Na de niet erg gewaagd geprogrammeerde laatste editie van London Calling in 2011, is er nu weer een gelegenheid om het twee dagen durende festival in Paradiso te bezoeken. Dit weekend hebben we meer geluk. De line up bestaat deels uit vuige gitaarbands, aangevuld met hypnotiserende elektronische muziek door veelbelovende acts. We hebben weer een broodnodige selectie gemaakt uit het grote aanbod. Het blokkenschema vind je hier.

De selectie van Nick van der Vaart

- Breton: Vrijdag 18 mei, 21:55 uur, grote zaal

Breton deed vorig jaar London Calling aan, en heeft nu promotie gemaakt naar de grote zaal. Het complex chaotische geluid van de Britten komt nog het meest in de buurt bij dubstep, en een mix van post-punk en britpop. Een van de weinige bands die de titel van het festival eer aan doet.

Continue reading ‘INDIE INDIE’s London Calling #1 2012 tips’

De organisatie van Motel Mozaïque heeft dit jaar voor een minder spannende programmering gezorgd dan we van ze gewend zij. Een overkill aan singer songwriters in combinatie met teveel gevestigde namen (denk: The Antlers, Patrick Watson, The Maccabees) zijn de twee grootse oorzaken. Uiteraard was er nog genoeg interessants te bekijken en beluisteren, dus toog fotografe Cancia Leirissa richting de Rotterdamse binnenstad voor een fotoreportage. Volgend jaar zijn we zeer waarschijnlijk gewoon weer present in de Maasstad. Continue reading ‘Motel Mozaïque 2012′

Odonis Odonis uit Toronto, Canada, bracht eerder dit jaar het surfgaze-album Hollandaze uit. De band rond Dean Tzenos stond afgelopen week in de OT301, met als support act Nouveau Vélo. Zij spelen 4 mei ook op INDIE INDIE #2 in Meneer Malasch, waar eveneens The Feeling Of Love en Apneu van de partij zijn . Fotograaf Kasper Vogelzang was bij het concert aan de Overtoom, en maakte foto’s van de eerstgenoemde twee bands.  Continue reading ‘Odonis Odonis + Nouveau Vélo at OT301′

Na Kim Gordon in februari en Thurston Moore in maart, deed ook Sonic Youth-drummer Steve Shelley Amsterdam aan. Begin april stond hij met een van zijn bands Disappears, waarbij hij pas sinds dit jaar meespeelt, in de bovenzaal van Paradiso. Disappears bracht eerder dit jaar het album Pre Language uit via Kranky, en zijn zeven juli nog te zien in de Utrechtse Ekko. Kasper Vogelzang was er deze keer bij en legde de gedreven spelende band vast op een aantal foto’s.   Continue reading ‘Disappears at Paradiso’

Er komt een vervolg op het festijn van enkele weken geleden. The Feeling Of Love, Nouveau Vélo en Apneu zijn de bands die voor de nodige decibels zorgen op vrijdag 4 mei, wederom in de klamme kelder van Meneer Malasch. Daarbij zullen er meer dingen te doen zijn, waarover later meer. In tegenstelling tot vorige keer gaan we nu tot minstens drie uur des nachts door. Het Facebook event staat hier. Meer informatie over de bands vind je hieronder. Tot 4 mei!  Continue reading ‘INDIE INDIE #2′

Nu INDIE INDIE de leeftijd van twee jaar nadert, wordt het tijd dit eens op een heftige manier te vieren. We hebben drie bands gestrikt die deze verwachtingen zullen vervullen, namelijk: Ceremony (USA), Katadreuffe (NL) en The Lost Rivers (DE). Daarna kan er tot in de vroege uurtjes worden doorgegaan. De locatie voor dit partijtje is de inmiddels beruchte ‘zweetkelder’ van Meneer Malasch, gelegen aan de (Postjesweg 2) in Amsterdam. Vergeet niet je vrienden mee te nemen op zaterdag 17 maart, het Facebook event staat hier. Continue reading ‘INDIE INDIE #1′

Toen vorige week de sneeuw nog op de straten lag, speelde de uit Portland (Oregon) afkomstige band Blouse in de Amsterdamse OT301. Ondanks het weer was het in het podium aan de Overtoom vrijwel vol. Niet heel vreemd, gezien het dromerige self-titled album dat Blouse afgelopen najaar afleverde. We tipten de band al in onze agenda voor februari, naast onder meer het concert van Youth Lagoon die aankomende donderdag in Paradiso zal spelen. Onze fotografe Cancia Leirissa was vorige week aanwezig bij het concert van Blouse, en maakte wat foto’s. Continue reading ‘Blouse at OT301′

Er kan Tashaki Miyaki niet worden verweten dat ze te inventief te werk is gegaan. Als dan de teksten op deze self-titled EP niet bijzonder vindingrijk blijken te zijn, en  ook deze band uit California komt, zou je denken dat dit de zoveelste  (dertien in een dozijn) dreampop-duo uit het westen van de VS is. En dat is het op zich ook, maar daar heeft de liefhebber maling aan. De door het Londense label The Sounds Of Sweet Nothing uitgebrachte EP  blinkt uit door de minimalistische aanpak, mistroostige stem van Miyaki en het fuzzy gitaarspel. Hoogtepunten zijn “Somethin’ Is Better Than Nothin’” en “Get It Right”, waaruit blijkt dat The Jesus And Mary Chain geen onbekende zijn voor Miyaki en haar gitarist.

