De selectie van Nick van der Vaart

- Breton: Vrijdag 18 mei, 21:55 uur, grote zaal

Breton deed vorig jaar London Calling aan, en heeft nu promotie gemaakt naar de grote zaal. Het complex chaotische geluid van de Britten komt nog het meest in de buurt bij dubstep, en een mix van post-punk en britpop. Een van de weinige bands die de titel van het festival eer aan doet.

- Grimes: Vrijdag 18 mei, 22:35 uur, bovenzaal

Dat het troetelkind van de blogosfeer in de compacte bovenzaal speelt is geen inschattingsfout van de organisatie, maar een eis van Claire Boucher zelf. Het gerenommeerde 4AD-label bracht eerder dit jaar haar debuut Visions uit, waar  ook wijzelf erg blij van werden. Zorg dat je op tijd in de zaal bent. Het belooft vol te worden.

- Au Palais: Vrijdag 18 mei, 01:15 uur, bovenzaal

Veelal in verband gebracht met Austra, en niet zonder reden.

- Trust: Vrijdag 18 mei, 02:30 uur, bovenzaal

Trust bestaat uit Robert Alfons, en de drumster van Austra: Maya Postepski. Debuutalbum TRST staat vol dreunende beats en bedwelmende vocalen. Voor zij die Crystal Castles kunnen waarderen is Trust een must.

De selectie van Julie Nielen

- DZ Deathrays: Zaterdag 19 mei, 00:25 uur, grote zaal

Men neme een flinke hoeveelheid Death From Above 1979, een snufje blues, een schepje Led Zeppelin en een royale saus van punk. Het resultaat? Een van de leukste exportproducten uit Australië sinds The Crocodile Hunter: DZ Deathrays. Deze twee heren uit Brisbane gooiden al hoge ogen met hun meer dan geweldige No Sleep EP en sinds begin deze maand is er een opvolger; debuutalbum Bloodstreams. Hoog tijd om eens een van hun notoire live-shows (oordoppen aangeraden!) mee te maken.

- The Big Sleep: Zaterdag 19 mei, 01:00 uur, bovenzaal
Dit shoegaze/noise duo (live echter gewoonlijk met z’n drieën) uit Brooklyn draait alweer een tijdje mee. Hun eerste langspeler Son of the Tiger stamt uit 2006, twee jaar later opgevolgd met het uitstekende Sleep Forever. Nu is er Nature Experiments; makkelijker te verteren, maar nog steeds erg aangrijpend. De muziek doet ergens denken aan The Kills, maar met meer doordachte melodieën en composities, welke op de nieuwste plaat, hoewel rustiger, opnieuw zeer krachtig zijn.

- Japandroids: Zaterdag 19 mei, 01:35, grote zaal

Harde, duistere garagepunk in de stijl van Jay Reatard, maar dan met nog veel meer fuzz- en distortion-pedalen. Dit duo uit Vancouver tilt het concept ‘vuig’ naar een heel nieuw niveau, maar eert gelukkig ook het idee van ‘het klassieke popliedje’ nog. Het debuutalbum Post-Nothing is een juweel van goed geschreven punk-nummers met een ondertoon die constant even ironisch als pijnlijk is. Opvolger Celebration Rock staat voor komende juni op de agenda dus verwacht een frisse show met veel nieuwe liedjes, die hopelijk niet onder zullen doen voor hun intens pakkende voorgangers.

Vrijdag 11 – zondag 13 mei: SOTU Festival, OT301 – Occii – Vondelbunker, Amsterdam

Het Sound of the Underground Festival zal komend weekend voor het eerst plaats vinden in enkele leuke zalen in Amsterdam. Een aantal lokale organisaties hebben een interessante line-up samengesteld die bestaat uit een divers gezelschap bands en artiesten uit de alternatieve en independent muziekscene. Deze bands en artiesten zullen shows geven in de OT301, Occii en de Vondelbunker. Niet te missen voor je maandelijkse portie nieuwe muziek!

Vrijdag 18 mei – zaterdag 19 mei: London Calling Festival, Paradiso, Amsterdam

De illusie dat London Calling weet wat ze in huis halen is snel verbroken wanneer blijkt dat ze de grootste aandachttrekker van het festival, synthpop wonderkind Grimes, in de kleine zaal hebben geprogrammeerd. Deze naam en enkele anderen maken een bezoek aan dit festival weer het overwegen waard. Zo zal ander favoriet in dit genre, Austra, ook een show geven. De noisepunk van het uit Vancouver afkomstige Japandroids ook niet te missen.

Zaterdag 19 mei: Bass Drum of Death, Ekko, Utrecht

Dit duo uit Mississippi speelde een goede show in het kleine ACU tijdens Le Guess Who 2011. Nu doorgegroeid naar de Ekko, spelen ze deze zaal hopelijk ook plat. Label Fat Possum beschrijft hun muziek treffend “the soundtrack playing in your head when you’re fucked up and walking home in the middle of the night.”

Woensdag 23 mei: EMA + Young Magic + Forest swords, OT301, Amsterdam

Erica M. Anderson schreef haar  depressieve solodebuut Past Life Martyred Saints na het opbreken van haar noisefolkband en haar relatie, en werd daarmee lieveling van muziekpers en blogs. Live brengt ze haar persoonlijke teksten overtuigend, en worden kracht bijgezet door explosies van noise, gecreëerd door violist, drummer en Anderson zelf op gitaar.

