Met de komst van The Year of Hibernation is Trevor Powers, de 22-jarige maker van deze plaat, iemand om in de gaten te houden. Dit thuis opgenomen debuut wordt door Powers neerzet als een grote dagdroom. Met een slepende piano en de zachte, breekbare stem van Powers doet Youth Lagoon veel denken aan The Antlers. De grote hoeveelheid reverb die door het hele album te horen is, houdt alles bij elkaar en zorgt dat de plaat een vertrouwd tintje meekrijgt. Alles klopt aan dit debuut. De instrumenten, de melodieën, de teksten. Het past bij elkaar. Met een totale duur van vijfendertig minuten is het een plaat die je zo een aantal keer achter elkaar opzet. The Year of Hibernation zou zomaar het beste debuut van dit jaar kunnen zijn.
Author Archive for Erik Groot
In 2009 bracht The Antlers een album uit vol rauw uitgeschreeuwde emotie, ondergebracht in meeslepende popsongs die de luisteraar compleet slopen. De nieuwe plaat, Burst Apart, weet dit ook voor elkaar te krijgen. Hoewel de meeste tracks redelijk hard zijn ten opzichte van Hospice, blijft het album toch een rustige ambiance houden. Dit is het eerste album van The Antlers dat volledig een product van ‘de band’ is (Hospice is grotendeels solowerk van Peter Silberman) en het pakt verrassend goed uit. Nee, het album haalt het niet bij Hospice, maar wat wil je? Hospice is opgenomen door Silberman, die zichzelf een jaar afsloot van alles om zich heen. Burst Apart blijft echter hangen in dezelfde thema’s. Liefde, spijt en hoop. Klinkt cliché? Ga eerst maar eens luisteren voordat je je daarover uitlaat. Het is een waardige opvolger.
Conventionaliteit? Daar doen ze niet aan bij ASIWYFA en dat is te horen op de tweede langspeler Gangs. De tracks zijn complexe composities en hierdoor komen de climaxen (als dat mogelijk is) nog harder aan. Gangs is meer dan alleen een fijne bak herrie. Naast het feit dat dit album gestructureerder overkomt dan ASIWYFA uit 2009 (bijvoorbeeld het 2-delige nummer “Homes”), zit er zelfs enige elegantie in de plaat. In het nummer “7 Billion people all at once” is de vergelijking met Explosions in the Sky niet heel ver weg. Afsluiter “Lifeproof” is wel de verrassing van de plaat. Halverwege gaat het nummer over in een outro dat je doet denken aan een lokale majorette-mars. Toch blijft de zware distortion dominant op deze plaat, maar wie zeurt daarover? Het gaat ze immers goed af.
Waar The Veronicas het probeerden en gigantisch onderuit gingen, zijn de zusjes Quin alweer aan hun zesde studio-album toe. Na enig beraad, hebben Tegan and Sara met het beeld van de perfecte mix tussen hun laatste twee albums, Death Cab For Cutie’s gitarist Chris Walla opnieuw aangesteld als producer. Continue reading ‘Tegan and Sara – Sainthood’
In de kleine zaal mag General Fiasco voor The Black Box Revelation openen. Ondanks een magere (bij binnenkomst zijn er zo’n 20 mensen in de zaal) opkomst, zetten deze drie Noord-Ieren een strak optreden neer. Met een zanger die op de rand zit van de emo-scene en een drummer die bijna zijn drumstel weet neer te knuppelen schotelt General Fiasco de ene catchy song na de andere voor. Continue reading ‘The Black Box Revelation at Paradiso’
