Geen Southern Garage zonder The Black Lips. Als ware liefhebber is het onmogelijk om niet blij te worden van het zesde studioalbum Arabia Mountain. De vaders van de Atlanta-scene doen eigenlijk niets wat we niet hadden verwacht, oftewel: het is klassieke lo-fi, zonder pretentie en met slechts twee nummers die langer dan 3 minuten duren. Wel klinken ze wat kleurrijker, iets wat waarschijnlijk het werk is van producer Mark Ronson, die eerder met onder andere Amy Winehouse en Kaiser Chiefs werkte. Deze enigszins aparte (lees: commerciële) producerkeuze heeft gelukkig behalve wat meer kleur niet echt iets veranderd aan de sound en het feit dat Ronson tijdens de opnames bijna is gestorven doordat hij bedorven rauw vlees had gegeten voegt eigenlijk alleen maar toe aan de reputatie van deze garage-helden.

Dat Explosions In the Sky uit Texas, USA komt moge nu  wel duidelijk zijn. Zo niet, dan is de schreeuwend grote Texaanse vlag op het podium wel een hint. Wat dit chauvinisme verder voor hoger doel heeft weet ik niet, maar de trotse Texanen lijken het graag te verkondigen. Op woensdag 25 mei waren de populaire instrumentele post-rockers (vandaag met extra vijfde lid) te bewonderen in de grote zaal van Paradiso tijdens Indiestad. Continue reading ‘Explosions in the Sky at Paradiso’

The Walkmen staat bij INDIE INDIE bekend als een beetje een braaf bandje. Huisvadermuziek. Brave, getrouwde mannen die braafjes hun instrument bespelen in hun brave overhemden. Dat soort werk. Toen bekend werd dat ze 25 mei in de Melkweg zouden staan zag ik dit dan ook als de kans om ze van dit imago af te helpen, er van overtuigd deze mannen live meer te bieden hebben dan op plaat. Ik geloof dat de uitspraak ‘wishful thinking’ is.  Continue reading ‘The Walkmen at Melkweg’

Goden doen Trouw aan. Om te zeggen dat de verwachtingen hooggespannen waren, is een ernstig understatement. Het concert was in luttele minuten uitverkocht en bij aankomst staat de rij figuurlijk gesproken om het blok. Bij aankomst wordt ook meteen duidelijk waarom een groot deel van deze verwachtingen niet waargemaakt zullen worden. Met een gemiddelde leeftijd van 45+ (inclusief de bierbuiken en festival t-shirts uit vervlogen jaren) weten zelfs de grondleggers van de hedendaagse Belgische rockscene en -sound het niet voor elkaar te krijgen om het publiek op te jutten. Continue reading ‘dEUS at Trouw’

Gezien het noodlot moet Amsterdam een bittere nasmaak hebben achtergelaten voor de leden van Gang Gang Dance. Op vrijdag 13 (!) februari 2009 vatte na hun betoverende Nederlands podiumdebuut in Paradiso het hele instrumentarium plus backline vlam waardoor een gedeelte van hun Europese tour noodgedwongen werd afgeblazen. Na twee jaar heeft de band er vrede mee: waar de bandleden buiten Paradiso destijds snikkend hun tour in as zagen opgaan, grapt zangeres/percussioniste Lizzi Bougastos eenmaal op het podium gelijk over dit voorval. Gelukkig maar, hun laatste wapenfeit Eye Contact overtreft immers (bijna al) hun voorgangers met een geslaagde synthese van avantpop en mondiale/tribale invloeden. Om over de dansbaarheid maar te zwijgen. Continue reading ‘Gang Gang Dance at Melkweg’

Ook dit jaar komen we weer trouw naar het twee dagen durende London Calling festival in de Amsterdamse Paradiso. Dit ondanks de ietwat zwakke line-up. Het zijn namelijk de slappe popbandjes die overheersen deze editie. Toch zijn er wel wat namen die het vermelden waard zijn. Neem op vrijdag bijvoorbeeld Ariel Pink’s Haunted Graffiti, The Horrors’ Faris Badwan’s ‘side project’ Cat’s Eyes en publiekstrekker The View. De meest in het oog springende namen voor de zaterdag zijn Cloud Nothings, Wild Beasts en ‘Pitchforkhype’ Twin Shadow. Continue reading ‘London Calling 2011 #1′

