Dean Tzenos komt uit Toronto en doet met het album Hollandaze eer aan de stevige punkscene die het Canadese oord rijk is. Tzenos is al zo’n twee jaar bezig met het uitwerken van muzikale ideetjes en dat heeft ondertussen geleid tot zo’n vijftig complete nummers. Daarvan heeft Tzenos een zorgvuldige selectie van elf liedjes op het eerste album van zijn muzikale uitlaatklep Odonis Odonis gezet en dat klinkt veelbelovend. Het is al vaker gezegd, maar de vergelijking met Big Black en A Place To Bury Strangers is onontkoombaar. Van imitatie is echter geen sprake, daarvoor klinken de nummers net weer wat te eigenzinnig én te surf. Het gedrum is vooral erg industrieel, de zang beklemmend en ook de overdosis reverb mag absoluut niet ontbreken. Het album barst werkelijk uit z’n voegen van de intense geluisuitbarstingen (“Busted Lip”) en scheurende riffs (“Basic Training”). Het volgende album van Odonis Odonis is er al over een paar maanden en als Tzenos niet al zijn kruit al heeft verschoten met Hollandaze belooft dat een hoop moois.
Author Archive for Ronald Goeman
Big Troubles is niet heel anders dan alle andere kindjes uit de indieklas van Slumberland (The Pains Of Being Pure At Heart, Weekend, Veronica Falls, Brilliant Colors). Luisterend naar hun tweede album Romantic Comedy blijkt namelijk al vrij snel dat Big Troubles, zoals het een Slumberlandband betaamd, evenzo hard teruggrijpen naar de dromerige gitaarpop die hoogtij vierde in de jaren negentig. Inclusief kwetsbare vocalen en scherpe shoegazeranden. Big Troubles is een band die aan alle kanten retromania ademt, zonder dat het stoort. Originaliteit is absoluut een pré, maar als je als jonge band nostalgie op verslavende wijze weet te vatten in doordachte popliedjes telt vooral het gevoel. En dat gevoel is goed. Big Troubles schiet nergens uit de bocht, maar weet zweverige klanken op de juiste momenten over te laten gaan naar dissonante gitaaruitbarstingen. Romantic Comedy is retromania op zijn best.
Drie jaar hebben Maria Lindén en Fredrik Balck in Stockholm gesleuteld aan wat uiteindelijk het debuutalbum van I Break Horses is geworden. Een beeldschoon album waarop de betere shoegaze à la My Bloody Valentine en Slowdive wordt gecombineerd met een flinke scheut elektronica. Het gevolg is een sterk album dat door kan als de soundtrack voor de gemiddelde Sofia Coppola film. Sfeervolle ambient wordt afgewisseld met steviger gitaargeluid en dromerige synthlijnen. De vrouwelijke stem van Lindén drijft altijd diep in de met reverb en tremolo overladen gitaarlagen, wat het album flink dromerig en zelfs een tikkeltje mysterieus maakt. I Break Horses is op momenten moeilijk te doorgronden, getuige het in een pulserende geluidsorkaan eindigende “Wired”, maar kan op momenten ook heerlijk poppy klinken (“Pulse”, “Empty Bottles”). Het album wordt afgesloten met het wonderschone “No Way Outro”, waar laag voor laag een climax wordt opgebouwd om vervolgens langzaam maar zeker weer in de duisternis te verdwijnen.
I Break Horses – Hearts (Bella Union) by Independent Label Market
Het is niet moeilijk om een gitaar onder te dompelen in een eindeloze hoeveelheid gruis en bakken feedback. Het is wel moeilijk om het creëren van herrie een originele wending te geven. Sonic Youth imiteren kan immers iedereen en verdient absoluut geen lof als er voor de rest niks wordt toegevoegd. De twee dames die de basis vormen van No Joy krijgen het voor elkaar hun gruizige liedjes stuk voor stuk spannend te maken, zonder te vervallen in het kopiëren van hun inspiratiebronnen uit de jaren negentig. Dat doen ze door de ogenschijnlijk eenvoudige lading herrie te voorzien van warme surfklanken, onverwachte tempowisselingen, zweverige effecten en opgewekte gitaarriffs. Er wordt ook gezongen, maar dat ligt zo diep onder een deken van herhalende gitaarlagen en partijen noise verstopt dat het vaak onverstaanbaar is. Het stoort ook niet. Het voortdenderende gitaargeweld maakt Ghost Blonde al verslavend genoeg.
