernest Greene’s Washed Out zijn album effectief de vernieling in. De gelaagdheid en sfeer van de nummers op Within and Without worden totaal uit de nummers gehaald, door er een dansbare versie van te maken. Het is zo dat een jongen met een laptop geen interessante podiumact is, maar de manier waarop Greene zijn prachtige album vertaalt naar het podium is gewoonweg zonde.

De vrijdagavond van London Calling in de kleine zaal was ditmaal weer bijna als vanouds. Hoewel de programmering ook zijn zwakke momenten kende, was de meerderheid van de bands zeer overtuigend en bovenal erg gevarieerd.

De avond begint zwak, waarbij vooral het totaal nietszeggende Big Deal erg tegenvalt. De aanvankelijke teleurstelling maak echter gelukkig al gauw ruimte voor opluchting wanneer Exitmusic de bühne betreedt. Het geluid van deze dromerige popband, opgericht door Boardwalk Empire actrice Aleksa Palladino en haar man, is weliswaar nog niet volledig uitgekristalliseerd, maar de band toont wel erg veel potentie.

Het optreden moet even op gang komen, waardoor de single en zeker het meest transcendente nummer van dit seizoen The Sea jammer genoeg een beetje wegvalt, maar het publiek hoeft niet te treuren: de band blijkt meer van dit soort juwelen te hebben. Hoewel de muziek een duidelijk thema heeft: dromerig met veel samples en een licht wave-geluid, wordt het optreden nergens saai, iets wat vooral te danken is aan Palladino’s stem. Hoewel deze voor sommigen wellicht te dramatisch zal zijn, vormt het een mooie tegenhanger voor de vrij minimalistische muziek. Ook de combinatie van live-zang en eigen stemsamples werkt uitstekend.

Midden op de avond is het de beurt aan het alom geprezen Veronica Falls. De verwachtingen  waren hooggespannen, maar dat weten ze gelukkig meer dan waar te maken. De pakkende, vrolijk-maar-niet-vrolijke, dansbare lo-fi pop werkt live nog beter dan op plaat en daarmee weten we dat we van deze Britse dames en heren zeker meer gaan horen. Zat de stemming er aan het begin nog niet helemaal in bij het publiek, na drie nummers kijkt iedereen in de propvolle bovenzaal blijer uit zijn ogen. Enkele onnauwkeurigheden, vooral in de samenzang (op de twitters wordt gesproken van Veronica Vals), vallen weg tegen het zichtbare plezier dat de band heeft in het optreden en voegen eigenlijk alleen maar toe aan de DIY-charme. Om een lang verhaal kort te maken: met Veronica Falls zit het wel goed!

Vervolgens doet Breton de kleine zaal (kort) aan. Bijna weggemoffeld tussen de uitloop van het programma en eigen vertraging door geluidsproblematiek weet deze electro-indie groep toch nog een redelijk optreden neer te zetten. Hoewel het zeker geen vernieuwende band genoemd kan worden, was het een verfrissende afwisseling in het programma. De muziek komt nog het dichtste in de buurt van een kruising tussen Foals en Digitalism, maar bezit nergens de pakkendheid die deze bands maakt tot wat ze zijn. Echter, de heren Breton zijn nog jong en het is afwachten hoe ze zich ontwikkelen. Tot die tijd is het beter om gewoon om en om naar Foals en Digitalism te luisteren.

De laatste noemenswaardige band van de avond is Spector. Frontman Frederick Macpherson is ondanks zijn 23 jaar al een ware routenier. Hij deed London Calling al eerder aan met wijlen Ox.Eagle.Lion.Man en zaaide daarvoor succes met het vooral in Londen beruchte Les Incompetents. Al deze ervaring heeft zijn vruchten afgeworpen: de band speelt zijn klassieke britpop strak en zelfverzekerd en Macpherson weet het publiek met zijn Jarvis Cocker-achtige charisma zonder moeite mee te krijgen. Overigens is het niet alleen de muziek die Spector tot een schoolvoorbeeld britpop-band maakt, maar ook het gezamenlijke uiterlijk: alle vijf strak in pak, met loafers die het concept ‘glanzend’ naar een nieuw niveau tillen. Hoewel niet alle nummers de klasse van potentiële indie-hit “What You Wanted” weten te bereiken en het maar afwachten is of ze op plaat even energiek zijn als live, is Spector zeker een band om in de gaten te houden.

Dan dag twee, en het is al vroeg raak. De eerder door ons aangeraden Jamie N Commons staat in de kleine zaal. Zo nederig en onopvallend zijn verschijning op het podium is, zo indrukwekkend is zijn stemgeluid. Het publiek is opvallend stil, en lijkt onder de indruk van Commons en zijn meegebrachte bluesband. De jonge Brit is opvallend geduldig en brengt zijn nummers met overtuiging, een aanrader om eens te bekijken.

