Drunk Atlanta flower-punks The Black Lips waren in Nederland voor maarliefst twee shows: ze speelden niet alleen in Area 51 Skatepark in Eindhoven, maar ook op het State-X New Forms Festival in Den Haag. De band staat bekend om hun baldadige gedrag, zowel off- als online. Na een wervelende en chaotische show, die wonderbaarlijk genoeg toch zo goed als vrij bleef van vreemde incidenten, ontmoetten we ze in hun kleedkamer diep in de backstage van het Paard van Troje. Ik sprak met de band over seks, drugs en garage rock & roll. Continue reading ‘Interview: Black Lips’
Monthly Archive for januari, 2012
Kort maar krachtig. Geen enkele uitdrukking kan het concert van Iceage in de OT301 beter beschrijven; de vier Denen wisten het publiek maar liefst twintig hele minuten te vermaken. Wat er aan uithoudingsvermogen ontbrak werd echter meer dan goed gemaakt door de ongelofelijke bak aan intens pakkende post-punk herrie die er gecreëerd werd.
Na het enigszins curieus geprogrammeerde en intens slaapverwekkende voorprogramma Thread Pulls mogen de heren Iceage laten zien hoe het er in de ‘New Way of Danish Fuck You’-scene aan toe gaat. Continue reading ‘Iceage at OT301′
Er kan Tashaki Miyaki niet worden verweten dat ze te inventief te werk is gegaan. Als dan de teksten op deze self-titled EP niet bijzonder vindingrijk blijken te zijn, en ook deze band uit California komt, zou je denken dat dit de zoveelste (dertien in een dozijn) dreampop-duo uit het westen van de VS is. En dat is het op zich ook, maar daar heeft de liefhebber maling aan. De door het Londense label The Sounds Of Sweet Nothing uitgebrachte EP blinkt uit door de minimalistische aanpak, mistroostige stem van Miyaki en het fuzzy gitaarspel. Hoogtepunten zijn “Somethin’ Is Better Than Nothin’” en “Get It Right”, waaruit blijkt dat The Jesus And Mary Chain geen onbekende zijn voor Miyaki en haar gitarist.
Dean Tzenos komt uit Toronto en doet met het album Hollandaze eer aan de stevige punkscene die het Canadese oord rijk is. Tzenos is al zo’n twee jaar bezig met het uitwerken van muzikale ideetjes en dat heeft ondertussen geleid tot zo’n vijftig complete nummers. Daarvan heeft Tzenos een zorgvuldige selectie van elf liedjes op het eerste album van zijn muzikale uitlaatklep Odonis Odonis gezet en dat klinkt veelbelovend. Het is al vaker gezegd, maar de vergelijking met Big Black en A Place To Bury Strangers is onontkoombaar. Van imitatie is echter geen sprake, daarvoor klinken de nummers net weer wat te eigenzinnig én te surf. Het gedrum is vooral erg industrieel, de zang beklemmend en ook de overdosis reverb mag absoluut niet ontbreken. Het album barst werkelijk uit z’n voegen van de intense geluisuitbarstingen (“Busted Lip”) en scheurende riffs (“Basic Training”). Het volgende album van Odonis Odonis is er al over een paar maanden en als Tzenos niet al zijn kruit al heeft verschoten met Hollandaze belooft dat een hoop moois.
