Kort maar krachtig. Geen enkele uitdrukking kan het concert van Iceage in de OT301 beter beschrijven; de vier Denen wisten het publiek maar liefst twintig hele minuten te vermaken. Wat er aan uithoudingsvermogen ontbrak werd echter meer dan goed gemaakt door de ongelofelijke bak aan intens pakkende post-punk herrie die er gecreëerd werd.
Na het enigszins curieus geprogrammeerde en intens slaapverwekkende voorprogramma Thread Pulls mogen de heren Iceage laten zien hoe het er in de ‘New Way of Danish Fuck You’-scene aan toe gaat. Continue reading ‘Iceage at OT301′
The Horrors zijn ondertussen ervaren in het zich onderdompelen in een genre dat ooit als vernieuwend werd gezien. Ten tijde van debuutalbum 
Als we de populaire internationale blogosphere mogen geloven, is Girls een zogeheten band-van-het-moment; een buzzband, if you will. De Californiërs draaien al mee sinds 2007, maar hebben dankzij hun goed ontvangen ‘moeilijke tweede’ Father, Son, Holy Ghost (9,3 op Pitchfork) de pers weer aan het jubelen. Met het vervolg op hun debuut Album, treedt Girls dan ook wat meer naar de voorgrond, wat bijvoorbeeld blijkt door de verhuizing van het concert van de OT301 naar de Melkweg’s Oude Zaal. 
Een goed begin, is het halve werk. Dat moet de organisatie gedacht hebben toen het één van de meest interessante bands van deze editie van London Calling als opener voor de grote zaal neerzette. Dum Dum Girls, toch vooral het project van Dee Dee Penny, bracht eerder dit jaar haar tweede album Only In Dreams uit. Thema’s als een romance op afstand (Dee Dee heeft een relatie met Crocodiles’ frontman Brandon Welchez) en verdriet om haar zieke moeder voeren de boventoon. Jammer is dat al de vier Dum Dum Girls deze emoties tijdens het optreden wellicht iets te goed willen overbrengen. Ze geven geen krimp, en lijken te spelen op routine. Niet dat zoiets een misdaad is, maar om indruk te maken in een zaal zo groot als Paradiso is er meer nodig dan een set met een paar aardige nummers en een verdwaalde Smiths cover (There Is A Light That Never Goes Out). 
Het afgelopen jaar moet wel heel bijzonder zijn geweest voor de Britse Anna Calvi: van een tour met Grinderman naar een zegetocht langs het zalencircuit naar de grote zomerfestivals, niets houdt Calvi tegen. Dit is allemaal te wijten aan haar steengoede debuutalbum Anna Calvi (2011), dat werkelijk afdruipt van romantiek en verlangen in tien zwoele rock noir songs. Opvallend genoeg is deze plaat na een flink aantal luisterbeurten nog steeds niet aan slijtage onderhevig. Of de sleet na een jaar ook bij Calvi erin zit, mogen we deze dinsdagavond aan den lijve ondervinden. 
In het kader van ontwikkelingssamenwerking in de richting van Subbacultcha! Belgium (het meest recente project van multinational Subbacultcha!) opent 
Eerder deze maand al verscheen er op INDIE INDIE een 
De tijd van fashionably late lijkt voorbij wanneer bij aankomst een flinke rij hipsters (type kunst-/modeacademie) al rond 20.00 uur de OT301 doet uitpuilen. Volgens organisator Subbacultcha zou het deze avond storm lopen bij Austra, gezien alle kaarten de voorverkoop uitvlogen. U leest het goed: een gelegaliseerd kraakpand/broedplaats doet aan voorverkoop. Tijden veranderen, en enkel een Subbacultcha-lidmaatschap garandeert geen toegang meer. Jammer. Velen, inclusief leden, staan al ruim voordat support act Kool Thing begint voor een dichte deur en zijn gedwongen hun avond anders te besteden. Direct komt de vraag op hoe Austra in zo’n korte tijd zo populair is geworden? 