Vrijdag 24 mei, The Soft Moon, The Sugar Factory, Amsterdam

Deze repetitieve en hypnotiserende postpunk van Luis Vasquez komt op 24 mei naar The Sugar Factory in Amsterdam. Verwacht een avond met duistere, industriële klanken waarin je verdrinkt. Holograms is support act.

Zaterdag 26 mei, Le Guess Who? May Day, Tivoli – Ekko – ACU, Utrecht

Dat Le Guess Who? een reputatie heeft hoog te houden wat betreft het afleveren van een goede line-up mag duidelijk zijn. Gelukkig hoeven we niet tot november op dit festival in Utrecht te wachten, en komen ze voor het eerst met een festivaldag in mei. De grunge/noise rockers Cloud Nothings zijn de terechte headliner en verder te aanschouwen is bijvoorbeeld de psychedelische rock van Bear In Heaven.

Ondanks dat Always alweer de achtste full length is, blijft het iedere release spannend wat het teweeg zal brengen. ‘Bij iedere release staat veel zelfrespect op het spel’, legt Stewart uit, ‘mijn hele leven draait om deze band. In wezen is iedere plaat een weerspiegeling van mijn leven dat slecht gaat.’ Stewart grinnikt: ‘Of als het juist goed, dan is dat ook te horen.  Ik ben gewoon niet zo’n sociaal persoon, dus al mijn tijd gaat op aan muziek maken. Mijn andere hobby is vogels kijken, de andere 92% van mijn tijd bestaat uit muziek.’

Opvallend aan Always is de variatie van thema’s: waar voorganger Dear God I Hate Myself grotendeels autobiografisch is, kent Always een veelvoud aan actuele politieke thema’s (Gul Mudin over Afghanistan, Factory Girl over vrouwenuitbuiting) en biografische nummers over anderen (Hi en I Luv Abortion, waarover later meer). ‘Ik heb altijd een meer buitenwaartse benadering gehad naar de wereld, dan voelt het heel natuurlijk om over politiek te schrijven. Zeker na de afwezigheid op Dear God..’ Misschien nog meer in het oog springend is de toegankelijkheidstrend die de platen sinds Women as Lovers kenmerken. Xiu Xiu’s nummers zijn nooit gespeend geweest van hooks, maar de pruttelende elektronica en krasse geratel van toeters, bellen en andere oosterse cymbalen maken langzaam maar zeker meer plaats voor onvervormde jaren ’80 synthesizers en, vooral, ademruimte. ‘Het laatste album was geen poging om toegankelijker te klinken, of zodat meer mensen ons leuk gaan vinden. Het was puur omdat we tijdens het maken van dit album veel naar popmuziek luisterden, dus wilden we het popelement meer boven laten drijven. Popmuziek is per definitie altijd toegankelijker, het verwijst naar wat mensen over het algemeen liever willen horen.’

Toegankelijk of niet, de optredens van Xiu Xiu zijn er niet minder intensief of melodramatisch op geworden. Zo blijkt ook tijdens het optreden in OT301, waarbij Stewart op adembenemende wijze je begeleidt naar de diepe, ietwat onaangename kanten van de menselijke ziel. Op het podium laat Stewart zijn emotionele teugels vieren en brengt nieuw materiaal met net zoveel weltschmerz als publieksfavorieten I Luv The Valley, Oh! en Sad Pony Guerilla. Raakt hij dan nooit uitgeput na iedere avond emotioneel de onderste steen boven te halen? ‘De hele band draait hierom, als ik niet meer op deze manier kan spelen dan zou ik andere muziek maken. Maar het is zeker exhausting as fuck’, verzucht Stewart. ‘Hoewel ik geen 23 meer ben, voel ik me zeker niet oud. Ik merk wel dat ik steeds moeier raak tijdens het touren. Op dat soort momenten van besef sla ik mezelf in het gezicht en roep: “Don’t be such a wuss, get it together!” Ik drink nu niet meer op tournee en slaap niet meer constant, hetgeen touren tot een saaie bedoeling maakt. Gelukkig  lees ik veel en heb ik mijn gameboy en laptop tegen de verveling.’

Toch vindt Stewart dat hij het qua overtuiging niet haalt bij zijn partner-in-crime Freddy Ruppert, wie hij assisteert bij de zware electronoise van Former Ghosts : ‘Met Freddy op het podium staan is anders. Vergeleken met hem zie ik erg slaperig uit, hij is intenser dan ik. Ongeacht de situatie of hoe verschrikkelijk de plek is waar we spelen, hij geeft alles. Ieder optreden met hem is een grote eer.’ Ondanks het feit dat Stewart zichzelf meer duidt als een loner en Xiu Xiu zijn levenswerk, is hij nooit te beroerd geweest om zijn krachten te bundelen met zielsverwanten: ‘Ik heb verschillende werkrelaties met de mensen wie ik werk. Freddy Ruppert schrijft voor Former Ghosts in principe het hele nummer, waar ik later nog wat partijen aan toevoeg. Ook Greg Saunier (drummer van Deerhoof), die mijn laatste paar platen heeft geproduceerd, mixt de ene helft van de studiotijd en de andere helft drumt hij partijen in. Ik hoor hem liever dat laatste doen dan telkens  zijn muisgeklik in Protools.’ De meeste lof gaat naar Angela Seo, de nieuwste en naast Stewart het enige vaste bandlid: ‘Ze is een ongelooflijk technische muzikante, maar ze kan – tot mijn grote waardering – behoorlijk agressief spelen. Live dwingt ze me harder te spelen, want ik wil haar bijbenen.’ Misschien zijn de meer ontluikende popelementen van Xiu Xiu’s laatste platen aan haar te danken, Stewart vertelt immers over haar obsessie voor hedendaagse popmuziek. ‘Zij kon mij vertellen wanneer iets te cliché was als ik met een popelement zat te stoeien. Zij weet wanneer iets goed of slecht klinkt, dus ik vertrouw altijd op haar oren.’