Tashaki Miyaki, Get It Right by Danceyrselfcleaner

Tussen de de pandaberen en drachtige konijnen door worden er binnen INDIE INDIE ook wel eens serieuze zaken besproken. Enkele stukjesschrijvers en bloggers hebben van hun favoriete tien releases van 2011 een lijstje gemaakt. Ook hebben ze zo’n keurig lijstje gemaakt van de vijf live-optredens die achteraf het meeste indruk maakten. Grote kans dat je zelf al een dergelijk lijstje hebt gemaakt, dus mag je de behoefte hebben deze met de andere lezers te delen: laat ze achter op onze Facebookpagina of deel ze (gedeeltelijk) via Twitter. Continue reading ‘INDIE INDIE’s eindejaarslijstjes 2011′

The Horrors zijn ondertussen ervaren in het zich onderdompelen in een genre dat ooit als vernieuwend werd gezien. Ten tijde van debuutalbum Strange House deden ze het met een pakkende combinatie van garage rock en post-punk. Dit resulteerde in een door de NME gecreëerde hype. Met het uitbrengen van Primary Colours werd er aan dit tijdperk een einde gemaakt. Het rauwe, losgeslagen randje verdween en het Londense vijftal ontdeed zich van het aangemeten jasje. Op dit tweede Horrors-album is het post-punk wat de boventoon voert. Door oudere tracks te combineren met nummers als “Sea Within A Sea” en “Who Can Say” zetten ze in 2009 nog een bloedstollende show neer in dezelfde zaal als waar ze vandaag spelen: de Oude Zaal van de Melkweg. Het is maar zeer de vraag of de Britten de intensiteit van die show vanavond zullen overtreffen. Continue reading ‘The Horrors at Melkweg’

De Californiërs van Weekend behoren tot onze favorieten. Tel daarbij op dat vanavond bovenaan het affiche de naam The Kills prijkt, en je hebt in potentie een ‘interessant’ concert. Eerder dit jaar brachten zij hun vierde album Blood Pressures uit, als opvolger van Midnight Boom, dat vol staat met aansprekende singles als “Tape Song” en “Cheap and Cheerful”. Alison “VV” Mosshart en haar kompaan Jamie “Hotel” Hince deden ruim een half jaar geleden al de Melkweg aan, waar veel nieuw materiaal werd gespeeld. Het door Slumberland Records getekende Weekend is ook geen onbekende meer voor de fanatieke concertbezoeker, de noise-poppers speelden afgelopen zomer op het Metropolis Festival in Rotterdam. Met de recent uitgebrachte Red EP als toevoeging aan het repertoire is er echter geen enkele reden om ze niet nog een keer te gaan zien. Dus maakte onze fotograaf Brian Krijgsman een aantal fraaie foto’s. Continue reading ‘Weekend + The Kills at Paradiso’

Het concertaanbod in November is tot nu toe overweldigend. Een van de grotere bijdragers hieraan is het Utrechtse Le Guess Who? festival. Aan het affiche te zien blijkt Le Guess Who? het festival met de meeste indrukwekkende en verrassende namen, al was de afgelopen editie van Incubate ook niet mis. Wij van INDIE INDIE hebben, net als bij Incubate en London Calling, een selectie gemaakt uit het aanbod. Zo kijk je hopelijk niet over de meest obscure nieuwe bandjes heen. Zijn wij een goede band vergeten in deze lijst, schroom dan niet om jouw tip(s) toe te voegen via Facebook Comments onderaan dit artikel!

Continue reading ‘INDIE INDIE’s Le Guess Who? tips’

Een goed begin, is het halve werk. Dat moet de organisatie gedacht hebben toen het één van de meest interessante bands van deze editie van London Calling als opener voor de grote zaal neerzette. Dum Dum Girls, toch vooral het project van Dee Dee Penny, bracht eerder dit jaar haar tweede album Only In Dreams uit. Thema’s als een romance op afstand (Dee Dee heeft een relatie met Crocodiles’ frontman Brandon Welchez) en verdriet om haar zieke moeder voeren de boventoon. Jammer is dat al de vier Dum Dum Girls deze emoties tijdens het optreden wellicht iets te goed willen overbrengen. Ze geven geen krimp, en lijken te spelen op routine. Niet dat zoiets een misdaad is, maar om indruk te maken in een zaal zo groot als Paradiso is er meer nodig dan een set met een paar aardige nummers en een verdwaalde Smiths cover (There Is A Light That Never Goes Out). Continue reading ‘London Calling 2011 #2′

