Het is niet zelden dat bands die eerder uitstekende platen hebben geproduceerd tragisch de verkeerde kant op gaan. Gelukkig blijft deze twijfelachtige eer The Maccabees bespaard. Na hun intens melodieuze en energieke debuut Colour It In wisten ze met het meer melancholische Wall of Arms het beruchte ‘tweede-plaat-syndroom’ zonder moeite te omzeilen en nu is er dan Given to the Wild. Deze waardige opvolger is volwassener dan de voorgaande platen. Waren zeer ingenieuze up-tempo liedjes eerder het forté van de heren, nu blijkt het dat ze voor lang uitgesponnen droomachtige composities hun hand ook niet omdraaien. De melancholie die op Wall of Arms al werd ingezet wordt hier doorgevoerd, maar er blijft genoeg over voor de liefhebbers van hun meer opgewekte werk. Vooral de single “Pelican” past in de typisch tragisch-vrolijke up-tempo stijl waar ze hun faam mee hebben vergaard.
Kort maar krachtig. Geen enkele uitdrukking kan het concert van Iceage in de OT301 beter beschrijven; de vier Denen wisten het publiek maar liefst twintig hele minuten te vermaken. Wat er aan uithoudingsvermogen ontbrak werd echter meer dan goed gemaakt door de ongelofelijke bak aan intens pakkende post-punk herrie die er gecreëerd werd.
De INDIE INDIE favoriet Weekend kwam onlangs met een nieuwe EP, Red, en tourt nu door Europa als het voorprogramma van The Kills. We spraken de drie Californiërs vlak na hun zeer bevredigende show in de Paradiso over de EP, salsa-death-metal en hun thuishaven San Fransisco.
Slick. Smooth. Sexy. Niet alleen het image, de kleding, en de gladde kapsels van de heren Headphone vallen onder deze noemers, maar ook hun tweede plaat, Woods. Na hun uitstekende debuut Ghostwriter lag de lat erg hoog, maar de nieuwe langspeler stelt niet teleur. De band is verkleind van vijf naar drie leden en ze hebben nu definitief het pad van de elektronica gekozen. De muziek lijkt hier alleen maar baat bij te hebben. Frontman Ian Marien klinkt zo gepijnigd als nooit tevoren en de dreigende sfeer die uitgaat van de composities onderstrepen zijn marteling nogmaals. Echter, deprimerend is de plaat zeker niet. De nummers zijn zeer ruimtelijk en zeker de toevoeging van strijkers op een aantal nummers maken het geheel meer tot een goed geschreven tragedie dan tot een klaagzang. Dit, plus het feit dat Marien en consorten gewoon heel erg goed zijn in het schrijven van pakkende, maar niet voorspelbare nummers, maken de tweede Headphone tot een absolute aanrader.
Male Bonding is met hun nieuwe plaat, Endless Now, hard onderweg om een gesettelde naam in het indie-circuit te worden. Geproduceerd door John Agnello (o.a. The Kills en Sonic Youth), met medewerking van Weezer-frontman Rivers Cuomo en met een grote tour door Europa en Amerika in het verschiet zijn Britse heren officieel de stempel ‘underground’ aan het ontgroeien. INDIE INDIE sprak hen vlak voor hun zeer 
Vaak gebrandmerkt als het Britse antwoord op bands als 
Na de uitstekend ontvangen EP See Birds, is er nu eindelijk een langspeler van het one-man-project Balam Acab, Wander Wonder. De 20-jarige, uit small-town Pennsylvania afkomstige Alec Koone typeert zijn muziek als ‘healing’. De hypnotiserende geluiden, de rustgevende maar uiterst donkere sfeer die de muziek uitstraalt en de vaak klassieke, of zelfs religieus aandoende zang werken inderdaad zeer rustgevend. Of het helend werkt is maar de vraag. Dat wat de ene luisteraar als een gezonde dosis doem zal ervaren, klinkt voor de ander wellicht te claustrofobisch. Hoewel niet direct depressief, is er weinig hoopvols te vinden in de muziek van Koone. Dit duistere is meteen een van de kenmerken van het vage mini-genre waar Balam Acab tot wordt gerekend: Witch House. Een genre dat stevig gestoeld is in de dub-step sfeer, maar net te duister is om Alec Koone tot dezelfde hoogte als vergelijkbaar wonderkind James Blake te brengen.
Vrijdag aanstaande begint het Lowlands Festival en wij hebben voor deze keer een selectie, uit het 
Doe de ogen dicht en je bent met de nieuwe plaat van The Horrors, Skying, direct in de jaren ’80. Waren de duistere Londenaren eerder vuig en dweepten ze met goth-punk en dergelijke genres, nu is het voornamelijk met synthesizers doorspekte wave dat de klok slaat. Een ware verbetering kan het niet genoemd worden: hoewel het idee duidelijk is, mislukken de duistere Londenaren jammerlijk in hun poging om het genre nieuw leven in te blazen. De dwingende ritmes en hypnotiserende licks die de muziek fascinerend zouden moeten maken, zijn bij The Horrors vooral saai. Ook wordt het op Skying pijnlijk duidelijk dat frontman Faris Badwan eigenlijk helemaal niet kan zingen. Nee, deze plaat kan beter overgeslagen worden en voor de nodige dosis Badwan kan dan altijd nog zijn wel geslaagde nevenproject 
Geen Southern Garage zonder The Black Lips. Als ware liefhebber is het onmogelijk om niet blij te worden van het zesde studioalbum Arabia Mountain. De vaders van de Atlanta-scene doen eigenlijk niets wat we niet hadden verwacht, oftewel: het is klassieke lo-fi, zonder pretentie en met slechts twee nummers die langer dan 3 minuten duren. Wel klinken ze wat kleurrijker, iets wat waarschijnlijk het werk is van producer Mark Ronson, die eerder met onder andere Amy Winehouse en Kaiser Chiefs werkte. Deze enigszins aparte (lees: commerciële) producerkeuze heeft gelukkig behalve wat meer kleur niet echt iets veranderd aan de sound en het feit dat Ronson tijdens de opnames bijna is gestorven doordat hij bedorven rauw vlees had gegeten voegt eigenlijk alleen maar toe aan de reputatie van deze garage-helden.