Tot mijn grote verbazing barst de bovenzaal al bij aanvang van het concert uit haar voegen. Een deel van het publiek komt enkel voor de Canadese band, een ander deel pikt na een uitverkocht concert van Animal Collective deze show nog even mee. Na eerdere optredens in Nederland (in onder andere de Occii en de Vera) is het nu aan Suuns het publiek definitief te overtuigen van hun kwaliteiten. Het geluid van Suuns wordt gedragen door de maniakale stem van zanger Ben Shemie. Beetje bij beetje worden deze nummers opgebouwd door middel van herhaling, en wordt steeds een nieuwe laag aan het meeslepende geluid toegevoegd. Continue reading ‘Suuns at Paradiso’

Na een optreden van Esben and the Witch weet je ongeveer hoe het moet voelen: verdwaald in een donker en onheilspellend bos, zonder enig teken van leven om je heen, veroordeeld tot een alles behalve fijne afloop. Het kan niet anders dan misgaan. De muziek die het drietal in combinatie met een drummachine maakt, pakt je vast en sleurt je de duisternis in. De band werkt geconcentreerd, alsof bezeten, naar enorme geluidsuitbarstingen toe, die door de flikkerende stroboscoop en de rook ontzettend beangstigend overkomen. Continue reading ‘Esben and the Witch at Bitterzoet’

Justin Vernon is een man van vele gedaanten. Hij bracht verschillende platen uit onder verschillende namen en werkte samen met uiteenlopende artiesten. Maar Vernon wordt waarschijnlijk het meest gewaardeerd voor Bon Iver, waar hij in 2007 een geweldige plaat mee uitbracht met 9 charmant rommelende liedjes gedragen door akoestische gitaar. Bij de officieel over een maand uitkomende opvolger Bon Iver zijn de songs zijn gelaagder, is het geluid voller en voeren opvallend genoeg de elektrische gitaar en synth de boventoon. Alles lijkt uit de kast te zijn gehaald voor Bon Iver en het levert dan ook een verdomd goede plaat op. Helaas is de vreemde eend in de bijt afsluiter “Beth/Rest”, waar het verschrikkelijke jaren ’80 geluid een nare smaak in de mond achterlaat. Dit is de mannen meteen vergeven wanneer je de plaat gewoon opnieuw opzet.

Amsterdam is amper uitgekaterd na Ajax’ kampioenschap afgelopen zondag, of de hoofdstad krijgt de volgende dag de rammelende garagepunk van Black Lips voor zijn spreekwoordelijke kiezen. Hoewel hun zesde plaat Arabia Mountain pas 7 juni legaal in de schappen ligt, kan niets dit viertal schuinsmarcheerders ervan weerhouden om Europa klaar te stomen voor wat misschien wel dé release van 2011. Dat het hippe (lees: te dure) Trouw (de Verdieping) als locatie is uitverkoren om het nieuwe materiaal bij de concertgangers te slijten – nota bene op een maandagavond – nemen we voor lief. Continue reading ‘Black Lips at Trouw’

Wat kan je erover zeggen? Queens of the Stone Age is een band die normaal voor meerdere duizenden mensen speelt. Een band die beroemd is over de hele wereld. Een band wiens invloed op het huidige muzieklandschap niet valt  te ontkennen. Ja, deze band is in de Paradiso ook goed. Erg goed zelfs. De avond is speciaal om meerdere redenen. Ten eerste is het uitzonderlijk dat zo’n grote band in de Paradiso staat. Ten tweede zal QOTSA alleen nummers van hun debuutalbum spelen. Continue reading ‘Queens Of The Stone Age at Paradiso’

