Nadat The Pains Of Being Pure At Heart in 2009 door Pitchfork worden benoemd tot “probably the most promising indie popgroup around” is vandaag hun tweede album Belong officieel uit in Europa. Deze release volgt op EP Say No To Love, waarop al een duidelijke koerswijziging qua geluid te horen is. Ik spreek frontman Kip Berman via de telefoon, terwijl hij in zijn New Yorkse appartement geniet van een laatste dag ‘rust’. De komende maand staat er voor The Pains weer een US tour op het programma waarbij ze onder andere worden gesteund door Twin Shadow en Warpaint. Continue reading ‘Interview: The Pains Of Being Pure At Heart’
Monthly Archive for maart, 2011
Het is melancholische lente op de solo-plaat van Arctic Monkeys frontman Alex Turner. De korte cd is de soundtrack van Submarine, een ‘coming of age’-film over Oliver: een 15-jarig jongetje dat zichzelf ten doel heeft gesteld voor zijn volgende verjaardag zijn maagdelijkheid te verliezen en om zijn ouders weer bij elkaar te brengen door middel van vervalste liefdesbrieven en spionagetechnieken. De keuze om Turner de soundtrack te laten doen is een goede geweest. Hij wekt namelijk de indruk zelf ook nog een jongetje te zijn, wiens ‘coming of age’ wij allen volgen door zijn muziek, in plaats van door een film. Continue reading ‘Alex Turner – Submarine OST’
Ringo Deathstarrs sterke voorliefde voor dromerige noisepop, ergens tussen The Pains of Being Pure at Heart en A Place to Bury Strangers, blijkt niet alleen uit de muziek van de band. Zowel de in een zacht kleurenpalet uitgevoerde albumhoes als de ietwat zweverige tracklist, met nummers als ‘So High’ en ‘Day Dreamy’, dragen hier aan bij. Ringo Deathstarr behoort tot de huidige generatie fuzzbandjes, die weer volledig teruggrijpt op het staren naar de schoenen. Continue reading ‘Ringo Deathstarr – Colour Trip’
The Pains of Being Pure at Heart is misschien wel één van de prettigste indierockbandjes van de afgelopen jaren. Een indierockband waarvan de leden stuk voor stuk omlaag kijkend lijken te zijn geboren. Vooral in de beginperiode van de band was het vooral pittige shoegaze wat ze produceerden. Shoegaze in de meest poppy variant mogelijk, want zo’n beetje al het werk van deze band is zo aanstekelijk als de pest. Het leverde destijds een debuut op waar ondergetekende nog steeds met heel veel plezier naar luistert. Continue reading ‘The Pains Of Being Pure At Heart – Belong’
The King is Dead is alweer het zesde album van de folkrock band The Decemberists uit Portland, Oregon. In hun gehele oeuvre is eigenlijk nog geen enkele misser te bekennen. Van ingetogen akoestische folkpop op hun debuut Castaways and Cutouts tot rock opera op het in 2009 uitgekomen The Hazards of Love, The Decemberists overtuigen op elke plaat. Nu was het afgelopen maandag aan The Decemberists om te bewijzen dat ze niet alleen in de studio prachtige nummers kunnen schrijven en opnemen, Continue reading ‘The Decemberists at Paradiso’
Na het verschijnen van het eerste album van Lykke Li, Youth Novels in 2008, is er nu opvolger Wounded Rhymes. Het debuut van Li werd drie jaar geleden door de critici zeer goed ontvangen, maar heeft het grote publiek nog niet weten te overtuigen. Na het uitbrengen van deze tweede langspeler zal het niet lang meer duren tot de Zweedse schone met haar melodieuze pop meer roem weet te vergaren onder de massa. Continue reading ‘Lykke Li – Wounded Rhymes’
De afgelopen én de komende maanden zijn goede concertmaanden. Veel goede acts staan op de planken in en rondom Amsterdam. Ook met INDIE INDIE gaat het goed de laaste tijd. Zo goed dat de hoofdredacteur van De Rotarian (!!!) fan van INDIE INDIE is geworden. Om je verder nog wat te vermaken voor de komende maanden hebben we, net als vorige maand, een lijstje samengesteld van de bands die je moet gaan zien de komende weken. Continue reading ‘INDIE INDIE agenda Maart – April 2011′
Het is iets na tienen en in een uitverkocht Paradiso staat een behoorlijke massa euforisch om een toegift van het wel heel erg Amerikaanse Ben Folds te schreeuwen en te fluiten. Het contrast tussen de grote zaal en de bovenzaal is groot. The Joy Formidable zal op London Calling ongetwijfeld in de grote zaal mogen spelen, maar voorlopig moeten ze het doen met de veel kleinere bovenzaal. En dat is maar goed ook, want echt heel druk is het niet. Laten we het op gezellig gevuld houden. Continue reading ‘The Joy Formidable at Paradiso’
Een debuutalbum betiteld als de grote brul, dat schept een verwachting. Veel lawaai als voornaamste. Afgaande op de tracklist valt meteen op dat vijf van de twaalf nummers op het album in 2008 al zijn uitgebracht in de vorm van de EP ‘A Balloon Called Moaning’, wat in ieder geval betekent dat het qua lawaai wel goed zit. Qua verrassingen is het wellicht wat minder spannend, maar dat hoeft geen probleem te zijn als het niveau van de nieuwe nummers net zo hoog is als het herkauwde werk. Continue reading ‘The Joy Formidable – The Big Roar’
MONA, tot ‘band to watch’ gedoopt door zowel de BBC als de NME, deed op een vroege vrijdagavond de kleine zaal van de Paradiso aan. Voor zo’n 150 man publiek creëerden deze vanuit Nashville opererende nieuwe helden van de ‘southern rock ‘n roll’ een waanzinnige partij herrie, die vooral deed realiseren dat we MONA hoogstwaarschijnlijk niet weer op zo’n klein podium zullen kunnen gaan zien. Continue reading ‘MONA at Paradiso’
Gekeken naar de samenstelling van deze groep behoort de noisy synthpop van Former Ghosts tot de categorie ‘te mooi om waar te zijn’. Freddy Ruppert (van het ondergewaardeerde This Song Is a Mess But So Am I) bundelt met Multi-instrumentalist Jamie Stewart (Xiu Xiu) en zangeres Nika Danislova Roza (Zola Jesus) zijn krachten in wat resulteerde tot het hartverscheurende Fleurs (2009) en het minder spannende New Love (2010). Continue reading ‘Former Ghosts at Studio 80′
The Holidays hebben hun gouden ei gevonden. De uit Sydney afkomstige band is sinds 2006 een relatief bekend gezicht in de Australische alternatieve muziekscene. In 2007 en 2008 brengt de band met indie gevulde EP’s uit. Het bandje krijgt wat buzz in het thuisland, maar is niet origineel genoeg om echt te boeien. Na een nationale tour wordt in 2009 begonnen met de opnames van de eerste langspeler. Continue reading ‘The Holidays – Post Paradise’
Op een grauwe, regenachtige zondagavond was het aan The Pains of Being Pure at Heart (TPOBPAH voor het gemak) om die grauwheid weg te nemen. Een nog lastiger klusje dan normaal, aangezien zomers lo-fi bandje Young Prisms als voorprogramma hoger dan de sterren in afwezigheid schitterde. Continue reading ‘The Pains Of Being Pure At Heart at Bitterzoet’
