Het is niet moeilijk om een gitaar onder te dompelen in een eindeloze hoeveelheid gruis en bakken feedback. Het is wel moeilijk om het creëren van herrie een originele wending te geven. Sonic Youth imiteren kan immers iedereen en verdient absoluut geen lof als er voor de rest niks wordt toegevoegd. De twee dames die de basis vormen van No Joy krijgen het voor elkaar hun gruizige liedjes stuk voor stuk spannend te maken, zonder te vervallen in het kopiëren van hun inspiratiebronnen uit de jaren negentig. Dat doen ze door de ogenschijnlijk eenvoudige lading herrie te voorzien van warme surfklanken, onverwachte tempowisselingen, zweverige effecten en opgewekte gitaarriffs. Er wordt ook gezongen, maar dat ligt zo diep onder een deken van herhalende gitaarlagen en partijen noise verstopt dat het vaak onverstaanbaar is. Het stoort ook niet. Het voortdenderende gitaargeweld maakt Ghost Blonde al verslavend genoeg.
Monthly Archive for juli, 2011
Als de deuren van de Amsterdamse OCCII amper een kwartier voor publiek zijn geopend en de zaal zich al in een rap tempo vult, rijst vooral de vraag: waarom doen de Pitchfork / Subbacultcha / whatever.blogspot-lievelingetjes Vivian Girls in godsnaam de OCCII aan en niet de andere kant van het Vondelpark? Kost misschien een paar centen, maar de hedendaagse concertganger maalt er minder om; die geeft immers liever z’n geld uit aan Macbooks en Vedettbier. Want wat heb je nou liever: tijdens een goedkoop concert elkaars transpiratie opsnuiven of voor een paar knaken geurloos van de band genieten? Dat eerste natuurlijk Continue reading ‘Vivian Girls at OCCII’
Het bijzondere aan Native To, debuutalbum van het Londense drietal Is Tropical, is dat het album vol staat met dansbare zomerhits waarop weinig gedanst gaat worden (‘The Greeks”, “What???”, “Seasick Mutiny”). De band drijft onstuimig mee op de vloedgolf aan elektropop die mede dankzij het succes van MGMT ondertussen gigantisch is. Bij Is Tropical ligt de nadruk vooral op harde beats en stevige synthlijnen, ondersteund door vervormd gitaargeluid. En dat dan op hoog tempo en net wat rauwer dan de gemiddelde elektropopband. Ook als het tempo omlaag gaat is daar altijd een dreunende bas die de boel op scherp houdt. Vooral in “I’ll Take My Chances” wordt zowaar een heuse muur opgetrokken die bij het juiste volume zijn uitwerking heeft op de maag. Waarschijnlijk zal die ongedwongen rauwheid Is Tropical (helaas) niet meer dan wat veren in de bips opleveren van een bescheiden groep liefhebbers.
Pete and the Pirates is in ieder geval een stipte band. Dankzij een kleine inschattingsfout voor het instappen van de bus richting het Leidseplein, strompelde ondergetekende Paradiso binnen met een blaas minstens zo groot als een ferme watermeloen. Tijdens het legen van diezelfde blaas rond klokslag acht, wordt drie verdiepingen hoger het eerste nummer al afgetikt. Zelfs vanaf het tweede urinoir van links is goed te horen dat de band haar Britse powerpop op zowel hoog tempo als volume de zaal injaagt. Continue reading ‘Pete And The Pirates at Paradiso’
Een fenomeen als Deerhoof mag niet ongerecenseerd blijven, ongeacht dat dit (haast schattige) eclectische viertal alweer een halve maand geleden ons land aandeed en webzijde INDIE INDIE liever geen oude koeien uit de sloot vist. Toch heeft Deerhoof in het Patronaat (Haarlem) het weer geflikt om na een degelijk optreden in een te drukke Melkweg – waarbij uw recensent meer aandacht had voor het aanwezige bier en gezelschap – een sterke show weg te geven. Bovendien: buiten de hoofdstad is genoeg moois te zien. Continue reading ‘Deerhoof at Patronaat’
Een van onze favoriete noise rockbands, A Place To Bury Strangers, speelden gisteren in Rotown in Rotterdam. Je zou deze band moeten kennen van de albums A Place To Bury Strangers (uit 2007) en Exploding Head (uit 2009). Frontman Oliver Ackermann, ook bekend van effectpedalenfabrikant Death By Audio, heeft inmiddels een uiterlijke verandering ondergaan vergeleken met zijn optreden op London Calling zo’n anderhalf jaar geleden. Onze fotografe Cancia Leirissa was gisteren ter plaatse om dit vast te leggen, en maakte een aantal erg aardige foto’s. Continue reading ‘A Place To Bury Strangers at Rotown’
Met het album Within and Without heeft Washed Out voor een waardige opvolger gezorgd voor de EP Life of Leisure, welke al eind 2009 werd uitgebracht. Als een van de vlaggendragers van het Chillwave (!) genre, naast artiesten als Small Black, Neon Indian en Toro Y Moi, is Ernest Greene dit ook min of meer aan zijn stand verplicht. In tegenstelling tot het MGMT-eske “New Theory” en “Feel It All Around”, zijn er op de nieuwe langspeler geen erg hitgevoelige nummers te vinden. Al komt “Amor Fati” in de buurt. Toch is het overduidelijk dat Washed Out ervoor heeft gekozen om van Within and Without een dromerige waas te maken waarin deze zomer kan worden weggedroomd. Greene heeft een debuut afgeleverd waarop eens temeer de ogen kunnen worden gesloten, maar genoeg elementen bevat om te luisteraar niet teveel te laten afdwalen.
Voor de tweede keer doen The Pains Of Being Pure At Heart voor dit jaar Nederland aan. Eind februari was het de Bitterzoet waar de Amerikanen het Amsterdamse publiek aan het materiaal van hun, toen nog niet uitgekomen, plaat Belong lieten ruiken. Deze plaat werd eind maart van dit jaar uitgebracht en werd gemixt door Alan Moulder, die ook meewerkte aan albums van meerdere jeugdhelden van ‘The Pains’. Namelijk The Smashing Pumpkins en The Jesus And Mary Chain. De plaat Belong kan in vergelijking tot het self-titled debuut van TPOBPAH worden bestempeld als pop. Ook werd er een meer prominente rol gegeven aan de gitaren, die de zang van frontman Kip Berman en vooral toetseniste Peggy Wang naar de achtergrond drukken. Continue reading ‘The Pains Of Being Pure At Heart at Trouw’
Doe de ogen dicht en je bent met de nieuwe plaat van The Horrors, Skying, direct in de jaren ’80. Waren de duistere Londenaren eerder vuig en dweepten ze met goth-punk en dergelijke genres, nu is het voornamelijk met synthesizers doorspekte wave dat de klok slaat. Een ware verbetering kan het niet genoemd worden: hoewel het idee duidelijk is, mislukken de duistere Londenaren jammerlijk in hun poging om het genre nieuw leven in te blazen. De dwingende ritmes en hypnotiserende licks die de muziek fascinerend zouden moeten maken, zijn bij The Horrors vooral saai. Ook wordt het op Skying pijnlijk duidelijk dat frontman Faris Badwan eigenlijk helemaal niet kan zingen. Nee, deze plaat kan beter overgeslagen worden en voor de nodige dosis Badwan kan dan altijd nog zijn wel geslaagde nevenproject Cat’s Eyes worden beluisterd.