Over popelementen gesproken, de lijst covers die Xiu Xiu heeft opgenomen weergeeft op z’n minst wat Stewart muzikaal bezighoudt: van meer duistere artiesten als Bauhaus, This Mortal Coil en Nick Cave tot het meer toegankelijke Queen, Tracy Chapman en recent nog  popgodin Rihanna. In wat voor cover ziet hij de meeste uitdaging? ‘Nummers van Bauhaus of Queen’s Under Pressure zijn in feite al perfecte songs, overgeproduceerde top 40-nummers hebben doorgaans niet veel om het lijf, dus daar kan je makkelijk een extra laag aan toevoegen die er toch niet is. Bij Bauhaus zit de moeite niet in het verbeteren, maar om een hommage te brengen aan een nummer dat al af is. Dat is veel moeilijker, daar zit de uitdaging.’

Perfecte song of niet: de covers van de gladde top 40 nummers zeggen niet minder over Stewart’s verschillende gemoedstoestanden. ‘Don’t cha van The Pussycat Dolls deden we omdat het een ontzettend smerig nummer is. Het was in een tijd dat ik ontzettend sletterig was, dus ik kon mezelf goed herkennen in dit nummer. En het is een fantastisch nummer.’ Stewart voegt nog haast verontschuldigend toe: ‘Overigens niks mis met sletterig gedrag.’ Het verhaal achter Xiu Xiu’s versie van Rihanna’s Only Girl heeft meer weg van een hommage. ‘Ik was in een kleine dansclub voor lesbiennes in het conservatie Zuiden, homoseksualiteit is daar nog taboe vergeleken met hier. Toen dat nummer opstond stroomde de dansvloer in een mum van tijd vol met southern dykes, die allemaal de longen uit hun lijf meezongen. De context van het nummer veranderde compleet, ze namen het nummer over en gaven het nummer een mooie, diepe betekenis die normaal niet echt heeft. Ik raakte diep onder de indruk. Het coveren van dit nummer was meer om dat moment te blijven herinneren. Een hommage aan de lesbiennes van Durham, North Carolina!’

De fans verdienen volgens Stewart misschien wel de grootste pluim, hoewel hij het woord ‘fan’ liever vermijdt. Wat is Xiu Xiu zonder luisteraars, en wat is een optreden zonder publiek? ‘Het idee dat we ons niet gelijk verhouden met de luisteraars doet me walgen, het schept onbalans.’ Daarentegen probeert hij de luisteraars zoveel mogelijk te betrekken en contact te onderhouden.  Zo kon je bij optredens je naam en adres achterlaten als je een handgeschreven ansichtkaart van de band wilde ontvangen. Of het ‘OVER 18 only’-gedeelte op xiuxiu.org, waarop mensen een foto’s van hun torso kunnen uploaden: ‘Er zit geen allesomvattende gedachte achter, ik was benieuwd hoe het zou uitpakken. Aan de andere kant kan je het zien als een groepskunstwerk. De meeste zijn heel erg fanatiek, iemand stuurde zelf een röntgenfoto van zichzelf’, giechelt Stewart trots.

Het blijkt uit dit soort acties dat Stewart zijn publiek heel serieus neemt: ‘We willen hiermee een gebaar maken dat verder gaat dan “o heb je trouwens ons nieuwe album aangeschaft?”, ik probeer een meer diepe, menselijk contact erop na te houden. Mijn leven zou niet bestaan zonder de steun van deze mensen, dus ik wil meer voor ze doen dan na een show welterusten wensen.’ Hoewel Stewart zijn fans omschrijft lief, slim, creatief en prettig gestoord, reikt de invloed van sommige luisteraars ver tot in de muziek. Zo legde het leven van een bevriende fan de basis voor de tekst van Hi, net als bij het verhaal de het heftige I Luv Abortion, waarbij de titel in het verhaal besloten zit. Wat heet, trek je met de melodramatische teksten die zo kenbaar zijn voor Xiu Xiu niet een bepaald publiek? ‘Sommige mensen zijn heel openhartig over hun moeilijkheden. Gezien de onderwerpen van mijn nummers krijg ik regelmatig dit soort reacties en e-mails, dus het verbaast me niks.’ Waar mogelijk probeert Stewart getroebleerde fans helpen, daar waar het kan: ‘Ik vind het zeer treurig wat sommige mensen moeten doorstaan, ik wil ze meer bieden dan een “ik hoop dat je je beter voelt”. Met mijn sociaal academische-achtergrond  ben ik sowieso meer geneigd om naar anderen te luisteren, ik waardeer het als ik anderen kan helpen. Muziek heeft me meer gegeven dan ik durfde te dromen, dus als ik iets aan de wereld kan teruggeven door af en toe naar iemands problemen te luisteren, dan ben ik blij dat ik iets voor hen kan betekenen.’

