Of vroeger alles beter was valt te betwijfelen, maar de perfecte – want avontuurlijk en genre overstijgende – popsong is tegenwoordig schaars. Dat moet ook de jonge hond Sam McGarrigle uit Brighton hebben gedacht, die met zijn sinds enkele maanden opgerichte project Gross Magic teruggrijpt naar boeiendere muzikale tijden. Dat heeft geresulteerd in een EP van acht pareltjes dik, dat schippert van de ambachtelijke pop van ELO (“We’re Awake Tonight”, “Teen Jamz”) naar de vrolijke glamrock van T- Rex (“P.Y.T.”) naar stevige Pumpkins-grunge (“Yesterdays”). Inderdaad, allemaal verwijzingen uit de tijd van onze papa’s en mama’s; gelukkig maakt de lo-fi benadering van McGarrigle de ijzersterke tracks tot iets fris en eigentijds. Prijsnummer “Sweetest Touch” (met alternative nation-achtige retrovideo) vat alles samen: McGarrigle’s verliefde androgyne zang x catchy gitaarriff x een nog steeds niet uitgewerkte zacht/hard/zacht-structuur = dé zomerhit die we afgelopen zomer hebben gemist. Nostalgie werkt, nog steeds..
Monthly Archive for september, 2011
Eerder deze maand al verscheen er op INDIE INDIE een lijst met aanraders voor het multidisciplinair festival Incubate. Laat het nu net zo zijn dat een groot deel van deze lijst bestaat uit bands die op de zondag speelden. Al vroeg in de middag speelt in de Cul de Sac de Londense band A Grave With No Name. De dag ervoor deden ze een optreden in De Nieuwe Anita voor Subbacultcha, dus zou je denken dat het iets voorstelt. Dat doet de band ook, al moet je er goed voor luisteren. Vooral de zang is gebrekkig, wat de zanger zelf (gelukkig) wel doorheeft. Het geluid dat de Engelsen nastreven is gebaseerd op de lo-fi indierock die begin jaren negentig werd gemaakt door onder meer Pavement. Helaas kampt het slackende trio vrijwel het gehele optreden met technische problemen, waardoor het meer lijkt op een veredelde soundcheck. Spijtig, want bij momenten is dat wat AGWNN ten gehore brengt zeker niet slecht. Continue reading ‘Incubate – Zondag’
De meeste muzikanten van twintig staan in kleine keldertjes te zweten en te dromen over een grootse toekomst met tours door de VS, grote festival-bühnes en succesvolle platen. Zo niet Black Box Revelation. Natuurlijk koesteren zanger/gitarist Jan Paternoster en drummer Dries van Dijck wel dromen, maar met twee uiterst succesvolle langspelers op zak en na het voorprogramma te hebben verzorgd voor grootheden als Iggy Pop en The Meatpuppets, zijn vele ervan ook al verwezenlijkt. Nu wordt hun zeer indrukwekkende curriculum uitgebreid met een derde plaat: My Perception, geproduceerd door niemand minder dan Alain Johannes, bekend van onder meer Them Crooked Vultures. Continue reading ‘Interview: Black Box Revelation’
Na de uitstekend ontvangen EP See Birds, is er nu eindelijk een langspeler van het one-man-project Balam Acab, Wander Wonder. De 20-jarige, uit small-town Pennsylvania afkomstige Alec Koone typeert zijn muziek als ‘healing’. De hypnotiserende geluiden, de rustgevende maar uiterst donkere sfeer die de muziek uitstraalt en de vaak klassieke, of zelfs religieus aandoende zang werken inderdaad zeer rustgevend. Of het helend werkt is maar de vraag. Dat wat de ene luisteraar als een gezonde dosis doem zal ervaren, klinkt voor de ander wellicht te claustrofobisch. Hoewel niet direct depressief, is er weinig hoopvols te vinden in de muziek van Koone. Dit duistere is meteen een van de kenmerken van het vage mini-genre waar Balam Acab tot wordt gerekend: Witch House. Een genre dat stevig gestoeld is in de dub-step sfeer, maar net te duister is om Alec Koone tot dezelfde hoogte als vergelijkbaar wonderkind James Blake te brengen.
Het multidisciplinair festival Incubate, dat jaarlijks in Tilburg wordt gehouden, staat weer op het punt van beginnen. Om wat overzicht te scheppen in de overdaad aan interessante acts hebben wij voor jou een aantal niet te missen bands op een rijtje gezet. Ook geven we twee maal twee dagkaarten weg voor de dinsdag. Op dinsdag spelen onder meer HEALTH, Rainbow Arabia en Tweak Bird. Verder in dit artikel lees je hoe je de kaarten wint. Continue reading ‘INDIE INDIE’s Incubate tips’
Sinds de release van debuutalbum Feel It Break is de ster van Austra rijzende. De Canadese band rondom de klassiek geschoolde zangeres Katie Stelmanis speelde onlangs als voorprogramma voor het eveneens Canadese Arcade Fire in de Heineken Music Hall, en plakte daar een sterke show in de OT301 achteraan. De bezwerende electro/synthpop die leunt op het stemgeluid van Stelmanis ligt direct goed in het gehoor, maar heeft meerdere luisterbeurten nodig om je goed te raken. Ik sprak de spil van de band, Katie Stelmanis, de middag voor haar optreden in de Amsterdamse broedplaats aan de Overtoom. Continue reading ‘Interview: Austra’
Hip, fris, spannend, verslavend: het zijn maar een paar begrippen uit het arsenaal van lof dat de pers uitsprak over debuut I Had the Blues But I Shook Them Loose (2009) van Bombay Bicycle Club; een CD van begin tot eind gevuld met aanstekelijke en verfrissende popliedjes. Na het wat flauwe akoestisch tussendoortje Flaws (2010) kwam op 29 augustus de langverwachte volwaardige langspeler uit. Hoewel de naam misschien anders doet vermoeden is A Different Kind of Fix wel degelijk wat je van Bombay Bicycle Club gewend bent, maar met wat ruimte voor experiment. De catchy indiepop wordt afgewisseld en aangevuld door folky zangharmonieën (“Beggars”, “Fracture”), een piano ballade (“Still”) hier en daar een knipoog naar Foals’ Total Life Forever. Voor sommigen zal de afwisseling een verademing zijn, maar het zorgt er ook voor dat de CD minder als een album klinkt en meer als een collectie van geweldige, goede en minder goede liedjes.
De tijd van fashionably late lijkt voorbij wanneer bij aankomst een flinke rij hipsters (type kunst-/modeacademie) al rond 20.00 uur de OT301 doet uitpuilen. Volgens organisator Subbacultcha zou het deze avond storm lopen bij Austra, gezien alle kaarten de voorverkoop uitvlogen. U leest het goed: een gelegaliseerd kraakpand/broedplaats doet aan voorverkoop. Tijden veranderen, en enkel een Subbacultcha-lidmaatschap garandeert geen toegang meer. Jammer. Velen, inclusief leden, staan al ruim voordat support act Kool Thing begint voor een dichte deur en zijn gedwongen hun avond anders te besteden. Direct komt de vraag op hoe Austra in zo’n korte tijd zo populair is geworden? Continue reading ‘Austra at OT301′
