Wat kan Denemarken de wereld nog meer bieden naast Lego en blauwaderkaas? Het verbluffende debuut New Brigade van Iceage, zonder meer. Dit viertal jonge honden uit Kopenhagen zijn de boegbeelden van ‘The New Way of Danish Fuck You’-scene, welke hopelijk meer van dit soort verfrissende bands met zich meedraagt. Op het eerste gehoor klinkt de band door als het vroege Wire of zelfs het Amsterdamse Mecano, maar dit maakt Iceage niet tot zoveelste postpunk pastiche. Waar openingsnummer “White Rune” een gejaagde, duister desolate teneur draagt, kent het album ook momenten van hoop en opgetogenheid, zoals het titelnummer of het zeer catchy ”You’re Blessed”. Alle kwaliteiten komen echter bijeen in het prijsnummer: krasse gitaarriffs, opgefokte hoekige drums, bijna-manische zang maar zeer toegankelijk en dansbaar. Opgenomen met een DIY-mentaliteit en gespeeld met de intensiteit van een hardcoreband klinkt New Brigade volslagen authentiek en haast urgent.
Monthly Archive for juni, 2011
Het pas uitgebrachte album Suck It And See heeft de Arctic Monkeys zichtbaar nieuw elan gebracht. Leadgitarist Jamie Cook en drummer Matt Helders zijn naar de kapper geweest en zien er (weer) uit als een stel, net uit de pub geplukte, hooligans. Tel daarbij op dat de ‘Monkeys’ zijn afgestapt van het zompige geluid van het vorige album, Humbug, Alex Turner heeft besloten zich niet langer achter zijn haar te verschuilen en er zowaar een aantal aardige nieuwe nummers aan de setlist zijn toegevoegd. Eén daarvan heet “Library Pictures”, waarmee vanavond wordt geopend. Een prettige mix van het geluid waarmee het stel uit Sheffield bekend werd en de duidelijk hoorbare invloeden van Josh Homme, de producer van het vorige album. Continue reading ‘Arctic Monkeys at Paradiso’
Na het uitbrengen van slechts een EP en een album staat Warpaint vanavond in een bijna uitverkochte grote zaal. EP Exquisite Corps, in 2008 gemasterd door Red Hot Chili Pepper John Frusciante, betekende voor het kwartet nog niet direct een grote doorbraak. Na een re-release van deze EP in 2009 en de toevoeging van drumster Stella Mozgawa aan de band, ging het echter hard. Er werd getoerd door de Verenigde Staten en Europa, onder meer als voorprogramma voor The XX, en de band werd getekend door Rough Trade Records. Kort daarop volgt de release van The Fool, wat voor een definitieve doorbraak zorgt. Continue reading ‘Warpaint at Paradiso’
Voordat noisepop-duo Cults, bestaand uit Brian Oblivion en Madeline Follin, eind vorig jaar single “Go Outside” uitbracht, had nog niemand van de band gehoord. Dit zou niet lang meer duren, aangezien het nummer werd opgepikt door talloze blogs. Het paar, afkomstig uit New York, tekende vervolgens al snel een platencontract bij een groot label. Er hing dus een behoorlijke hype rondom de band en de verwachtingen voor het debuut lagen dus hoog. Cults maakt echter alle verwachtingen waar. Het hele album staat vol met nummers van het niveau van “Go Outside”, vol met zoete, zomerse melodieën. Tel daar bij het heerlijk retro jaren ’60 geluid en de kinderlijke stem en idem teksten van Follin op en je kunt alleen maar concluderen dat Cults een zeer geslaagd debuutalbum heeft gemaakt. Nu maar hopen dat de twee bij elkaar blijven.
Omdat Abe Vigoda tot Los Angeles’ beruchte Smell scene behoort, waar ook HEALTH en No Age toe worden gerekend, zou je denken dat er iets meer dan een kleine veertig man komen opdagen bij hun optreden in de bovenzaal van het Amsterdamse Paradiso. Zal het komen doordat het maandag is, of bevalt de koerswijziging qua geluid het publiek niet? Met het uitkomen van Abe Vigoda’s laatste plaat Crush zijn de gitaren namelijk meer naar de achtergrond gedrukt, en voeren synths de boventoon. Heel iets anders dan het experimentele ‘tropical punk’ waar het viertal bekend om staat. Continue reading ‘Abe Vigoda at Paradiso’
Luisteraars die verknocht zijn aan debuutalbum Mirrored, zagen het vertrek van blikvanger Tyondai Braxton uit Battles met lede ogen aan. Velen kunnen moeilijk behappen dat de experimentele doch zeer dansbare rock van deze supergroep uit Brooklyn (met leden uit legendarische bands als Helmet en Don Caballero) het voortaan als trio moet stellen zonder de quirky stemmetjes van Braxton. Het vers gelegde ei Gloss Drop en een solide optreden in de Melkweg bewijzen het tegendeel. Continue reading ‘Battles at Melkweg’
In 2009 bracht The Antlers een album uit vol rauw uitgeschreeuwde emotie, ondergebracht in meeslepende popsongs die de luisteraar compleet slopen. De nieuwe plaat, Burst Apart, weet dit ook voor elkaar te krijgen. Hoewel de meeste tracks redelijk hard zijn ten opzichte van Hospice, blijft het album toch een rustige ambiance houden. Dit is het eerste album van The Antlers dat volledig een product van ‘de band’ is (Hospice is grotendeels solowerk van Peter Silberman) en het pakt verrassend goed uit. Nee, het album haalt het niet bij Hospice, maar wat wil je? Hospice is opgenomen door Silberman, die zichzelf een jaar afsloot van alles om zich heen. Burst Apart blijft echter hangen in dezelfde thema’s. Liefde, spijt en hoop. Klinkt cliché? Ga eerst maar eens luisteren voordat je je daarover uitlaat. Het is een waardige opvolger.