Voordat Stewart zich bij de rest van de band aansluit voor de soundcheck, vertelt hij dat de volgende Xiu Xiu-plaat in de oriënterende fase is: ‘Ik zit nu in een rare periode, ik probeer te conceptualiseren hoe het album gaat klinken door verschillende invloeden te verzamelen.  John Congleton, die ook de laatste plaat heeft medegeproduceerd, stelde voor de volgende plaat een meer zwaar en minimaal te laten klinken zoals Suicide (wiens Frankie Teardrop regelmatig live door Xiu Xiu wordt vertolkt). Verder luister ik momenteel veel naar het werk Morton Feldman en de eerste platen van OMD, dus muzikaal gezien zit ik daar veel met mijn hoofd.’ Nog inspirerender (lees: bepalender)  voor Xiu Xiu is het instrumentarium, dat telkens de plaat vormt. ‘Denk maar aan de gameboys op Dear God, die heel bepalend waren voor de plaat,’ sluit Stewart af. ‘Ik hoop dat deze tour me wat geld oplevert zodat ik thuis aan wat nieuwe instrumenten kan komen. En ik beloof je, geen didgeridon’ts!’

Foto’s door Armin R

Dat In Time To Voices een totaal ander soort plaat is dan dat we van BRS gewend zijn staat buiten kijf. De oorzaak van deze wisseling is echter een stuk minder eenduidig dan het eindresultaat. “We hebben de afgelopen jaren veel geleerd op muzikaal vlak, dat maakt een groot verschil. Ook heel belangrijk is dat we meer tijd hebben genomen om dit album te schrijven” Zo hebben ze, ofschoon het tweetal bekend staat om hun hoge frequentie aan live-shows, aanzienlijk minder getourd. ” Ook hebben we nu ook onze eigen oefenruimte, waardoor we niet steeds aan een tijdslimiet waren gebonden en veel meer ruimte hadden om te experimenteren. We hebben rustig gezocht naar dingen die goed voor ons werken, zoals bijvoorbeeld ons eigenlijke zangbereik.” Waarbij gitariste-zangeres Laura-Mary Carter verheldert: “Op de eerste twee platen heb ik eigenlijk in een bereik gezongen dat mij helemaal niet ligt. Nu weet ik beter.”

Het nieuwe geluid is niet alleen een product van experimenteren. Ook de ruimte die ze nu als grotere band financieel en qua tijd hebben heeft geholpen. “We konden opeens dingen apart van elkaar opnemen!” Drummer-zanger Steven Ansell lijkt hier specifiek enthousiast over. “Ik ontdekte zo dat ik ook kan zingen in een ander ritme dan dat ik drum!” Hieruit blijkt duidelijk dat ze hebben besloten zich in de studio niet te laten weerhouden van de zeer beperkte middelen die hen live ter beschikking staan. Op de vraag hoe ze het nieuwe werk dan vervolgens live ten uitvoer willen brengen antwoorden de beiden in koor: “Oefenen!”

Dat een band evolueert is logisch, maar verklaart nog niet per se de grote omslag die ze gemaakt hebben. Vooral het ontbreken van de eerder zo constante strijdbaarheid blijft een vraagstuk. Ansell voelt het niet per se als een gebrek “Als je muziek non-stop agressief is, heeft het uiteindelijk geen boodschap meer. We hebben op dit album een aantal uitschieters die veel heftiger zijn dan ons eerdere werk, en die worden ook benadrukt door de kalmere sfeer van de rest van het album. En hoewel rustiger, is het nog steeds krachtige en zware muziek.”

Het gevaar dat ze lopen om een deel van hun fanbase kwijt te raken door deze omslag schudden ze van zich af. “Natuurlijk zullen er mensen zijn die het niet leuk vinden, maar daarvoor in de plaat zijn er ook weer mensen die juist dit geweldig vinden. Je kunt je in je muziek niet laten leiden door wat je denkt dat het publiek leuk vindt, dat lukt toch nooit.” Op de vraag of ze de muziek dan vooral voor zichzelf maken reageert Ansell heftig: “Dat is bullshit! Muzikanten die dat zeggen liegen. Misschien niet bewust, maar ze misleiden zichzelf. Als je zogenaamd alleen muziek voor jezelf maakt, kan je net zo goed je oefenruimte niet uitkomen. Wij spelen, net als alle andere bands, om gehoord te worden.”

De keuze om minder punk en meer  pop in hun nummers te stoppen is voor de band ook een uitdaging geweest. “Wij komen uit een scene waar popmuziek wordt gezien als the easy way out, maar het schrijven van een melodie die iedereen onthoudt, het schrijven van een echt pakkend popliedje is heel erg moeilijk. Het is zogezegd moeilijker om Madonna te zijn dan Sonic Youth.” Waarbij haastig wordt toegevoegd: “Maar we houden wel heel veel van Sonic Youth hoor!”

