Drunk Atlanta flower-punks The Black Lips waren in Nederland voor maarliefst twee shows: ze speelden niet alleen in Area 51 Skatepark in Eindhoven, maar ook op het State-X New Forms Festival in Den Haag. De band staat bekend om hun baldadige gedrag, zowel off- als online. Na een wervelende en chaotische show, die wonderbaarlijk genoeg toch zo goed als vrij bleef van vreemde incidenten, ontmoetten we ze in hun kleedkamer diep in de backstage van het Paard van Troje. Ik sprak met de band over seks, drugs en garage rock & roll. Continue reading ‘Interview: Black Lips’
Kort maar krachtig. Geen enkele uitdrukking kan het concert van Iceage in de OT301 beter beschrijven; de vier Denen wisten het publiek maar liefst twintig hele minuten te vermaken. Wat er aan uithoudingsvermogen ontbrak werd echter meer dan goed gemaakt door de ongelofelijke bak aan intens pakkende post-punk herrie die er gecreëerd werd.
Na het enigszins curieus geprogrammeerde en intens slaapverwekkende voorprogramma Thread Pulls mogen de heren Iceage laten zien hoe het er in de ‘New Way of Danish Fuck You’-scene aan toe gaat. Continue reading ‘Iceage at OT301′
Er kan Tashaki Miyaki niet worden verweten dat ze te inventief te werk is gegaan. Als dan de teksten op deze self-titled EP niet bijzonder vindingrijk blijken te zijn, en ook deze band uit California komt, zou je denken dat dit de zoveelste (dertien in een dozijn) dreampop-duo uit het westen van de VS is. En dat is het op zich ook, maar daar heeft de liefhebber maling aan. De door het Londense label The Sounds Of Sweet Nothing uitgebrachte EP blinkt uit door de minimalistische aanpak, mistroostige stem van Miyaki en het fuzzy gitaarspel. Hoogtepunten zijn “Somethin’ Is Better Than Nothin’” en “Get It Right”, waaruit blijkt dat The Jesus And Mary Chain geen onbekende zijn voor Miyaki en haar gitarist.
Dean Tzenos komt uit Toronto en doet met het album Hollandaze eer aan de stevige punkscene die het Canadese oord rijk is. Tzenos is al zo’n twee jaar bezig met het uitwerken van muzikale ideetjes en dat heeft ondertussen geleid tot zo’n vijftig complete nummers. Daarvan heeft Tzenos een zorgvuldige selectie van elf liedjes op het eerste album van zijn muzikale uitlaatklep Odonis Odonis gezet en dat klinkt veelbelovend. Het is al vaker gezegd, maar de vergelijking met Big Black en A Place To Bury Strangers is onontkoombaar. Van imitatie is echter geen sprake, daarvoor klinken de nummers net weer wat te eigenzinnig én te surf. Het gedrum is vooral erg industrieel, de zang beklemmend en ook de overdosis reverb mag absoluut niet ontbreken. Het album barst werkelijk uit z’n voegen van de intense geluisuitbarstingen (“Busted Lip”) en scheurende riffs (“Basic Training”). Het volgende album van Odonis Odonis is er al over een paar maanden en als Tzenos niet al zijn kruit al heeft verschoten met Hollandaze belooft dat een hoop moois.
Tussen de de pandaberen en drachtige konijnen door worden er binnen INDIE INDIE ook wel eens serieuze zaken besproken. Enkele stukjesschrijvers en bloggers hebben van hun favoriete tien releases van 2011 een lijstje gemaakt. Ook hebben ze zo’n keurig lijstje gemaakt van de vijf live-optredens die achteraf het meeste indruk maakten. Grote kans dat je zelf al een dergelijk lijstje hebt gemaakt, dus mag je de behoefte hebben deze met de andere lezers te delen: laat ze achter op onze Facebookpagina of deel ze (gedeeltelijk) via Twitter. Continue reading ‘INDIE INDIE’s eindejaarslijstjes 2011′
Als een stel drachtige konijnen werpen de garagerockers Thee Oh Sees met Carrion Crawler/The Dream in relatief korte tijd alweer hun dertiende (!) langspeler uit vol bijdehand garagerock-gebroed. Stond hun (eerder dit jaar uitgekomen) voorganger Castlemania nog vol aardige, compacte songs, slaat dit (oorspronkelijk als dubbel EP geplande) plaatwerk een andere weg in waarbij de broeiende maar donkere nummers soms niet lang genoeg kunnen duren – volgens garagestandaarden welteverstaan. Een snufje psychedelica doet wonderen, moet dit viertal uit San Franciso hebben gedacht, waarbij de associaties met Syd Barrett’s Pink Floyd en United States Of America in de titeltracks de kop opsteken Vergeleken met deze uitstapjes met piepende saxofoons en instrumentaaltje “Chem-Farmer”, lijken de ‘gebruikelijke’ garagetracks als “Opposition” en “Heavy Doctor” een – zij het zeer geslaagde – vingeroefening. Galmend hoogtepunt “Robber Barons” is niets meer dan een traktatie. De houdbaarheidsdatum van de garagehype is nog lang niet verstreken. Gelukkig maar.