Als de deuren van de Amsterdamse OCCII amper een kwartier voor publiek zijn geopend en de zaal zich al in een rap tempo vult, rijst vooral de vraag: waarom doen de Pitchfork / Subbacultcha / whatever.blogspot-lievelingetjes Vivian Girls in godsnaam de OCCII aan en niet de andere kant van het Vondelpark? Kost misschien een paar centen, maar de hedendaagse concertganger maalt er minder om; die geeft immers liever z’n geld uit aan Macbooks en Vedettbier. Want wat heb je nou liever: tijdens een goedkoop concert elkaars transpiratie opsnuiven of voor een paar knaken geurloos van de band genieten? Dat eerste natuurlijk 
Pete and the Pirates is in ieder geval een stipte band. Dankzij een kleine inschattingsfout voor het instappen van de bus richting het Leidseplein, strompelde ondergetekende Paradiso binnen met een blaas minstens zo groot als een ferme watermeloen. Tijdens het legen van diezelfde blaas rond klokslag acht, wordt drie verdiepingen hoger het eerste nummer al afgetikt. Zelfs vanaf het tweede urinoir van links is goed te horen dat de band haar Britse powerpop op zowel hoog tempo als volume de zaal injaagt. 
Een fenomeen als Deerhoof mag niet ongerecenseerd blijven, ongeacht dat dit (haast schattige) eclectische viertal alweer een halve maand geleden ons land aandeed en webzijde INDIE INDIE liever geen oude koeien uit de sloot vist. Toch heeft Deerhoof in het Patronaat (Haarlem) het weer geflikt om na een degelijk optreden in een te drukke Melkweg – waarbij uw recensent meer aandacht had voor het aanwezige bier en gezelschap – een sterke show weg te geven. Bovendien: buiten de hoofdstad is genoeg moois te zien. 
Voor de tweede keer doen The Pains Of Being Pure At Heart voor dit jaar Nederland aan. Eind februari was het de Bitterzoet waar de Amerikanen het Amsterdamse publiek aan het materiaal van hun, toen nog niet uitgekomen, plaat Belong lieten ruiken. Deze plaat werd eind maart van dit jaar uitgebracht en werd gemixt door Alan Moulder, die ook meewerkte aan albums van meerdere jeugdhelden van ‘The Pains’. Namelijk The Smashing Pumpkins en The Jesus And Mary Chain. De plaat Belong kan in vergelijking tot het self-titled debuut van TPOBPAH worden bestempeld als pop. Ook werd er een meer prominente rol gegeven aan de gitaren, die de zang van frontman Kip Berman en vooral toetseniste Peggy Wang naar de achtergrond drukken. 
Het pas uitgebrachte album Suck It And See heeft de Arctic Monkeys zichtbaar nieuw elan gebracht. Leadgitarist Jamie Cook en drummer Matt Helders zijn naar de kapper geweest en zien er (weer) uit als een stel, net uit de pub geplukte, hooligans. Tel daarbij op dat de ‘Monkeys’ zijn afgestapt van het zompige geluid van het vorige album, Humbug, Alex Turner heeft besloten zich niet langer achter zijn haar te verschuilen en er zowaar een aantal aardige nieuwe nummers aan de setlist zijn toegevoegd. Eén daarvan heet “Library Pictures”, waarmee vanavond wordt geopend. Een prettige mix van het geluid waarmee het stel uit Sheffield bekend werd en de duidelijk hoorbare invloeden van Josh Homme, de producer van het vorige album. 
Na het uitbrengen van slechts een EP en een album staat Warpaint vanavond in een bijna uitverkochte grote zaal. EP Exquisite Corps, in 2008 gemasterd door Red Hot Chili Pepper John Frusciante, betekende voor het kwartet nog niet direct een grote doorbraak. Na een re-release van deze EP in 2009 en de toevoeging van drumster Stella Mozgawa aan de band, ging het echter hard. Er werd getoerd door de Verenigde Staten en Europa, onder meer als voorprogramma voor The XX, en de band werd getekend door Rough Trade Records. Kort daarop volgt de release van The Fool, wat voor een definitieve doorbraak zorgt. 
