Als we de populaire internationale blogosphere mogen geloven, is Girls een zogeheten band-van-het-moment; een buzzband, if you will. De Californiërs draaien al mee sinds 2007, maar hebben dankzij hun goed ontvangen ‘moeilijke tweede’ Father, Son, Holy Ghost (9,3 op Pitchfork) de pers weer aan het jubelen. Met het vervolg op hun debuut Album, treedt Girls dan ook wat meer naar de voorgrond, wat bijvoorbeeld blijkt door de verhuizing van het concert van de OT301 naar de Melkweg’s Oude Zaal. Continue reading ‘Girls at Melkweg’
Author Archive for Tim Verheijen
Hip, fris, spannend, verslavend: het zijn maar een paar begrippen uit het arsenaal van lof dat de pers uitsprak over debuut I Had the Blues But I Shook Them Loose (2009) van Bombay Bicycle Club; een CD van begin tot eind gevuld met aanstekelijke en verfrissende popliedjes. Na het wat flauwe akoestisch tussendoortje Flaws (2010) kwam op 29 augustus de langverwachte volwaardige langspeler uit. Hoewel de naam misschien anders doet vermoeden is A Different Kind of Fix wel degelijk wat je van Bombay Bicycle Club gewend bent, maar met wat ruimte voor experiment. De catchy indiepop wordt afgewisseld en aangevuld door folky zangharmonieën (“Beggars”, “Fracture”), een piano ballade (“Still”) hier en daar een knipoog naar Foals’ Total Life Forever. Voor sommigen zal de afwisseling een verademing zijn, maar het zorgt er ook voor dat de CD minder als een album klinkt en meer als een collectie van geweldige, goede en minder goede liedjes.
Cloud control is wel hip. De indie/folk band uit the Blue Mountains, Australië hebben recentelijk de Australian Music Prize (Aussie equivalent van de Britse Mercury Prize) gewonnen en creëerden in Europa al een bescheiden buzz voordat hun debuut plaat daar überhaupt uit was. Het balletje begon eerder dit jaar een beetje te rollen toen de band in maart naar Londen verhuisde om hun ambitieuze dromen te verwezenlijken. Tot zo ver gaat het ze goed af: debuutplaat Bliss Release werd uitgebracht op het Engelse label Infectious en wordt sindsdien met open armen ontvangen door de Europese media. Ook Amerika lijkt er binnenkort aan te moeten geloven: de plaat werd warm ontvangen door critici en een tour staat gepland. En laten we wel zijn: het ís gewoon een charmant plaatje. Continue reading ‘Interview: Cloud Control’
Dat Explosions In the Sky uit Texas, USA komt moge nu wel duidelijk zijn. Zo niet, dan is de schreeuwend grote Texaanse vlag op het podium wel een hint. Wat dit chauvinisme verder voor hoger doel heeft weet ik niet, maar de trotse Texanen lijken het graag te verkondigen. Op woensdag 25 mei waren de populaire instrumentele post-rockers (vandaag met extra vijfde lid) te bewonderen in de grote zaal van Paradiso tijdens Indiestad. Continue reading ‘Explosions in the Sky at Paradiso’
The Walkmen staat bij INDIE INDIE bekend als een beetje een braaf bandje. Huisvadermuziek. Brave, getrouwde mannen die braafjes hun instrument bespelen in hun brave overhemden. Dat soort werk. Toen bekend werd dat ze 25 mei in de Melkweg zouden staan zag ik dit dan ook als de kans om ze van dit imago af te helpen, er van overtuigd deze mannen live meer te bieden hebben dan op plaat. Ik geloof dat de uitspraak ‘wishful thinking’ is. Continue reading ‘The Walkmen at Melkweg’
Justin Vernon is een man van vele gedaanten. Hij bracht verschillende platen uit onder verschillende namen en werkte samen met uiteenlopende artiesten. Maar Vernon wordt waarschijnlijk het meest gewaardeerd voor Bon Iver, waar hij in 2007 een geweldige plaat mee uitbracht met 9 charmant rommelende liedjes gedragen door akoestische gitaar. Bij de officieel over een maand uitkomende opvolger Bon Iver zijn de songs zijn gelaagder, is het geluid voller en voeren opvallend genoeg de elektrische gitaar en synth de boventoon. Alles lijkt uit de kast te zijn gehaald voor Bon Iver en het levert dan ook een verdomd goede plaat op. Helaas is de vreemde eend in de bijt afsluiter “Beth/Rest”, waar het verschrikkelijke jaren ’80 geluid een nare smaak in de mond achterlaat. Dit is de mannen meteen vergeven wanneer je de plaat gewoon opnieuw opzet.
Op de gastenlijst bij The Hold Steady, zo zien we het graag. Enkel je naam opgeven bij de lieftallige dame achter het glas, en je bent binnen. Bij binnenkomst onderga ik een bescheiden schrik: het complete publiek bestond grofweg, ongeveer, ruim genomen, uit 25 man. Mijzelf meegerekend. En ik was al aan de late kant. Continue reading ‘Cymbals Eat Guitars + The Hold Steady at Melkweg’
Of Local Natives de naam van hipste band van het moment kon waarmaken. Dat was de grote vraag waarmee ik donderdag 21 januari Paradiso binnenstapte. De afgelopen tijd is er een bescheiden “buzz” ontstaan rond de Californiërs, hoewel het hier in Nederland nog niet helemaal over lijkt te slaan: de kleine zaal van Neerlands enige echte poptempel Paradiso was de dag voor het concert pas uitverkocht. Continue reading ‘Local Natives at Paradiso’
Cold War Kids. De naam doet bij velen nog wel een belletje rinkelen, maar daar blijft het dan ook wel bij. Na hun bescheiden hitje Hang Me Out To Dry(2007) is er weinig mainstream activiteit meer vernomen van de mannen uit Long Beach, Verenigde Staten. En dat terwijl ze niet hebben stilgezeten: na het ronduit briljante debuut album Robbers & Cowards uit 2006 hield ik na opvolger Loyalty to Loyalty (2008) een bittere nasmaak aan de band over. Continue reading ‘Cold War Kids – Behave Yourself’