Ook de tweede act van de dag in de kleine zaal is interessant. The History Of Apple Pie, al veelvuldig opgehemeld door de blogosfeer, speelt haar eerste optreden op het vasteland van Europa. De zaal is dan ook nagenoeg vol, ondanks het vroege tijdstip. De vijf jongelingen uit Londen kijken vaker naar de grond dan de zaal in, en doen gedurende de set het label lo-fi pop eer aan. In de zoete geluidsbrei valt te vaak weinig structuur te ontdekken, met uitzondering van single “Mallory” en in mindere mate “Science for the Young”. Als THOAP meer van dit soort catchy nummers schrijft kan het een erg leuke band worden, en zich meten met bijvoorbeeld het ook uit Londen afkomstige Veronica Falls.

Dat het derde opvallende bandje van de avond ook van Engelse bodem komt, mag toch opmerkelijk genoemd worden. Netherlands komt uit Southampton, en komt overduidelijk nog ervaring tekort om de show te stelen. Toch maken de vijf jonge Britten prachtige folksongs, de niet lelijke drumster met de benen over elkaar, de gitarist veelal met de blik gericht naar de grond. Frontman Jacob Scott draagt de band met zijn soms klaaglijke, maar inspirerende zang.

De band waar nog de meeste mensen blij van worden heet Will and the People. Het publiek in de kleine zaal wordt zodanig opgehitst door de reggaepop van de vijf wildharige jongeheren, dat de temperatuur al snel stijgt naar grote hoogten. Eerst The Police coveren, en daarna nog eens datzelfde doen met “Where Is My Mind” van The Pixies. Gewaagd, maar Will and the People lijkt ermee weg te komen. Dit is de opvolger van Crystal Fighters, en zal ongetwijfeld de nodige blondjes naar Pinkpop lokken.

Na een afgang van Friends, is Hard-Fi de laatste act die het bekijken waard zou zijn. Met de allure van Oasis betreden ze het podium. Helaas is de band al jaren over haar hoogtepunt, en verdrinken ze in grote gebaren. Een nummer als “Suburban Nights” is leuk, maar niet meer dan dat. De tijd die de vier ras-Engelsen moeten opvullen, tussen de hitsingle’tjes door, draaien uit op een ordinair schreeuwfestijn. En dat kun je vooraf bedenken als je deze band boekt.

Tekst door Julie Nielen (kleine zaal dag één) en Nick van der Vaart

Foto’s door Cancia Leirissa

8 November: Owen Pallett, Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam

De Canadese jongeman Owen Pallett, die door tal van ‘grote’ bands (Arcade Fire, Last Shadow Puppets, Alex Turner, Grizzly Bear en Beirut)  gevraagd wordt mee te werken aan hun album, brengt in het Muziekgebouw aan ’t IJ zijn album Heartland integraal ten gehore. Het geluid van Owen Pallett bestaat uit een unieke combinatie van pop, klassiek en elektronische effecten. Deze keer speelt hij dit in samenwerking met het Noord Nederlands Orkest.

Owen Pallett – What Do You Think Will Happen Now by malkuth

16 November: Girls, Melkweg, Amsterdam

De band rond Christopher Owen bracht eerder dit jaar hun tweede LP Father, Son, Holy Ghost uit. Deze plaat borduurt voort op het geluid dat ze op EP Broken Dreams Club al lieten horen. De nummers zijn langer en klinken allemaal wat grootser dan op hun debuut, maar Owens stem klinkt nog steeds even zwak en gebroken.

Girls – Alex by artsandcraftsmx

17 November: Com Truise, Paradiso, Amsterdam

De uit New Jersey afkomstige Seth Haley, beter bekend als Com Truise, bracht eerder dit jaar het ijzersterke album Galactic Melt uit. Als je van jaren tachtig synthesizers en bijbehorende beats houdt ben je op zeventien november in Paradiso aan het juiste adres.

Cathode Girls – Com Truise by NONAME-

21 November: U.S. Girls + Slim Twig + Ztratila se Kock, Occii, Amsterdam

Futuristisch, avant-gardistisch en psychedelisch zijn de woorden die de muziek van de Amerikaanse Megan Remy het beste beschrijven. Onder haar moniker U.S. Girls bracht ze onlangs haar derde LP uit. 21 november is zij te zien in de Occii in Amsterdam. Ook Slim Twig en Ztratila se Kock zullen deze avond optreden.

“Rosemary” U.S. GIRLS by Electric Voice Records

23 November: The Babies, OT301, Amsterdam

Woods’ bassist Kevin Morbach en Vivian Girl Cassie Ramone besloten samen muziek te gaan maken en noemden hun project The Babies. Eerder dit jaar brachten ze hun debuut uit. Lo-Fi/Garage/Surf-pop zoals dat een band uit Brooklyn betaamd. Het Amsterdamse Apneu is de supportact.

The Babies – Meet Me In The City by sotoughsocute