The Horrors zijn ondertussen ervaren in het zich onderdompelen in een genre dat ooit als vernieuwend werd gezien. Ten tijde van debuutalbum Strange House deden ze het met een pakkende combinatie van garage rock en post-punk. Dit resulteerde in een door de NME gecreëerde hype. Met het uitbrengen van Primary Colours werd er aan dit tijdperk een einde gemaakt. Het rauwe, losgeslagen randje verdween en het Londense vijftal ontdeed zich van het aangemeten jasje. Op dit tweede Horrors-album is het post-punk wat de boventoon voert. Door oudere tracks te combineren met nummers als “Sea Within A Sea” en “Who Can Say” zetten ze in 2009 nog een bloedstollende show neer in dezelfde zaal als waar ze vandaag spelen: de Oude Zaal van de Melkweg. Het is maar zeer de vraag of de Britten de intensiteit van die show vanavond zullen overtreffen. Continue reading ‘The Horrors at Melkweg’
De INDIE INDIE favoriet Weekend kwam onlangs met een nieuwe EP, Red, en tourt nu door Europa als het voorprogramma van The Kills. We spraken de drie Californiërs vlak na hun zeer bevredigende show in de Paradiso over de EP, salsa-death-metal en hun thuishaven San Fransisco.
De keuze voor een EP, in plaats van een nieuwe plaat om hun uitstekende debuut Sports op te volgen, is een bewuste geweest. “We wilden experimenteren, spelen met de verwachtingen van de luisteraar, ze verwarren, en dat gaat beter door middel van een EP. Je kunt veel meer uitproberen.” De behoefte om te experimenteren is ook duidelijk te horen op Red; ze hebben gekozen voor een relatief cleaner geluid en de vocalen zijn een stuk meer aanwezig. “Het gaat op Red meer om de liedjes zelf, in plaats van het creëren van een soort noise-landschap.” Continue reading ‘Interview: Weekend’
Nadat we de afgelopen maand zijn verwend met erg veel goede livemuziek (onder andere met dank aan het zeer geslaagde Le Guess Who? festival), is het moeilijk om dit in december nog eens over te doen. Daarnaast is het in de koude decemberdagen erg verleidelijk om binnen te blijven zitten(?). Gelukkig is er de komende maand weer een festival dat inmiddels een indrukwekkende line-up heeft opgebouwd, namelijk het State X – New Forms festival in Den Haag, dat van 9 tot 18 december plaats zal vinden. Dit festival richt zich net als Le Guess Who? vooral op de experimentele, avantgardistische en vernieuwende hoeken van de muziek. Daarnaast hebben wij nog wat concerten voor je uitgezocht waarvoor je eigenlijk het huis wel uit moet omdat je ze niet mag missen. Heb je zelf nog tips? Laat het ons weten, en laat een bericht achter. Continue reading ‘INDIE INDIE agenda – December 2011′
De Californiërs van Weekend behoren tot onze favorieten. Tel daarbij op dat vanavond bovenaan het affiche de naam The Kills prijkt, en je hebt in potentie een ‘interessant’ concert. Eerder dit jaar brachten zij hun vierde album Blood Pressures uit, als opvolger van Midnight Boom, dat vol staat met aansprekende singles als “Tape Song” en “Cheap and Cheerful”. Alison “VV” Mosshart en haar kompaan Jamie “Hotel” Hince deden ruim een half jaar geleden al de Melkweg aan, waar veel nieuw materiaal werd gespeeld. Het door Slumberland Records getekende Weekend is ook geen onbekende meer voor de fanatieke concertbezoeker, de noise-poppers speelden afgelopen zomer op het Metropolis Festival in Rotterdam. Met de recent uitgebrachte Red EP als toevoeging aan het repertoire is er echter geen enkele reden om ze niet nog een keer te gaan zien. Dus maakte onze fotograaf Brian Krijgsman een aantal fraaie foto’s. Continue reading ‘Weekend + The Kills at Paradiso’