Cool. Strak. Dreigend. Zwart. In een iets te volle Occii speelt The Soft Moon een erg sexy, zeer gecontroleerde show, die daardoor voor de niet-liefhebber wellicht te voorspelbaar blijft. De duistere noise-wave van deze band uit San Francisco komt in het kleine bedompte zaaltje wel uitermate goed tot zijn recht, waardoor er, mede met behulp van het Duitse bier en het internationale publiek, op een of andere manier bijna een Berlijnse sfeer hangt. Continue reading ‘The Soft Moon at Occii’

De nieuwste plaat van Kurt Vile, A Smoke Ring For My Halo, zorgde de afgelopen twee maanden voor de doorbraak van de ex-gitarist van The War On Drugs. Na het uitbrengen van wat gruiziger materiaal was er in 2009 al Childish Prodigy, wat Vile en zijn Violators al een tour met Sonic Youth en The National opleverde. Op de nieuwe plaat wordt het sterke van zijn oude materiaal gemengd met een aantal catchy gitaarnummers. Het resultaat is een strak geplande tour langs zo’n beetje alle Europese steden die ertoe doen. Continue reading ‘Kurt Vile & The Violators at Bitterzoet’

Als de zon ondergaat, de lucht licht paars kleurt en je de onweersbui al van verre ziet aankomen. Dan zet je de nieuwe plaat van Wild Beasts op. Smother kent een uitgekristalliseerd geluid dat vooral doet inzien hoe zeker deze band van zijn zaak is. De band speelt vol zelfvertrouwen, heeft zijn sterke kanten aangezet en de rest over boord gegooid. Dit betekent nog minimalere muziek, in de vorm van piano, gitaar, bliebjes en een opvallende hang naar Afrikaanse drumritmes. Het samenspel tussen de minimalistische band en de slepende, gepijnigde kopstem stem van zanger Hayden Thorpe is een waar kunstwerk, culminerend in de single “Albatross”. Het ene moment staat zijn stem compleet haaks op de even lichte als dreigende muziek, het andere moment zinkt hij erin weg. Deze zeer gevarieerde plaat overtuigd zonder het te proberen. De muziek is groots in zijn kleinheid.

Conventionaliteit? Daar doen ze niet aan bij ASIWYFA en dat is te horen op de tweede langspeler Gangs. De tracks zijn complexe composities en hierdoor komen de climaxen (als dat mogelijk is) nog harder aan. Gangs is meer dan alleen een fijne bak herrie. Naast het feit dat dit album gestructureerder overkomt dan ASIWYFA uit 2009 (bijvoorbeeld het 2-delige nummer “Homes”), zit er zelfs enige elegantie in de plaat. In het nummer “7 Billion people all at once” is de vergelijking met Explosions in the Sky niet heel ver weg. Afsluiter “Lifeproof” is wel de verrassing van de plaat. Halverwege gaat het nummer over in een outro dat je doet denken aan een lokale majorette-mars. Toch blijft de zware distortion dominant op deze plaat, maar wie zeurt daarover? Het gaat ze immers goed af.

Het vijfde album van de Amerikaanse band Gang Gang Dance, Eye Contact, is er een die voortbouwt op de synthesizerbrei van het vorige album Saint Dymphna uit 2008. Opener “Glass Jar” duurt ruim elf minuten en bouwt zich met piano en synthesizer op tot een swingend geheel. Ook op Eye Contact valt het op dat Liz Bougatsos haar stem op een erg aparte manier gebruikt, en dat mag positief worden opgevat. Wat daarnaast opvalt is dat deze plaat directer klinkt dan eerder werk van Gang Gang Dance. Daar ontaardden nummers nog wel eens in muziek waarbij weggedroomd moét worden, geeft Brian DeGraw aan in een interview met Pitchfork. Deze verandering in combinatie met de Oosterse ritmes en stuwende drums maken dit album tot een zeer fijn geheel en een favoriet voor in elk geval deze zomer.

Op toch wel de meest vreugdevolle dag van het jaar, Tweede Paasdag, trof INDIE INDIE Yuki Chikudate en James Hanna van de droomnoiseband Asobi Seksu. Net aangekomen vanuit Frankfurt hebben we gesproken over het eten van een paasei in Duitsland, die vervelende term ‘shoegaze’ en het minderen in Japanse teksten. Continue reading ‘Interview: Asobi Seksu’