Dat brengt ons bij de muzikale invloeden voor deze plaat. Gewoonlijk zeggen ze inspiratie te putten uit Amerikaanse gitaarbands als Fugazi, Queens of the Stone Age en Nirvana. Deze invloeden zijn naar eigen zeggen niet veranderd. “We hebben ons gewoon op andere aspecten van de muziek geconcentreerd. Wel hebben we al dan niet bewust ook meer naar klassieke songwriter muziek als Fleetwood Mac geluisterd, maar dat is niet per se nieuw voor ons.” Ook putten ze inspiratie uit niet-muzikale bronnen. “We raken ook geïnspireerd door films, zo is eigenlijk alle artwork voor In Time To Voices geïnspireerd op Paris, Texas. Ook Twin Peaks,  eigenlijk alles van David Lynch is belangrijk voor ons.” Ook op tekstueel vlak blijkt Lynch terug te horen te zijn. “Bij hem is niets wat het in eerste instantie lijkt, dat is met onze teksten eigenlijk ook wel zo.” Als laatste noemen ze nog Mad Men; “Dat zegt in ieder geval iets over de hoeveelheid whisky die we backstage drinken”, aldus Ansell.

Plannen voor de toekomst heeft de band niet concreet. “We schrijven nooit een nummer met het idee: ‘Nu gaan we een bepaald soort liedje schrijven’, het gaat altijd vanzelf.” Wel kunnen ze alvast beloven dat de volgende weer totaal anders zal zijn. Ansell: “We zijn er al aan begonnen! We hebben een nummer af en dat is misschien wel het beste nummer dat we ooit hebben geschreven!” Ook laten ze nog iets vallen over soundtracks en filmmuziek, maar vooral benadrukken ze dat ze niets met voorbedachte rade doen. Blood Red Shoes ziet wel wat de toekomst voor ze in petto heeft.

Foto’s door Kasper Vogelzang 

White Rabbits

120 Days

Light Asylum

The Antlers

2:54

Friends

The Feeling Of Love

Met een onvervalst Franse arrogantie mengt The Feeling Of Love Amerikaanse psych met Duitse kraut-grooves. Ooit begonnen als éénmansband in een garage ergens in Metz, inmiddels heeft dit trio getourd met bands als Thee Oh Sees en Ty Segall, met die laatste hebben ze zelfs een split opgenomen. Het rauwe, ongepolijste geluid van deze drie Fransen zal zeker goed tot zijn recht komen in de beruchte zweetkelder van Meneer Malasch.

Nouveau Vélo
Ondanks de Franse naam komt Nouveau Vélo gewoon uit Nederland. Vanuit Helmond, onder de rook van Eindhoven, laten ze hun ‘healing pop’ los op de wereld. Het met galm overspoelde West Coast geluid van dit viertal neemt je mee naar warmere oorden. Wat je ook mankeert, na het zien van deze band voel je je een stuk beter.

Apneu
Deze Amsterdamse band bestaat uit leden van noise/math-rock bands Boutros Bubba en Katadreuffe, maar als Apneu doen ze een stuk minder moeilijk. Hoewel ze nog steeds veel lawaai produceren, is het allemaal een stuk simpeler en rammeliger. En of ze nou snelle post-pop-punk, of girl-group-achtige retro-pop spelen, je zult niet snel in slaap vallen bij deze jongemannen.

Promotekstjes door Freek van Heerikhuize

Zondag 4 april: Jacuzzi Boys, Rotown, Rotterdam (5 april: Paradiso, Amsterdam / 6 april: Area 51, Eindhoven)

Deze band uit Miami maakt zomerse garagepop. Dat deze jongens zichzelf niet zo serieus nemen valt wel te zien aan hun vreemde, lachwekkende videoclip van Glazin’. Live schijnt het een leuk feestje te zijn.

Jacuzzi Boys – Glazin’ by Baptiste18

Maandag 5 april: The Strange Boys, Paradox, Tilburg (6 april: Paradiso, Amsterdam)

Niet alleen hun naam doet denken aan die van de Jacuzzi Boys, maar ook hun muziek. Deze band uit Texas maken ook garagepop, en zij combineren dit met country, blues en r&b, wat resulteert in psychedelische sixtiesliedjes. Maandag in Tilburg op Incubated met de band Woody & Paul uit Eindhoven, en dinsdag in Amsterdam.

The Strange Boys – Be Brave by musicmule
Maandag 12 april: Odonis Odonis, OT301, Amsterdam

Kneiterharde shoegaze/postpunk in de lijn van Big Black en A Place To Bury Strangers voorzien van een surftintje. Afkomstig uit punkbroedplaats Toronto. Oordoppen geen overbodige luxe.

Odonis Odonis – Hollandaze by riceandcheese
Dinsdag 13 april Blood Red Shoes, Melkweg, Amsterdam

Dit Engelse duo liet op hun laatste LP In Time To Voices, voor het eerst een nieuw rustiger geluid horen. Op de plaat kwamen ze hiermee weg, maar waar hun shows normaal altijd intens en krachtig zijn, zijn wij erg benieuwd hoe hun nieuwe materiaal live zal klinken.

01. Cold – Blood Red Shoes by Republic of Music

Maandag 16 april: Xiu Xiu, OT301, Amsterdam

Xiu Xiu maakt zwartgallige avantgarde synthpop waarin frontman Jamie Stewart op geheel eigen wijze over zware onderwerpen zingt. Niet altijd even makkelijk te verteren, maar daarom niet minder leuk. Xiu Xiu gaf op het Fabriq festival afgelopen maand al een overtuigende show en we gaan er van uit dat dit in de OT301 weer zal gebeuren.