Het lo-fi solo project van Peter Silberman evolueerde snel naar een voltallige en kolossaal klinkende band. Sinds het uitkomen van het conceptalbum Hospice is The Antlers een begrip en in muziek-kritiek land werd de band geprezen en geroemd. Dit jaar werd het elektronisch georiënteerde Burst Apart uitgebracht en weer waren de critici vol lof. De EP (together) werd gisteren in de Verenigde Staten gelanceerd. Het is een plaatje geworden met nieuwe versies van Burst Apart liedjes en een cover van The XX. Al met al, tijd voor een gesprek. Continue reading ‘Interview: The Antlers’
Het relatief jonge Blouse (ze bestaan nog geen anderhalf jaar) heeft niet stil gezeten en verblijdt de wereld nu al met een eerste, titelloze, langspeler. Hoewel ze afkomstig zijn uit grunge-bakermat Portland, had de dromerige wave-pop van dit trio niet verder van Oregon’s ‘signature-music’ af kunnen staan. De synthesizers overheersen en de bas doet vooral denken aan minimalistische bands als Joy Division en The Cure. Deze laatste hoor je vooral terug in de sterke single “Time Travel”. Wat deze band apart maakt is de combinatie van de donkere wave met de stem van zangeres Charlie Hilton. Hoewel zeker niet vrolijk, weet ze de muziek toch een speels randje te geven. Het enige echte minpunt is dat de plaat iets te clean is afgemixt en daardoor het geheel wat afstandelijk overkomt, maar gezien de kwaliteit van de nummers kan daar wel doorheen worden geluisterd.
Het concertaanbod in November is tot nu toe overweldigend. Een van de grotere bijdragers hieraan is het Utrechtse Le Guess Who? festival. Aan het affiche te zien blijkt Le Guess Who? het festival met de meeste indrukwekkende en verrassende namen, al was de afgelopen editie van Incubate ook niet mis. Wij van INDIE INDIE hebben, net als bij Incubate en London Calling, een selectie gemaakt uit het aanbod. Zo kijk je hopelijk niet over de meest obscure nieuwe bandjes heen. Zijn wij een goede band vergeten in deze lijst, schroom dan niet om jouw tip(s) toe te voegen via Facebook Comments onderaan dit artikel!
Als we de populaire internationale blogosphere mogen geloven, is Girls een zogeheten band-van-het-moment; een buzzband, if you will. De Californiërs draaien al mee sinds 2007, maar hebben dankzij hun goed ontvangen ‘moeilijke tweede’ Father, Son, Holy Ghost (9,3 op Pitchfork) de pers weer aan het jubelen. Met het vervolg op hun debuut Album, treedt Girls dan ook wat meer naar de voorgrond, wat bijvoorbeeld blijkt door de verhuizing van het concert van de OT301 naar de Melkweg’s Oude Zaal. Continue reading ‘Girls at Melkweg’
Slick. Smooth. Sexy. Niet alleen het image, de kleding, en de gladde kapsels van de heren Headphone vallen onder deze noemers, maar ook hun tweede plaat, Woods. Na hun uitstekende debuut Ghostwriter lag de lat erg hoog, maar de nieuwe langspeler stelt niet teleur. De band is verkleind van vijf naar drie leden en ze hebben nu definitief het pad van de elektronica gekozen. De muziek lijkt hier alleen maar baat bij te hebben. Frontman Ian Marien klinkt zo gepijnigd als nooit tevoren en de dreigende sfeer die uitgaat van de composities onderstrepen zijn marteling nogmaals. Echter, deprimerend is de plaat zeker niet. De nummers zijn zeer ruimtelijk en zeker de toevoeging van strijkers op een aantal nummers maken het geheel meer tot een goed geschreven tragedie dan tot een klaagzang. Dit, plus het feit dat Marien en consorten gewoon heel erg goed zijn in het schrijven van pakkende, maar niet voorspelbare nummers, maken de tweede Headphone tot een absolute aanrader.