Ga er maar aan staan: vijf jaar lang met je vriendje in een experimenteel folkrockbandje lokale clubs bespelen, zonder daarbij elkaar niet constant in de haren te vliegen. Het lukte EMA, op het in de haren vliegen na, best aardig. Voor ongeveer vijf jaar. Nu zijn de twee uit elkaar (zowel op liefdesgebied, als op muzikaal gebied) en maakt EMA haar eigen muziek die zwaar is gevoed door deze breuk. Een volledig zelf geschreven album met goudeerlijke teksten waarin vooral Californië er bekaaid vanaf komt. EMA is mentaal gebroken en lijkt uit de grond van haar hart te schrijven. Noisepartijen worden afgewisseld met terughoudender feedback, waarbij geluidsuitbarstingen vlekkeloos overgaan in gemoedelijker gespeelde, maar altijd licht paranoïde melodieën. Afgaande op het album lijkt EMA een zwaar beschadigd, depressief meisje met armen die van “see-through-plastic” zijn. Gelukkig net niet dun genoeg om gitaar te kunnen spelen.
Battles hebben met de experimentele math-rock op hun debuut, Mirrored, in 2007 veel indruk gemaakt op muziekluisteraars en critici. Toen bekend werd dat Tyondai Braxton de band zou verlaten om zich op zijn solowerk te gaan richten, was dit voor veel fans van de band verontrustend nieuws. De band zou nu verder moeten zonder de karakteristieke vocalen van Braxton. Dit is duidelijk te merken op hun tweede album. Gelukkig probeert Battles hier hun debuut niet te imiteren of overtreffen maar slaan ze duidelijk een nieuwe koers in. De vocalen worden door enkele gastartiesten verzorgd en dit is een welkome toevoeging, bijvoorbeeld op het dansbare Sweetie & Shag, met Kazu Makino van Blonde Redhead, dat zelfs enige hitpotentie vertoont. Battles zet met Gloss Drop een geslaagde koerswijziging in, waarmee ze de genialiteit van hun debuut echter onderstrepen.
De zelfbenoemde Slackers van Apneu brengen binnenkort hun album Boy Problems uit op CD, terwijl het nu al te downloaden is. Hoofdthema’s op het album zijn volgens de band ‘eenarmige zonden in de sauna’. Boy Problems bestaat uit een tiental dansbare garagepop-nummers, die tezamen nog geen twintig minuten duren. Waar eigenlijk elk nummer op dit album erg catchy is zijn de meest opvallende nummers “Caroline“, “Daydream” en “Girls”. Dit terwijl juist de mix tussen de wat meer ‘pop’-nummers en ‘garage’-nummers het geheel zo aantrekkelijk maakt. Spil in de band is zanger/gitarist Erik Schumacher, die verantwoordelijk is voor de teksten, dansjes en open monden. Apneu stond eerder in het voorprogramma van Harlem en Smith Westerns, en speelt 18 juni in de Groningse Vera.
Wat ooit begon als een fris bandje dat met de woorden ‘Don’t believe the hype’ het energieke “I Bet You Look Good On The Dancefloor” aftrapte, lijkt nu vooral een log rockbeest dat is opgeslokt door de Amerikaanse woestijn. Op Suck it and See lijken de Arctic Monkeys in de eerste paar nummers van de plaat in geen enkel opzicht op de jonge Britse snotneuzen die ze ooit waren. Vooral in “Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair” klinkt de band als een lompe stonerrockband. In ‘Library Pictures’ weerklinkt echter het doordachte geluid waar deze Apen mee groot zijn geworden. De kracht van Turners tekstschrijverstalent wordt vervolgens alleen maar duidelijker, met als hoogtepunt het eerder uitgebrachte “Piledriver Waltz”. Het zijn uiteindelijk de ingetogen liedjes die het album overeind houden, wat de vraag doet rijzen: Waarom dat lompe gekloot, als het subtiel zoveel beter is?