Xiu Xiu – Hi by Bella Union

01. Cold – Blood Red Shoes by Republic of Music

White Rabbits – Heavy Metal by foundations

“If you are wasting your life say hi

Xiu Xiu – Hi by Polyvinyl Records

Zaterdag 10-11 Maart: fabriQ festival, W2 Poppodium, Den Bosch

Aankomend weekend zal het fabriQ festival voor de derde keer plaats vinden in de binnenstad van Den Bosch. Vooral voor de zondag staat er een hoop goede muziek op het programma. De Canadese muzikant/illustrator Chad vanGaalen, die eerder deze week al in de OT301 te bewonderen was, zal te zien zijn, en Xiu Xiu zullen het festival met hun zwartgallige avant-gardistische popmuziek afsluiten. Andere artiesten die optreden zijn onder meer Cass McCombs en Damien Jurado, en is er een kunstprogramma.

Xiu Xiu – Hi by Polyvinyl Records

Zaterdag 17 Maart: INDIE INDIE #1, Meneer Malasch, Amsterdam

Ceremony maakt een mix van shoegaze en noisepop die doet denken aan A Place To Bury Strangers, wat niet gek is als je bekend dat de leden van Ceremony eerst in de band Skywave speelden met Olivier Ackerman van APTBS. De Duitse band The Lost Rivers, ondersteunen Ceremony tijdens hun tour. Ook zij komen met harde shoegaze. Het Amsterdamse Katadreuffe leverde laatst de uitstekende EP Period af. Verder zal de avond gevuld worden met elektronische muziek verzorgd door The Inc. (van Body II Body) en Medianeras.

Katadreuffe – Conquer Cancer by INDIE INDIE

Woensdag 28 Maart: Still Corners, Occii, Amsterdam

Dit in Londen gebaseerde kwartet bracht vorig jaar hun spookachtig klinkende debuut Creatures Of An Hour uit. Ze maken dromerige popliedjes die tegelijk dreigend als nostalgisch klinken. Na het zien van hun op treden op Le Guess Who 2011 hoopten wij al dat ze snel weer terug zouden komen naar Nederland, en gelukkig staan ze aan het eind van deze maand in de Occii.

Still Corners – Cuckoo by subpop

Grimes, “Oblivion” by selftitledmag

Sinds het uitbrengen van je single July, vorig jaar, is alles heel snel voor je gegaan. Je bent sindsdien veel op tour.

Ja, ik ben twee weken thuis geweest, rond de kerst. Toen hadden we een soort vakantie. Deze tour startte nu met twee shows in Australië en een show in Japan, wat fantastisch was. Daarna kwamen we een paar dagen geleden aan in Londen, waar we een beetje hebben rondgehangen. En nu zijn we hier voor onze allereerste show in Europa. Daarna zitten we nog twee weken in Europa, en dan gaan we nog een maand touren in de States. Daarna weer een korte pauze en weer door voor een tour met Death Cab for Cutie en festivals. Kortom: het is druk, druk, druk.

Dit is voor het eerst dat je op tour bent. Wat vind je ervan om zo lang weg te zijn?

Het is goed, ik hou er van. Ik heb het altijd willen doen, en het gebeurt nu. Het is vrij bizar.

Mis je je thuis?

Ja, zeker. Er zijn een hoop speciale mensen thuis, dus ik mis het wel. Maar het voelt goed, tot nu toe is het een gezonde hoeveelheid touren geweest. Het is super hard werken. Ik heb het liefst geen vrije dagen tijdens het touren, zodat ik volledig gefocust kan blijven op de muziek. Er is af en toe tijd voor wat afleiding, maar ik blijf het liefst productief.

Ik kan me voorstellen dat er veel is veranderd in je leven sinds je je album uit hebt gebracht. Voel je je ook anders?

Mijn roots zijn nog steeds hetzelfde, ik voel me nog steeds exact dezelfde persoon als eerst. Maar tegelijkertijd voelt de rest van mij compleet veranderd. Dus ik voel me een ander persoon, maar op een gezonde manier. Ik wil altijd muziek blijven maken, tot ik oud ben en niemand meer naar mijn shows komt. Doordat ik nu zoveel met mijn muziek bezig ben voel ik mij beter en gezonder.

Heb je altijd het doel gehad muziek uit te brengen en op tour te gaan?

Ik had dat doel altijd ja, maar ik heb het gevoel dat dat bijna om verkeerde redenen was. Het is moeilijk om uit te leggen. Maar muziek is zo’n groot onderdeel van me dat het nu goed voelt.

Je muziek wordt nu overduidelijk door veel mensen beluisterd en gewaardeerd. Had je dat verwacht toen je begon te schrijven voor je LP?

Eigenlijk niet. Dat komt terug op toen ik zei dat ik me nu een ander persoon voel. Muziek maken is voor mij een weergave van hoe ik de wereld interpreteer, dus ik wil het op de manier doen zoals ik het wil. Ik schreef niet voor andere mensen, maar voor mijzelf. En dus met dat in het achterhoofd, gaf ik er helemaal niets om over hoe andere mensen erover zouden denken. Ik had dus geen idee of mensen er naar zouden gaan luisteren, en zich er zo mee zouden kunnen gaan relateren. Het is heel verrassend.