In het kader van ontwikkelingssamenwerking in de richting van Subbacultcha! Belgium (het meest recente project van multinational Subbacultcha!) opent Ping Pong Tactics vandaag de avond in de OT301. De gemakkelijk te verteren noisepop van de Belgische band komt helaas niet over, wat te danken is aan een groot gebrek aan variatie en kwaliteit. Amai! Een bijna volle zaal wacht dan op Male Bonding, dat eind augustus haar tweede album Endless Now uitbracht. Qua populariteit is de band sinds hun vorige optreden in Amsterdam, toen samen met mede Sub Pop-band Dum Dum Girls in de bovenzaal van Paradiso, aardig gegroeid. Continue reading ‘Male Bonding at OT301′

Eerder deze maand al verscheen er op INDIE INDIE een lijst met aanraders voor het multidisciplinair festival Incubate. Laat het nu net zo zijn dat een groot deel van deze lijst bestaat uit bands die op de zondag speelden. Al vroeg in de middag speelt in de Cul de Sac de Londense band A Grave With No Name. De dag ervoor deden ze een optreden in De Nieuwe Anita voor Subbacultcha, dus zou je denken dat het iets voorstelt. Dat doet de band ook, al moet je er goed voor luisteren. Vooral de zang is gebrekkig, wat de zanger zelf (gelukkig) wel doorheeft. Het geluid dat de Engelsen nastreven is gebaseerd op de lo-fi indierock die begin jaren negentig werd gemaakt door onder meer Pavement. Helaas kampt het slackende trio vrijwel het gehele optreden met technische problemen, waardoor het meer lijkt op een veredelde soundcheck. Spijtig, want bij momenten is dat wat AGWNN ten gehore brengt zeker niet slecht. Continue reading ‘Incubate – Zondag’

Het multidisciplinair festival Incubate, dat jaarlijks in Tilburg wordt gehouden, staat weer op het punt van beginnen. Om wat overzicht te scheppen in de overdaad aan interessante acts hebben wij voor jou een aantal niet te missen bands op een rijtje gezet.  Ook geven we twee maal twee dagkaarten weg voor de dinsdag. Op dinsdag spelen onder meer HEALTH, Rainbow Arabia en Tweak Bird. Verder in dit artikel lees je hoe je de kaarten wint. Continue reading ‘INDIE INDIE’s Incubate tips’

Sinds de release van debuutalbum Feel It Break is de ster van Austra rijzende. De Canadese band rondom de klassiek geschoolde zangeres Katie Stelmanis speelde onlangs als voorprogramma voor het eveneens Canadese Arcade Fire in de Heineken Music Hall, en plakte daar een sterke show in de OT301 achteraan. De bezwerende electro/synthpop die leunt op het stemgeluid van Stelmanis ligt direct goed in het gehoor, maar heeft meerdere luisterbeurten nodig om je goed te raken. Ik sprak de spil van de band, Katie Stelmanis, de middag voor haar optreden in de Amsterdamse broedplaats aan de Overtoom. Continue reading ‘Interview: Austra’

Enige tijd geleden verschenen de singles “Bones” en “Tame The Sun” al op de internets, en nu is dat het geval voor het gehele nieuwe album van de Londense band. Voor liefhebbers van Dinosaur Jr. en soortgelijke acts een absolute must om live te zien dit jaar. En dat kan: op vijf oktober in Amsterdam en zes oktober in Tilburg. Net als debuutalbum Nothing Hurts uit 2010 staat haar opvolger vol met even gruizige als catchy nummers met een directheid die je niet veel hoort. Ook op Endless Now is Male Bonding niet vies van een hook meer of minder, maar overdrijft het niet. De LP is als geheel minder meeslepend dan haar voorganger, maar heeft qua energie niet ingeboet. Door de prominente plaats voor de gitaren is Endless Now een plaat met ballen. Dit is mede het werk van producer John Angello (Thurston Moore, Dinosaur Jr.).

Male Bonding – Bones by subpop

Na de release van de EP Life Of Leisure in 2009 verkreeg het toenmalig slaapkamerproject Washed Out enige bekendheid en werd het vergeleken met acts als Ducktails en Small Black, maar anno nu is datzelfde Washed Out veel meer dan een slaapkamerproject. Het geesteskind van Ernest Green is inmiddels uitgebreid met een aantal bandleden, om het geluid van de band live net iets meer te geven. De Bitterzoet werd onlangs vrijwel uitverkocht en dat is te danken aan de zeer goed ontvangen LP Within and Without. Voorafgaand aan datzelfde optreden had ik de gelegenheid om het brein achter Washed Out te spreken. Continue reading ‘Interview: Washed Out’