Male Bonding is met hun nieuwe plaat, Endless Now, hard onderweg om een gesettelde naam in het indie-circuit te worden. Geproduceerd door John Agnello (o.a. The Kills en Sonic Youth), met medewerking van Weezer-frontman Rivers Cuomo en met een grote tour door Europa en Amerika in het verschiet zijn Britse heren officieel de stempel ‘underground’ aan het ontgroeien. INDIE INDIE sprak hen vlak voor hun zeer geslaagde show in de OT301, waarbij een ding steeds opnieuw weer bleek: ze nemen zichzelf niet al te serieus. Continue reading ‘Interview: Male Bonding’
Monthly Archive for oktober, 2011
Big Troubles is niet heel anders dan alle andere kindjes uit de indieklas van Slumberland (The Pains Of Being Pure At Heart, Weekend, Veronica Falls, Brilliant Colors). Luisterend naar hun tweede album Romantic Comedy blijkt namelijk al vrij snel dat Big Troubles, zoals het een Slumberlandband betaamd, evenzo hard teruggrijpen naar de dromerige gitaarpop die hoogtij vierde in de jaren negentig. Inclusief kwetsbare vocalen en scherpe shoegazeranden. Big Troubles is een band die aan alle kanten retromania ademt, zonder dat het stoort. Originaliteit is absoluut een pré, maar als je als jonge band nostalgie op verslavende wijze weet te vatten in doordachte popliedjes telt vooral het gevoel. En dat gevoel is goed. Big Troubles schiet nergens uit de bocht, maar weet zweverige klanken op de juiste momenten over te laten gaan naar dissonante gitaaruitbarstingen. Romantic Comedy is retromania op zijn best.
The War on Drugs bracht onlangs het uitstekend ontvangen Slave Ambient uit. De band uit Philadelphia klinkt een stuk sonischer en experimenteler dan op voorganger Wagonwheel Blues. De band, die begon als recordingproject van frontman Andy Granduciel, wisselde in het verleden regelmatig van bezetting, maar lijkt nu een vaste vorm gekregen te hebben. Ik sprak met The War on Drugs’ oprichter voordat hij die avond met zijn band een optreden geeft in de kleine zaal van Paradiso. Continue reading ‘Interview: The War On Drugs’
Wilco komt na aardig tussendoortje Wilco (the album) sterk terug met hun nieuwe album The Whole Love, het eerste album dat ze uitbrengen op hun eigen label dBpm. Wilco toont lef door het album magistraal te openen met “Art of Almost“, een experimenteel meesterwerkje zoals ze die sinds A Ghost is Born en Yankee Hotel Foxtrot niet meer hebben durven maken. Daar tegenover staan uitstekende, doch helaas minder ambitieuze popnummers zoals “I Might“, “Capitol City” en “Born Alone” die zo van Summerteeth (een van hun beste platen) af lijken te komen. Afsluiter “One Sunday Morning” is met 12 minuten bijna het langste nummer dat ze opgenomen hebben, maar verveelt geen moment. Wilco is terug bij hun roots en die roots zijn ijzersterk muzikantschap combineren met het briljante liedjesschrijven van voorman Jeff Tweedy. Hopelijk gaan we nog vaker van Wilco horen nu ze alle vrijheid op hun eigen label hebben.
Het afgelopen jaar moet wel heel bijzonder zijn geweest voor de Britse Anna Calvi: van een tour met Grinderman naar een zegetocht langs het zalencircuit naar de grote zomerfestivals, niets houdt Calvi tegen. Dit is allemaal te wijten aan haar steengoede debuutalbum Anna Calvi (2011), dat werkelijk afdruipt van romantiek en verlangen in tien zwoele rock noir songs. Opvallend genoeg is deze plaat na een flink aantal luisterbeurten nog steeds niet aan slijtage onderhevig. Of de sleet na een jaar ook bij Calvi erin zit, mogen we deze dinsdagavond aan den lijve ondervinden. Continue reading ‘Anna Calvi at Melkweg’
Met de komst van The Year of Hibernation is Trevor Powers, de 22-jarige maker van deze plaat, iemand om in de gaten te houden. Dit thuis opgenomen debuut wordt door Powers neerzet als een grote dagdroom. Met een slepende piano en de zachte, breekbare stem van Powers doet Youth Lagoon veel denken aan The Antlers. De grote hoeveelheid reverb die door het hele album te horen is, houdt alles bij elkaar en zorgt dat de plaat een vertrouwd tintje meekrijgt. Alles klopt aan dit debuut. De instrumenten, de melodieën, de teksten. Het past bij elkaar. Met een totale duur van vijfendertig minuten is het een plaat die je zo een aantal keer achter elkaar opzet. The Year of Hibernation zou zomaar het beste debuut van dit jaar kunnen zijn.
In het kader van ontwikkelingssamenwerking in de richting van Subbacultcha! Belgium (het meest recente project van multinational Subbacultcha!) opent Ping Pong Tactics vandaag de avond in de OT301. De gemakkelijk te verteren noisepop van de Belgische band komt helaas niet over, wat te danken is aan een groot gebrek aan variatie en kwaliteit. Amai! Een bijna volle zaal wacht dan op Male Bonding, dat eind augustus haar tweede album Endless Now uitbracht. Qua populariteit is de band sinds hun vorige optreden in Amsterdam, toen samen met mede Sub Pop-band Dum Dum Girls in de bovenzaal van Paradiso, aardig gegroeid. Continue reading ‘Male Bonding at OT301′
Vanaf deze maand zullen de redactieleden van INDIE INDIE je iedere maand op de hoogte houden van niet te missen concerten hier in Nederland. Deze maand is er in ieder geval genoeg te zien. Zo raden wij iedereen aan om vandaag of morgen naar de show van Male Bonding te gaan, die zowel Amsterdam als Tilburg aandoen, en later deze week The Icarus Line in Amsterdam te gaan zien. Mocht je zelf nog tips hebben, deel dit dan met ons door hieronder een bericht achter te laten. Continue reading ‘INDIE INDIE agenda – Oktober 2011′
Vaak gebrandmerkt als het Britse antwoord op bands als Best Coast en Vivian Girls, belichaamt Veronica Falls toch meer dan strakke DIY indiepop. Op hun langverwachte, naamloze debuut is dit element zeker aanwezig, maar de namen die het hardste doorklinken zijn die van jaren tachtig iconen Siouxie and the Banshees en, iets later, Pixies. Enerzijds geeft de galmende sfeer, de ietwat valse gitaren en de onconventionele akkoordenschema’s een niet te miskennen new-wave geluid, waarbij het slechts nog ontbreekt aan een pikzwarte ragebol en witbleke make-up van frontvrouw Roxanne Clifford. Anderzijds doet vooral de samenzang tussen Clifford en gitarist James Hoare denken aan Black Francis en consorten. Hoewel het klinkt als een herhalingsoefening weet Veronica Falls het fris en vrij vrolijk neer te zetten, waarbij niet alles even interessant is, maar geen moment saai.