Je album is vrij persoonlijk en intiem, en deze hoeveelheid aandacht had je dus niet verwacht. Hoe voelt het dan dat iedereen er nu naar kan luisteren? Voelt het alsof iedereen in je dagboek kan lezen?

Het is interessant. Maar het is goed. Dit album in het bijzonder was heel erg persoonlijk en ik denk dat het gezond is voor mensen om open tegen elkaar te zijn en hun gevoelens te delen. Dus het is vrij bizar maar ik voel me er wel goed bij.

Op je album klinkt je muziek en voornamelijk je stem vrij afstandelijk. Vaak zijn je teksten niet helemaal duidelijk te verstaan. Probeer je een afstand te scheppen tussen jou en de luisteraar? Wil je dat hij moeite moet doen om je muziek te kunnen waarderen?

Eerlijk gezegd, toen ik het album aan opnemen was, voelde dat gewoon goed. Ik dacht er niet te veel over na. Het was voornamelijk gedaan vanuit het perspectief dat mijn ideeën nog niet helemaal duidelijk in mijn hoofd waren, dus wou ik ze ook niet op die manier portretteren, want dat was niet hoe ik ze hoorde. Dus het voelde gewoon goed om het op die manier te doen, om het afstandelijk te laten klinken met een soort through the wall-effect. Ik denk niet dat het veel verder ging dan dat.

Ik las dat je wat persoonlijke problemen had toen je begon met het schrijven van je album. Was het schrijven en opnemen van je album een manier om hier mee om te gaan? Werkt het als een soort therapie?

Ik zou zeggen van wel. Muziek kan heel erg helend werken, maar tegelijkertijd heb ik nog steeds deze worstelingen, ze zien er gewoon iets anders uit. Het is niet helend alsof het al je problemen wegneemt. Het is door dat ik woorden bij elkaar zet en iets creëer met mijn eigen stem, dat ik die ideeën die me van binnen op kunnen eten uit me kan halen en ze gedeeltelijk van me af kan zetten. Ik weet het niet goed, maar muziek helpt me er zeker bij, en kan tot op zekere hoogte therapeutisch werken.

Je komt uit Boise, Idaho. Hoe is de muziekscene daar?

De muziekscene in Boise groeit eigenlijk heel erg snel, wat erg cool is. Het begon met de band Built to Spill in de jaren ’90, dat zijn geweldige gasten. Nu is er vooral een beweging, waaronder veel van mijn vrienden, met een psychedelische vibe en een sterke DIY houding.

Voel je je verbonden met die scene?

Ja, zeker. De meeste van ons zijn erg close met elkaar en we beïnvloeden elkaar ook.

 Je hebt twee prachtige video’s voor Montana en July. Een vriend van jou heeft deze gemaakt, hoe is dit begonnen?

Een goede vriend van me, Tyler Williams, maakte deze video’s inderdaad. Hij maakt al jaren video’s en kreeg hier nooit echt veel waardering voor, dus toen de tijd kwam om video’s te maken voor deze nummers, was hij de eerste aan wie ik dacht. Het is een geweldige jongen.

Je zit bij het bekende indielabel Fat Possum. Hoe kwam je daar terecht? Hoe vind je het?

Ik hou van Fat Possum. De mensen daar zijn te gek. Het waren de eerste mensen die de muziek echt ontdekten en met wie ik begon te praten toen ik mijn eerste twee tracks had uitgebracht. Ze zijn heel erg ondersteunend, wat echt alles is wat je wilt van een label. Ze vliegen naar alle grote shows en ze blijven vaak wat drinken of we gaan ergens wat eten. Ze werken hard, het zijn goede mensen, dus ik hou van Fat Possum.

Live word je ondersteund door één gitarist. Heb je plannen om dit uit te breiden met meerdere bandleden?

Ik heb die plannen wel, maar momenteel voelt de huidige opstelling nog goed. Ik ga meestal uit van mijn instinct, en ik denk dat het goed is om dingen rustig aan te doen, dus ik denk nog niet dat het gepast is om nieuwe mensen toe te voegen. Zodra ik weet dat het goed is zal ik dit doen.

Ben je al bezig met nieuwe nummers?

Ik ben altijd aan het schrijven.

Al plannen voor een nieuwe EP of LP?

Ja.

Al een idee wanneer we iets kunnen verwachten?

Nee, dat nog niet. Maar ik ben altijd aan het schrijven.

Over je show op het festival in Japan, dat festival had een geweldige line-up. Je speelde daar onder andere met Bradford Cox, die met zijn solo-project Atlas Sound een show gaf, van wie je een groot bewonder schijnt te zijn. Hoe was dat?

Het was heel erg cool om hem te kunnen ontmoeten en met hem rond te hangen. Ik denk dat hij een van de beste moderne songwriters van deze tijd is. Het was tof om op hetzelfde festival te zijn. En al die andere bands en artiesten die er speelden waren ook geweldig. De mannen van WU LYF waren tof, Mike van Perfume Genius was ook awesome.

Wat zijn andere nieuwe, of oudere artiesten die je beïnvloeden?

De meeste van mijn invloeden zijn oud. Ik ben een groot fan van The Carpenters, sommige mensen vinden dat grappig, maar ik houd van The Carpenters. Ik houd van Townes van Zandt, Blaze Foley, John Denver, Elvis. Van alles en nog wat, maar voornamelijk muziek waar ik mee opgroeide.