Het bijzondere aan Native To, debuutalbum van het Londense drietal Is Tropical, is dat het album vol staat met dansbare zomerhits waarop weinig gedanst gaat worden (‘The Greeks”, “What???”, “Seasick Mutiny”). De band drijft onstuimig mee op de vloedgolf aan elektropop die mede dankzij het succes van MGMT ondertussen gigantisch is. Bij Is Tropical ligt de nadruk vooral op harde beats en stevige synthlijnen, ondersteund door vervormd gitaargeluid. En dat dan op hoog tempo en net wat rauwer dan de gemiddelde elektropopband. Ook als het tempo omlaag gaat is daar altijd een dreunende bas die de boel op scherp houdt. Vooral in “I’ll Take My Chances” wordt zowaar een heuse muur opgetrokken die bij het juiste volume zijn uitwerking heeft op de maag. Waarschijnlijk zal die ongedwongen rauwheid Is Tropical (helaas) niet meer dan wat veren in de bips opleveren van een bescheiden groep liefhebbers.
Pete and the Pirates is in ieder geval een stipte band. Dankzij een kleine inschattingsfout voor het instappen van de bus richting het Leidseplein, strompelde ondergetekende Paradiso binnen met een blaas minstens zo groot als een ferme watermeloen. Tijdens het legen van diezelfde blaas rond klokslag acht, wordt drie verdiepingen hoger het eerste nummer al afgetikt. Zelfs vanaf het tweede urinoir van links is goed te horen dat de band haar Britse powerpop op zowel hoog tempo als volume de zaal injaagt. Continue reading ‘Pete And The Pirates at Paradiso’
Ga er maar aan staan: vijf jaar lang met je vriendje in een experimenteel folkrockbandje lokale clubs bespelen, zonder daarbij elkaar niet constant in de haren te vliegen. Het lukte EMA, op het in de haren vliegen na, best aardig. Voor ongeveer vijf jaar. Nu zijn de twee uit elkaar (zowel op liefdesgebied, als op muzikaal gebied) en maakt EMA haar eigen muziek die zwaar is gevoed door deze breuk. Een volledig zelf geschreven album met goudeerlijke teksten waarin vooral Californië er bekaaid vanaf komt. EMA is mentaal gebroken en lijkt uit de grond van haar hart te schrijven. Noisepartijen worden afgewisseld met terughoudender feedback, waarbij geluidsuitbarstingen vlekkeloos overgaan in gemoedelijker gespeelde, maar altijd licht paranoïde melodieën. Afgaande op het album lijkt EMA een zwaar beschadigd, depressief meisje met armen die van “see-through-plastic” zijn. Gelukkig net niet dun genoeg om gitaar te kunnen spelen.
Wat ooit begon als een fris bandje dat met de woorden ‘Don’t believe the hype’ het energieke “I Bet You Look Good On The Dancefloor” aftrapte, lijkt nu vooral een log rockbeest dat is opgeslokt door de Amerikaanse woestijn. Op Suck it and See lijken de Arctic Monkeys in de eerste paar nummers van de plaat in geen enkel opzicht op de jonge Britse snotneuzen die ze ooit waren. Vooral in “Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair” klinkt de band als een lompe stonerrockband. In ‘Library Pictures’ weerklinkt echter het doordachte geluid waar deze Apen mee groot zijn geworden. De kracht van Turners tekstschrijverstalent wordt vervolgens alleen maar duidelijker, met als hoogtepunt het eerder uitgebrachte “Piledriver Waltz”. Het zijn uiteindelijk de ingetogen liedjes die het album overeind houden, wat de vraag doet rijzen: Waarom dat lompe gekloot, als het subtiel zoveel beter is?