Omdat Abe Vigoda tot Los Angeles’ beruchte Smell scene behoort, waar ook HEALTH en No Age toe worden gerekend, zou je denken dat er iets meer dan een kleine veertig man komen opdagen bij hun optreden in de bovenzaal van het Amsterdamse Paradiso. Zal het komen doordat het maandag is, of bevalt de koerswijziging qua geluid het publiek niet? Met het uitkomen van Abe Vigoda’s laatste plaat Crush zijn de gitaren namelijk meer naar de achtergrond gedrukt, en voeren synths de boventoon. Heel iets anders dan het experimentele ‘tropical punk’ waar het viertal bekend om staat. 
Luisteraars die verknocht zijn aan debuutalbum Mirrored, zagen het vertrek van blikvanger Tyondai Braxton uit Battles met lede ogen aan. Velen kunnen moeilijk behappen dat de experimentele doch zeer dansbare rock van deze supergroep uit Brooklyn (met leden uit legendarische bands als Helmet en Don Caballero) het voortaan als trio moet stellen zonder de quirky stemmetjes van Braxton. Het vers gelegde ei Gloss Drop en een solide optreden in de Melkweg bewijzen het tegendeel. 
Dat Explosions In the Sky uit Texas, USA komt moge nu wel duidelijk zijn. Zo niet, dan is de schreeuwend grote Texaanse vlag op het podium wel een hint. Wat dit chauvinisme verder voor hoger doel heeft weet ik niet, maar de trotse Texanen lijken het graag te verkondigen. Op woensdag 25 mei waren de populaire instrumentele post-rockers (vandaag met extra vijfde lid) te bewonderen in de grote zaal van Paradiso tijdens Indiestad. 
The Walkmen staat bij INDIE INDIE bekend als een beetje een braaf bandje. Huisvadermuziek. Brave, getrouwde mannen die braafjes hun instrument bespelen in hun brave overhemden. Dat soort werk. Toen bekend werd dat ze 25 mei in de Melkweg zouden staan zag ik dit dan ook als de kans om ze van dit imago af te helpen, er van overtuigd deze mannen live meer te bieden hebben dan op plaat. Ik geloof dat de uitspraak ‘wishful thinking’ is. 
Goden doen Trouw aan. Om te zeggen dat de verwachtingen hooggespannen waren, is een ernstig understatement. Het concert was in luttele minuten uitverkocht en bij aankomst staat de rij figuurlijk gesproken om het blok. Bij aankomst wordt ook meteen duidelijk waarom een groot deel van deze verwachtingen niet waargemaakt zullen worden. Met een gemiddelde leeftijd van 45+ (inclusief de bierbuiken en festival t-shirts uit vervlogen jaren) weten zelfs de grondleggers van de hedendaagse Belgische rockscene en -sound het niet voor elkaar te krijgen om het publiek op te jutten. 
Gezien het noodlot moet Amsterdam een bittere nasmaak hebben achtergelaten voor de leden van Gang Gang Dance. Op vrijdag 13 (!) februari 2009 vatte na hun betoverende Nederlands podiumdebuut in Paradiso het hele instrumentarium plus backline vlam waardoor een gedeelte van hun Europese tour noodgedwongen werd afgeblazen. Na twee jaar heeft de band er vrede mee: waar de bandleden buiten Paradiso destijds snikkend hun tour in as zagen opgaan, grapt zangeres/percussioniste Lizzi Bougastos eenmaal op het podium gelijk over dit voorval. Gelukkig maar, hun laatste wapenfeit Eye Contact overtreft immers (bijna al) hun voorgangers met een geslaagde synthese van avantpop en mondiale/tribale invloeden. Om over de dansbaarheid maar te zwijgen. 