Zie je jezelf als een moderne versie van dit soort artiesten?

Ik denk van niet, haha. Ik schrijf gewoon.

Youth Lagoon – Montana from Tyler T Williams on Vimeo.

Foto’s door Kasper Vogelzang

Nu INDIE INDIE de leeftijd van twee jaar nadert, wordt het tijd dit eens op een heftige manier te vieren. We hebben drie bands gestrikt die deze verwachtingen zullen vervullen, namelijk: Ceremony (USA), Katadreuffe (NL) en The Lost Rivers (DE). Daarna kan er tot in de vroege uurtjes worden doorgegaan. De locatie voor dit partijtje is de inmiddels beruchte ‘zweetkelder’ van Meneer Malasch, gelegen aan de (Postjesweg 2) in Amsterdam. Vergeet niet je vrienden mee te nemen op zaterdag 17 maart, het Facebook event staat hier.

Ceremony
Paul, John en Oliver speelden samen in de toonaangevende Amerikaanse shoegaze band Skywave. Toen Oliver en zijn snor vertrokken naar het beloofde land Brooklyn om daar A Place To Bury Strangers te stichten, gingen Paul en John verder onder de naam Ceremony. Dit duo heeft logischerwijs dan ook veel raakvlakken met “New York’s luidste indie band”, maar Ceremony blijft dichterbij het klassieke shoegaze geluid en daarnaast doorbreekt de band ook af en toe hun muur van geluid met melodieuze noisepop.

Katadreuffe
De Amsterdamse band Katadreuffe doet qua geluid niet onder voor hun internationale collega’s. Hun confronterende, hoekige noise-rock komt live nog beter uit de verf dan op hun goed ontvangen EP Period, die recent verscheen op het experimentele Nederlandse label Narrominded.

The Lost Rivers
Ceremony heeft in deze drie Duitsters de ideale Europese tourpartner gevonden. The Lost Rivers begeeft zich eveneens in de luide shoegaze hoek. Met hun ruisende gitaren en monotone, verveelde zang bouwt de band voort op het geluid van bands als The Jesus And Mary Chain.

The Inc.
Deze DJ is niet allleen de ene helft van house-duo Body II Body, hij schrijft ook een blog over vernieuwende electronische muziek. Hij zal het nachtprogramma verzorgen met relevante dansmuziek.

INDIE INDIE #1
Zaterdag 17 maart 2012
Meneer Malasch, Amsterdam
20:00 uur – 03:00 uur | €5 

Foto’s door Cancia Leirissa

Donderdag 9 februari: Blouse, OT301, Amsterdam

Een van onze favorieten van het Captured Tracks label (The Soft Moon, Widowspeak, Wild Nothing, Beach Fossils) staan vandaag in de Amsterdamse OT301, en zouden dat doen samen met Blondes. Helaas hebben zij de sneeuw niet kunnen bereiken door problemen met hun paspoort. Zoals we van veel Captured Tracks-bands gewend zijn maakt Blouse retro dreampop. Het trio uit Portland mixt dit echter met wave-elementen, wat de muziek iets duisters meegeeft.

Into Black by BLOUSE

Zaterdag 11 februari: Rats on Rafts, Ekko, Utrecht

Deze band uit Rotterdam is sinds het uitbrengen van hun debuut LP The Moon is Big veelbesproken in de Nederlandse muziekwereld. Ze maken post-punk die sterk  is geïnspireerd door new-wave bands uit de jaren ’80 zoals The Cure en Echo & The Bunnymen, en die potentie heeft ook buiten Nederland hoge ogen te gaan gooien. Zorg dus dat je ze niet mist tijdens een van hun vele shows in het land, waaronder deze show in de Ekko.

Rats On Rafts – God Is Dead by INDIE INDIE

Woensdag 15 februari: The War On Drugs, Melkweg, Amstedam

Deze band rondom Andy Granduciel uit Philadelphia brengen hun bezwerende mix van psychedelica, americana en indie rock weer naar Nederland. Vorig jaar spraken wij met Granduciel over zijn band alvorens hij een sterk optreden gaf in Paradiso dat zeker naar meer smaakte.

The War on Drugs – Baby Missiles by tbailey_lb

Donderdag 23 februari: Youth Lagoon, Paradiso, Amsterdam

Dit zal de eerste keer zijn dat Trevor Powers zijn muziek met zijn bedroompop-project Youth Lagoon naar Nederland brengt. Onlangs bracht hij zijn debuut The Year Of Hibernation  uit, dat vol staat met intieme liedjes doordrenkt met nostalgie en reverb. Een nachtconcert in de bovenzaal van Paradiso zou wel eens de perfecte plek kunnen zijn om de sfeer van het album live te kunnen herbeleven.

Cannons by Youth Lagoon

Woensdag 29 februari: Future Islands, OT301, Amsterdam

Deze band uit Baltimore maakt er live altijd een feestje van. Zanger Samuel T. Herring brengt zijn melodramatische teksten live extreem theatraal en vol bezieling, waarbij hij ondersteund wordt door synthesizer, basgitaar en drumcomputer. Vorige keer in De Nieuwe Anita was het al een succes en dat beloofd het deze keer weer te zijn, nu onlangs hun uitstekende laatste LP On The Water uitgekomen is.

Future Islands – Balance by edin2sun