Een goed begin, is het halve werk. Dat moet de organisatie gedacht hebben toen het één van de meest interessante bands van deze editie van London Calling als opener voor de grote zaal neerzette. Dum Dum Girls, toch vooral het project van Dee Dee Penny, bracht eerder dit jaar haar tweede album Only In Dreams uit. Thema’s als een romance op afstand (Dee Dee heeft een relatie met Crocodiles’ frontman Brandon Welchez) en verdriet om haar zieke moeder voeren de boventoon. Jammer is dat al de vier Dum Dum Girls deze emoties tijdens het optreden wellicht iets te goed willen overbrengen. Ze geven geen krimp, en lijken te spelen op routine. Niet dat zoiets een misdaad is, maar om indruk te maken in een zaal zo groot als Paradiso is er meer nodig dan een set met een paar aardige nummers en een verdwaalde Smiths cover (There Is A Light That Never Goes Out). Continue reading ‘London Calling 2011 #2′
Om jezelf komende maand te voorzien van een portie eigenwijze, vooruitstrevende, en vooral goede muziek moet je in Utrecht zijn, waar het Le Guess Who? festival vanaf 24 november plaatsvindt. Voor de vijfde keer op rij komt dit festival met een line-up om je vingers bij af te likken. Daarnaast zal het London Calling festival traditiegetrouw weer plaatsvinden in Paradiso Amsterdam, dat gebeurt aankomende vrijdag al. Naast deze festivals heeft INDIE INDIE ook nog een aantal tips voor je op een rijtje gezet. Als je zelf nog tips hebt die ontbreken: laat een bericht achter!
Het bijna onvermijdelijke London Calling festival vindt binnen enige dagen weer plaats. Waar de focus van het festival in het verleden lag op veelbelovende bands uit het Verenigd Koninkrijk, is dat tegenwoordig allesbehalve zo. Op deze editie spelen bijvoorbeeld de redelijk ‘grote’ namen The Rapture, Hard-Fi, en aanvankelijk ook Alberta Cross (dat afzegde). Vergane glorie, zou je zeggen? Gelukkig is er nog genoeg mooiers te zien en beluisteren. Om wat orde in de chaos te scheppen hebben wij een aantal bands geselecteerd die je moet gaan zien op het London Calling festival dat duurt van zaterdag 11 november tot en met zondag 13 november. Die laatste dag doet het festival De Balie aan, dat is gelegen naast Paradiso. Continue reading ‘INDIE INDIE’s London Calling tips’
Male Bonding is met hun nieuwe plaat, Endless Now, hard onderweg om een gesettelde naam in het indie-circuit te worden. Geproduceerd door John Agnello (o.a. The Kills en Sonic Youth), met medewerking van Weezer-frontman Rivers Cuomo en met een grote tour door Europa en Amerika in het verschiet zijn Britse heren officieel de stempel ‘underground’ aan het ontgroeien. INDIE INDIE sprak hen vlak voor hun zeer geslaagde show in de OT301, waarbij een ding steeds opnieuw weer bleek: ze nemen zichzelf niet al te serieus. Continue reading ‘Interview: Male Bonding’
Big Troubles is niet heel anders dan alle andere kindjes uit de indieklas van Slumberland (The Pains Of Being Pure At Heart, Weekend, Veronica Falls, Brilliant Colors). Luisterend naar hun tweede album Romantic Comedy blijkt namelijk al vrij snel dat Big Troubles, zoals het een Slumberlandband betaamd, evenzo hard teruggrijpen naar de dromerige gitaarpop die hoogtij vierde in de jaren negentig. Inclusief kwetsbare vocalen en scherpe shoegazeranden. Big Troubles is een band die aan alle kanten retromania ademt, zonder dat het stoort. Originaliteit is absoluut een pré, maar als je als jonge band nostalgie op verslavende wijze weet te vatten in doordachte popliedjes telt vooral het gevoel. En dat gevoel is goed. Big Troubles schiet nergens uit de bocht, maar weet zweverige klanken op de juiste momenten over te laten gaan naar dissonante gitaaruitbarstingen. Romantic Comedy is retromania op zijn best.