Na een optreden van Esben and the Witch weet je ongeveer hoe het moet voelen: verdwaald in een donker en onheilspellend bos, zonder enig teken van leven om je heen, veroordeeld tot een alles behalve fijne afloop. Het kan niet anders dan misgaan. De muziek die het drietal in combinatie met een drummachine maakt, pakt je vast en sleurt je de duisternis in. De band werkt geconcentreerd, alsof bezeten, naar enorme geluidsuitbarstingen toe, die door de flikkerende stroboscoop en de rook ontzettend beangstigend overkomen. Continue reading ‘Esben and the Witch at Bitterzoet’
Op toch wel de meest vreugdevolle dag van het jaar, Tweede Paasdag, trof INDIE INDIE Yuki Chikudate en James Hanna van de droomnoiseband Asobi Seksu. Net aangekomen vanuit Frankfurt hebben we gesproken over het eten van een paasei in Duitsland, die vervelende term ‘shoegaze’ en het minderen in Japanse teksten. Continue reading ‘Interview: Asobi Seksu’
“Fuck Oasis! We houden zoveel meer van Blur!”, blaft Leonard Newell van het ‘Gritpop’ bandje Brother als reactie op de onvermijdelijke vergelijking met Oasis. “Er is ooit een foto van ons verschenen waarop ik dezelfde zonnebril draag als Noel Gallagher en mensen vergelijken ons direct met Oasis, terwijl we totaal andere muziek maken!”. Tsja, jezelf typeren als Gritpop om te ontkomen van het eeuwig terugkerende stempel Britpop zal niet genoeg zijn. Op een podium is Brother namelijk in alle opzichten wat je van een Britpop bandje kan verwachten. Continue reading ‘Brother at Paradiso’
Ringo Deathstarrs sterke voorliefde voor dromerige noisepop, ergens tussen The Pains of Being Pure at Heart en A Place to Bury Strangers, blijkt niet alleen uit de muziek van de band. Zowel de in een zacht kleurenpalet uitgevoerde albumhoes als de ietwat zweverige tracklist, met nummers als ‘So High’ en ‘Day Dreamy’, dragen hier aan bij. Ringo Deathstarr behoort tot de huidige generatie fuzzbandjes, die weer volledig teruggrijpt op het staren naar de schoenen. Continue reading ‘Ringo Deathstarr – Colour Trip’
The Pains of Being Pure at Heart is misschien wel één van de prettigste indierockbandjes van de afgelopen jaren. Een indierockband waarvan de leden stuk voor stuk omlaag kijkend lijken te zijn geboren. Vooral in de beginperiode van de band was het vooral pittige shoegaze wat ze produceerden. Shoegaze in de meest poppy variant mogelijk, want zo’n beetje al het werk van deze band is zo aanstekelijk als de pest. Het leverde destijds een debuut op waar ondergetekende nog steeds met heel veel plezier naar luistert. Continue reading ‘The Pains Of Being Pure At Heart – Belong’
Het is iets na tienen en in een uitverkocht Paradiso staat een behoorlijke massa euforisch om een toegift van het wel heel erg Amerikaanse Ben Folds te schreeuwen en te fluiten. Het contrast tussen de grote zaal en de bovenzaal is groot. The Joy Formidable zal op London Calling ongetwijfeld in de grote zaal mogen spelen, maar voorlopig moeten ze het doen met de veel kleinere bovenzaal. En dat is maar goed ook, want echt heel druk is het niet. Laten we het op gezellig gevuld houden. Continue reading ‘The Joy Formidable at Paradiso’
Een debuutalbum betiteld als de grote brul, dat schept een verwachting. Veel lawaai als voornaamste. Afgaande op de tracklist valt meteen op dat vijf van de twaalf nummers op het album in 2008 al zijn uitgebracht in de vorm van de EP ‘A Balloon Called Moaning’, wat in ieder geval betekent dat het qua lawaai wel goed zit. Qua verrassingen is het wellicht wat minder spannend, maar dat hoeft geen probleem te zijn als het niveau van de nieuwe nummers net zo hoog is als het herkauwde werk. Continue reading ‘The Joy Formidable – The Big Roar’
Op een grauwe, regenachtige zondagavond was het aan The Pains of Being Pure at Heart (TPOBPAH voor het gemak) om die grauwheid weg te nemen. Een nog lastiger klusje dan normaal, aangezien zomers lo-fi bandje Young Prisms als voorprogramma hoger dan de sterren in afwezigheid schitterde. Continue reading ‘The Pains Of Being Pure At Heart at Bitterzoet’
Hoe zou iemand geen zwak kunnen hebben voor de fanatieke bloggers van Yuck? Met een als mascotte fungerende drummer die het best beschreven kan worden als een dikkerdje met een gigantische bos haar en een via een gratis blogservice gehoste ‘bandsite’, is het haast onmogelijk om niet als een blok te vallen voor de rafelige muziek van Yuck. Continue reading ‘Yuck – Yuck’