Goden doen Trouw aan. Om te zeggen dat de verwachtingen hooggespannen waren, is een ernstig understatement. Het concert was in luttele minuten uitverkocht en bij aankomst staat de rij figuurlijk gesproken om het blok. Bij aankomst wordt ook meteen duidelijk waarom een groot deel van deze verwachtingen niet waargemaakt zullen worden. Met een gemiddelde leeftijd van 45+ (inclusief de bierbuiken en festival t-shirts uit vervlogen jaren) weten zelfs de grondleggers van de hedendaagse Belgische rockscene en -sound het niet voor elkaar te krijgen om het publiek op te jutten. 
Wat kan je erover zeggen? Queens of the Stone Age is een band die normaal voor meerdere duizenden mensen speelt. Een band die beroemd is over de hele wereld. Een band wiens invloed op het huidige muzieklandschap niet valt te ontkennen. Ja, deze band is in de Paradiso ook goed. Erg goed zelfs. De avond is speciaal om meerdere redenen. Ten eerste is het uitzonderlijk dat zo’n grote band in de Paradiso staat. Ten tweede zal QOTSA alleen nummers van hun debuutalbum spelen. 
Cool. Strak. Dreigend. Zwart. In een iets te volle Occii speelt The Soft Moon een erg sexy, zeer gecontroleerde show, die daardoor voor de niet-liefhebber wellicht te voorspelbaar blijft. De duistere noise-wave van deze band uit San Francisco komt in het kleine bedompte zaaltje wel uitermate goed tot zijn recht, waardoor er, mede met behulp van het Duitse bier en het internationale publiek, op een of andere manier bijna een Berlijnse sfeer hangt. 
Als de zon ondergaat, de lucht licht paars kleurt en je de onweersbui al van verre ziet aankomen. Dan zet je de nieuwe plaat van Wild Beasts op. Smother kent een uitgekristalliseerd geluid dat vooral doet inzien hoe zeker deze band van zijn zaak is. De band speelt vol zelfvertrouwen, heeft zijn sterke kanten aangezet en de rest over boord gegooid. Dit betekent nog minimalere muziek, in de vorm van piano, gitaar, bliebjes en een opvallende hang naar Afrikaanse drumritmes. Het samenspel tussen de minimalistische band en de slepende, gepijnigde kopstem stem van zanger Hayden Thorpe is een waar kunstwerk, culminerend in de single “Albatross”. Het ene moment staat zijn stem compleet haaks op de even lichte als dreigende muziek, het andere moment zinkt hij erin weg. Deze zeer gevarieerde plaat overtuigd zonder het te proberen. De muziek is groots in zijn kleinheid.
Op Sonic Connections zijn de verwachtingen altijd hooggespannen, het festival programmeert naar eigen zeggen immers acts die de nieuwste ontwikkelingen uit de Vlaamse en Nederlandse pop- en rockmuziek vertegenwoordigen. Op deze eerste dag van het driedaagse festival lijkt dat doel op zich bereikt, maar wordt voornamelijk nogmaals onderstreept hoe ver Nederland achter ligt op muziekgebied ten opzichte van onze zuiderburen. 
Onlangs publiceerde deze blog een vrij lovende recensie over Palace, het debuutalbum van doem-pop band Chapel Club. Na deze vijf heren live te hebben gezien, kan het echter niet anders gesteld worden dan dat deze band de moeite eigenlijk niet waard is. In een onderbezette kleine zaal van de Paradiso speelt de groep een intens saaie show, waarbij het compleet schort aan interactie tussen band en publiek en aan contact tussen de bandleden zelf. 
Het is melancholische lente op de solo-plaat van Arctic Monkeys frontman Alex Turner. De korte cd is de soundtrack van Submarine, een ‘coming of age’-film over Oliver: een 15-jarig jongetje dat zichzelf ten doel heeft gesteld voor zijn volgende verjaardag zijn maagdelijkheid te verliezen en om zijn ouders weer bij elkaar te brengen door middel van vervalste liefdesbrieven en spionagetechnieken. De keuze om Turner de soundtrack te laten doen is een goede geweest. Hij wekt namelijk de indruk zelf ook nog een jongetje te zijn, wiens ‘coming of age’ wij allen volgen door zijn muziek, in plaats van door een film. 
MONA, tot ‘band to watch’ gedoopt door zowel de BBC als de NME, deed op een vroege vrijdagavond de kleine zaal van de Paradiso aan. Voor zo’n 150 man publiek creëerden deze vanuit Nashville opererende nieuwe helden van de ‘southern rock ‘n roll’ een waanzinnige partij herrie, die vooral deed realiseren dat we MONA hoogstwaarschijnlijk niet weer op zo’n klein podium zullen kunnen gaan zien. 