Onlangs publiceerde deze blog een vrij lovende recensie over Palace, het debuutalbum van doem-pop band Chapel Club. Na deze vijf heren live te hebben gezien, kan het echter niet anders gesteld worden dan dat deze band de moeite eigenlijk niet waard is. In een onderbezette kleine zaal van de Paradiso speelt de groep een intens saaie show, waarbij het compleet schort aan interactie tussen band en publiek en aan contact tussen de bandleden zelf. Continue reading ‘Chapel Club at Paradiso’

Het is melancholische lente op de solo-plaat van Arctic Monkeys frontman Alex Turner. De korte cd is de soundtrack van Submarine, een ‘coming of age’-film over Oliver: een 15-jarig jongetje dat zichzelf ten doel heeft gesteld voor zijn volgende verjaardag zijn maagdelijkheid te verliezen en om zijn ouders weer bij elkaar te brengen door middel van vervalste liefdesbrieven en spionagetechnieken. De keuze om Turner de soundtrack te laten doen is een goede geweest. Hij wekt namelijk de indruk zelf ook nog een jongetje te zijn, wiens ‘coming of age’ wij allen volgen door zijn muziek, in plaats van door een film. Continue reading ‘Alex Turner – Submarine OST’

MONA, tot ‘band to watch’ gedoopt door zowel de BBC als de NME, deed op een vroege vrijdagavond de kleine zaal van de Paradiso aan. Voor zo’n 150 man publiek creëerden deze vanuit Nashville opererende nieuwe helden van de ‘southern rock ‘n roll’ een waanzinnige partij herrie, die vooral deed realiseren dat we MONA hoogstwaarschijnlijk niet weer op zo’n klein podium zullen kunnen gaan zien. Continue reading ‘MONA at Paradiso’

Na een aantal vage EP’s, singles en geheime projecten heeft Chapel Club eind januari eindelijk hun debuutalbum Palace uitgebracht. Een uitgebalanceerd geheel van liedjes die duister en bombastisch klinken, maar ook iets heel breekbaars en hoopvols bezitten. De plaat doet denken aan alles dat eighties en new wave is, maar wel zoals we het heden ten dage willen horen: in een modern jasje. Continue reading ‘Chapel Club – Palace’